Frans en Cora

De foto’s die we daar gemaakt hebben zijn toegevoegd aan de fotogallerij. Ze staan onder de link van Queensland.

Wederom veel kijkplezier!

Zondag 29 november 2009 – Vanmorgen tijdens de korte wandeling naar de toiletten zag Cora een drietal Wallabies tussen de caravans door huppen. Hoewel er duidelijk gezegd was deze dieren niet te voeren, zal het waarschijnlijk in het verleden toch gebeurd zijn of ze hebben toevallig gemerkt dat er in het caravanpark altijd wel eten te vinden is. Gelukkig waren ze nog schuw genoeg om er als een haas vandoor te gaan toen ze ons zagen.

Vandaag hebben we het redelijk rustig aan gedaan. Echte stilzitters zijn we sowieso al niet, maar we merken wel dat het huidige tempo redelijk vermoeiend is en we een tandje terug moeten gaan doen. We liggen voor wat betreft de afgelegde rechtstreekse afstand redelijk op de verwachting die we hadden toen we vertrokken. We zouden gemiddeld zo’n 120 km per dag af moeten leggen om ons rondje Australië te maken en de afstand Sydney – Cairns is ongeveer 2400 km. Op 20 dagen komt dit dus redelijk uit. In de praktijk blijkt dat we nu al 4000 km gereden hebben, iets meer dus. Maar ja, we willen niet alleen de snelwegen zien, de toeristische routes zijn veel mooier.

Voor vandaag stond een bezoekje aan de “Coffee Works” in Mareeba op het programma. Dit is een koffiebranderij waar je, als je wilt, een hele dag allerlei koffiesmaken kunt proeven. Ze hebben 21 koffiesmaken, 12 chocoladesmaken, 4 soorten theeën en 2 verschillende likeuren. Naast zo’n dagtour hebben ze ook gewoon een café waar je wat kunt drinken. En na voor het merendeel dagelijks oploskoffie te drinken, smaakt zo’n bakkie echte koffie toch wel erg lekker.

Hierna besloten we door te rijden naar Kuranda, een plaatsje 30 km boven Cairns. Kuranda bestaat alleen maar door, voor en vanwege het toerisme, maar op een gezellige en gemoedelijke manier. Het plaatsje is ontstaan begin 1900 vanwege de aanwezigheid van de “Barron Falls”, een waterval van XXXX meter hoog. Op weg naar Kuranda zijn we daar uiteraard ook even gestopt om te kijken. De tweede wereldoorlog zorgde voor een behoorlijke dip in het toerisme, maar in de 60-er jaren werd Kuranda herontdekt door de “hippie-generatie”, die met de verkoop van hun arts & crafts het toerisme nieuw leven inblies. Er ontstonden wat marktjes en het toerisme breidde zich steeds verder uit. Er zijn nu overdekte marktjes, eettentjes en attracties. Zo kun je met de “Scenic Railway” vanuit Cairns er naar toe en bijvoorbeeld met de “Skyrail” (een 7,5 km lange kabelgondel) weer terug. Of omgekeerd. Wij gingen in het bijzonder voor “Birdworld”. Dit is een gigantische volière waar zo’n 500 vogels van 75 verschillende soorten los rond vliegen. Je mag deze ook voeren met voer dat je daar kunt kopen. Een aantal vogels zijn tam genoeg om dan op je hoofd, arm of schouder te gaan zitten en uit je hand te et

en. Het voordeel is dan wel dat je er goede foto’s van kunt maken. Heel leuk om te doen.

Daarna was het weer door, op weg richting Cairns, om een camping voor de nacht op te gaan zoeken. Morgen gaan we nog verder door naar het noorden, richting Port Douglas, wellicht iets verder nog naar Daintree. Dat is ook zo ongeveer het uiterste noordelijk dat we met de camper kunnen gaan. Zo’n 40 kilometer verder houdt de verharde weg op en

kun je alleen nog per 4WD verder naar Cape York – 750 km onverharde weg.

Wij zullen dan over een paar dagen weer een stukje terug moeten rijden om vervolgens de afslag te nemen naar het westen, richting Darwin. Welke weg we nemen weten we nog niet zeker, maar dat zien we tegen die tijd wel weer. 1 ding weten we wel, we gaan dan echt door de Outback heen en enige vorm van communicatie zal erg lastig zijn, sommige stukken is er geen GSM dekking, laat staan internet.. Maar voor het zover is laten we nog wel wat berichtjes achter.

Zaterdag, 28 november 2009. Na vanmorgen vanuit Mission Beach vertrokken te zijn, zijn we binnendoor gereden en hebben de zogenaamde watervalroute gevolgd. Deze route komt -zoals de naam al doet vermoeden- langs zo’n 15-tal verschillende watervallen. We hebben ze niet allemaal gezien, maar hebben er toch een stuk of 5 gezien. Onderweg kwamen we door dorpjes waar de tijd stil gestaan lijkt te hebben. Je waant je in de jaren 50-tig qua bouwstijl en sfeer. Heel apart. Bij het plaatsje Yungaburra is nog een bezienswaardigheid, namelijk een vijgenboom met wortels die zo’n 15 meter lang zijn. Echt heel mooi en indrukwekkend om te zien. Wat ook wel erg indrukwekkend was, was de spin die we zagen op de terugweg. Dit exemplaar hing in zijn web en hij was wel 15 centimeter groot. Gelukkig zag ik hem op tijd hangen want alhoewel ik niet bang ben van spinnen moet ik er niet aan denken om zo’n joekel op mijn lijf te krijgen. Omdat we toch weer de nodige kilometers gewandeld hadden vandaag zijn we na aankomst in Atherton op zoek gegaan naar een camping om te overnachten. Morgen gaan we op weg richting Cairns.

Vrijdag 27 november 2009 – Mission Beach, een bijzondere plaats, wellicht zelfs een plaats met een mission. Hoewel Mission Beach voornamelijk bekend is door z’n 14 kilometers lange witte stranden is het ook de plaats waar twee werelderfgoedgebieden bij elkaar komen: in het water het Great Barrier Reef en op land het tropische regenwoud van Australië. Beide gebieden zijn hierdoor beschermde gebieden en dat is best uniek te noemen.

Uniek is ook de Cassowary die hier leeft. Een groot gedeelte van het gebied rond Mission Beach is het leefgebied van de loopvogel. Op de wegen die er doorheen lopen staan dan ook overal waarschuwingsborden dat ze de weg over kunnen steken. Er stonden zelfs zoveel borden dat wij dachten dat we de een na de ander wel voor de auto zouden zien verschijnen. Gelukkig gebeurde dat niet. Een beetje Cassowary wordt toch zo’n 1,80 meter hoog en weegt dan bijna 60 kg. En dat geeft gegarandeerd een forse deuk. En het gevaar dat je zo’n beest doodrijdt is ook aanwezig. Nu wil je nooit een dier doodrijden, maar een met uitsterven bedreigde diersoort al helemaal niet.

In het regenwoud zijn verschillende wandelpaden uitgezet waarvan we er 1 of 2 wilden gaan lopen, afhankelijk van tijd en temperatuur. Het eerste pad wat we wilden nemen was al afgesloten met de mededeling dat er onderhoud gepleegd werd. Wij niet te flauw en toch het pad op gegaan. Na de eerste bocht om gegaan te zijn bleek waar het onderhoud uit bestond: de brug was weg… Gelukkig was het zo maar een stroompje water en konden we via de stenen die er in lagen onze weg vervolgen. Een stuk verder was ook de brug weg maar hier konden we, met iets meer moeite, dezelfde truck uithalen.

Nadat we de eerste wandeling hadden gedaan, die was maar zo’n 1,5 km, wilden we de andere gaan doen. Helaas was ook dat wandelpad afgesloten en hoewel we er een stukje opgegaan zijn, bleek al snel dat dit niet te doen was.

We hebben dan ook maar besloten om terug te gaan naar de camping en het wandelpad langs het strand te gaan volgen. Ook dat was mooi, maar gaf ons niet de kans een Cassowary in het wild te zien. Wie weet, we gaan nog verder naar het noorden en daar zouden er ook nog in het wild moeten leven, zien we er binnenkort toch nog een.

Na deze wandeling hebben we een duik genomen in het zwembad van de camping en daar nog een beetje aan onze kleur gewerkt..;-)

Woensdag 25 november / Donderdag 26 november 2009– Nadat we een paar redelijk ontspannen dagen doorgebracht hebben bij de Whitsunday eilanden besloten we verder naar het noorden te rijden om in de buurt van Ingham te overnachten. Dit betekende wel een dagje rijden, maar dat zijn we ondertussen wel gewend.

Wat wij altijd proberen te doen is even langs de plaatselijke VVV te gaan om, naast onze “bijbel” de Lonely Planet gids van Australië om wat informatie in te winnen over de lokale attracties en bezienswaardigheden voor het komende deel van de route. In dit geval zat het Visitor Centre in het gebouw waar ook informatie te verkrijgen was over de Tyto Wetlands die we wilden gaan bezoeken. Omdat het al aardig laat was en we dat toch de volgende ochtend wilden doen omdat je dan het meeste ziet en het nog niet zo warm is, hebben we eerst een camping opgezocht.

De Tyto wetlands zijn een gebied van 120 hectare en genoemd naar een bepaalde uil (Tyto Capensis) die hier broedt. Een wetland is als volgt te omschrijven (met dank aan Wikipedia):

Draslanden (Engels: wetlands) zijn gebieden op de grens tussen landelijke en waterrijke gebieden, gebieden die zeer verschillend doch zeer afhankelijk zijn van beide. Deze wetlands hebben een zeer grote biodiversiteit en dienen als opslagplaats voor overtollig water. Bij overstroming nemen zij het teveel aan water op en bij droogte geven zij dat water af en bewaren zo het natuurlijk evenwicht. Een wetland hoeft niet per se een moeras te zijn, een moeras is meestal extreem drassige grond terwijl een wetland een afwisseling van droog en nat kan zijn. In Nederland is de Waddenzee een voorbeeld van een drasland. Vroeger bestond Nederland veelal uit veen.

Door de vele soorten biotopen vlak bij elkaar is er een breed scala aan leven, wat natuurlijk weer veel vogels en andere roofdieren aantrekt.

Door de Tyto Wetlands zijn wandelpaden aangelegd die je langs allerlei verschillende gebieden leiden. Overigens blijven alle paden op gepaste afstand van de wateroever, want ook hier is het “croc-country” en dien je je niet bij of in het water te begeven. Omdat het hier, zoals eerder al gezegd vroeg licht is, moet je om 5 uur opstaan om het meeste te kunnen zien. Dat lukt ons dus niet, maar we zijn meestal om een uur of 8 al weer op weg en zo ook nu.

Meteen toen we het gebied binnen liepen zagen we al een paar Wallabies, een kleine kangoeroesoort, die er meteen vandoor gingen en zich niet meer hebben laten zien, jammer genoeg. Verder hebben we paar hele mooie vogeltjes gezien: Een Zonastrilde (Neochmia phaeton). Ook kwam er weer een roofvogel overvliegen, waarvan we dachten dat het een visarend was, maar volgens een man die we spraken was het dat waarschijnlijk niet. Ze hebben een paar jaar terug wel een boom speciaal neergezet met een nestmogelijkheid om ze te lokken, maar dat is tot nu toe niet gelukt.

Wat ik overigens wel apart vond, is het feit dat de kosten voor een deel gedragen worden door de boeren in de omgeving. Dit zijn voornamelijk suikerrietboeren en het voordeel dat zij er van hebben is gelegen in het feit dat de wetlands roofvogels aantrekken. Roofvogels eten onder andere knaagdieren en van die knaagdieren willen de boeren maar al te graag af, want knaagdieren eten ook van het suikerriet. Ze plaatsen zelfs speciale nestkasten voor de roofvogels!

Kortom het was een goed begin van de dag met een mooie wandeling van zo’n 4 kilometer door een mooi natuurgebied. Daarna was het door naar onze volgende bestemming: Mission Beach waar we 2 nachten door zouden brengen.

Dinsdag 24 november 2009 – Voor vandaag hebben we een dagtrip geboekt waarbij we, eindelijk, kunnen gaan snorkelen. Het aanbod van touroperators is hier in Airlie Beach enorm. Je kunt het denk ik zo gek niet verzinnen of het is wel te doen: 2, 3 of meer nachten op een van de 74 Whitsunday Island verblijven? Geen probleem! Luxe of basic. No worries! Per (luxe) jacht, (luxe) cruiser of (luxe) catamaran. Kies maar uit! Door de lucht? Kies maar uit een watervliegtuig of helikopter.

Bescheiden als wij zijn hebben we gekozen voor een 1-daagse trip die ons via Whiteheaven Beach en het Hill Inlet uitzichtpunt naar onze snorkelbestemming zou voeren. Na ongeveer een uurtje varen, we vertrokken rond 09:00 uur, waren we op onze eerste bestemming: Whiteheaven Beach. Dit zou volgens onze gids het op een na mooiste strand van de wereld zijn en ik moet toegeven het is een mooi strand. Het is alleen jammer dat je dat dan weer met enige tientallen moet delen. Maar ja, dat krijg je als je een toeristische attractie bezoekt. Ik moet overigens toegeven dat het strand groot genoeg is om je toch een gevoel van ruimte te geven, het is niet zo vol als een gemiddeld Nederlands strand op een mooie zomerse dag.

Voor we op het strand waren werden we allemaal voorzien van zogenaamde Stingersuits. Deze zijn er voor gemaakt om te zorgen dat je niet gestoken kunt worden door kwallen. Er zijn gedurende de zomermaanden 2 soorten kwallen in de wateren bij de oostkust van Australië die potentieel dodelijk zijn, de een is iets gevaarlijker dan de ander. De gevaarlijkste van de twee kan een volwassene, in goede conditie, binnen een uur doden! Een “Stingersuit” houdt de giftige naalden die bij aanraking van de tentakels komen tegen. Ze zijn gemaakt van Lycra en heel fijn geweven, zodat de naalden er niet doorheen komen. Wat vorm betreft lijken ze op de pakken die duikers aan hebben, met als verschil dat er ook een soort wanten aanzitten om je handen te beschermen. Als je zo’n pak aan hebt zie je er uit als een soort Teletubbie! Helaas, voor jullie, hebben we geen foto van onszelf in zo’n pak.

Op Whiteheaven Beach hadden we ongeveer een uurtje om te zwemmen, te wandelen of gewoon lekker op het strand te liggen. Wij hebben dus lekker een uurtje liggen bakken, terwijl de bemanning bezig was de barbie op te warmen en het eten gereed te maken. Zo rond 12:00 uur hebben dan ook lekker van de BBQ kunnen genieten, biertje erbij, heerlijk.

Na het eten zijn we doorgevaren naar Hill Inlet. Daar is op een van de bergjes een uitzichtpunt gemaakt over een deel van de Whitsunday Islands. In een woord: SCHITTEREND! Zo ver je kon kijken zee in verschillende blauwtinten, hagelwitte stranden en groene eilanden. Hier en daar een zeilbootje in het water en we zagen zelfs een paar stingrays zwemmen.

Hierna gingen we verder naar onze snorkelbestemming. Na onderweg nog een korte uitleg te hebben gehad wat te doen in geval van nood, of wanneer je terug wilde naar de boot konden we onze teletubbie-pakken aan en overboord springen. Iedereen kreeg ook een schuimplastic rol mee om als extra drijfvermogen te gebruiken, dit was verplicht. Op zich was dat wel makkelijk, je moest deze over je borst, onder je armen door houden en dan kon je op je gemakje drijven. Een beetje peddelen met de zwemvliezen, hoofd onder water en maar vissies kijken. Ongelooflijk wat je onder water allemaal voor mooie vissen ziet zwemmen. Je ziet er in alle kleuren die je je maar kunt bedenken en ook in alle maten, van hele kleintjes tot enorm grote. Het lijkt net alsof je in een tropisch aquarium zwemt! Ik kan me voorstellen dat mensen “verslaafd” raken aan duiken, dan zie je volgens mij nog meer.

Aan alle dingen, ook de leuke, komt helaas een eind en na een uurtje moesten we terug naar de boot en gingen we terug naar de haven.

Vrijdag 20 – zaterdag 21 en zondag 22 november: Vrijdag zijn we – na nog helemaal onder de indruk te zijn van de afgelopen avond – vertrokken richting Rockhampton. De bedoeling was om daar ergens in de buurt een camping te zoeken voor 2 nachten en dan een hele dag uit te trekken om te gaan snorkelen. We zitten nu namelijk aan het begin van de Great Barrier Reef. Na in Rockhampton het informatiecentrum opgezocht te hebben, hadden we de keuze uit 3 aanbieders die excursies aanboden rond en op Keppel Island. Omdat we liever in een kleine groep zaten, kozen we een aanbieder met groepen van maximaal 16 personen en die een catamaran met glazen bodem had. Zij boden een all inclusive dag aan en dit had onze voorkeur. Helaas bleek na telefonisch geïnformeerd te hebben, dat de 2 boten die zij hadden allebei aan wal waren voor onderhoud. Hierdoor zaten bij de andere aanbieder, die daarna onze voorkeur had, de excursies al vol tot dinsdag. Bleef nog een aanbieder over, maar hiervoor moest je zelf met de pont naar het (grootste) eiland en was in principe alleen het snorkelen inclusief. Omdat we hier geen interesse in hadden en we toch aan het begin van het Great Barrier Reef zaten, besloten we om een camping te zoeken en de volgende dag door te rijden. We hebben overnacht in de buurt van Yeppoon dicht bij het strand. Zaterdag zijn we weer op pad gegaan met de bedoeling in de buurt van Mackay te stoppen en de dag er op door te rijden naar Eungella, alwaar het Eungella National Park zich bevindt. Dit park ligt zo’n 100 kilometer het binnenland in. Omdat het rijden lekker opschoot en we al vroeg in de middag in Mackay waren, hebben we de beslissing genomen om gelijk door te rijden naar Eungella National Park. We kwamen hier zo rond half 6 aan op de camping.

De camping ligt in de bergen en heeft een fantastisch uitzicht over het dal. We blijven hier 2 nachten, zodat we tijd genoeg hebben om te wandelen in het park. De naam van het park komt van de Aboriginals en betekent “land van de wolken”. Er komen zo’n 860 verschillende plantensoorten en 225 vogelsoorten voor. Er lopen diverse wandelpaden door het park. Door het park loopt een rivier, de “Broken River” en daar komt het vogelbekdier nog in het wild in voor. Er is een platform gemaakt vanwaar het vogelbekdier regelmatig gespot wordt. De meeste kans is of ‘s morgens vroeg of ‘s avonds tegen de avond. Het platform ligt met de auto zo’n 5 kilometer van de camping af. Er is echter ook een wandelpad door het park en die is zo’n 10 kilometer lang. Wij hebben voor het wandelpad gekozen. Onderweg waan je je in Jurassic Park met de grote varens en palmen die er staan. Ook hoor je allerlei vogelgeluiden al zie je de vogels niet. Je verwacht ieder moment een dinosaurus te zien. Wel zagen we een slang(etje) en heel veel hagedisjes. Zo rond 11.00 uur waren we bij het platform en -zoals we ook verwacht hadden- was het vogelbekdier niet te zien. Wel zaten er een hele hoop waterschildpadden. We hebben onze boterhammen opgegeten en zijn, omdat het toch nog vroeg was, dezelfde weg teruggelopen naar de camping. Morgen vertrekken we weer en we willen heel vroeg opstaan om dan eerst nog langs het platform te rijden in de hoop het vogelbekdier nog te zien.

Maandag, 23 november 2009. Vanmorgen om 5 uur opgestaan, zodat we op tijd naar Broken River konden rijden om het vogelbekdier te zien. Ons vroege opstaan -overigens waren we niet de enigen- werd ruimschoots beloond; we hebben zelfs meerdere vogelbekdieren gezien. Er was nog een stel en die hadden een gids ingehuurd en tsja wij stonden daar ook dus konden mooi meeluisteren. Volgens de gids waren er zo’n 5 vogelbekdieren die de rivier als hun leefgebied hadden. Vogelbekdieren zijn eigenlijk best wel klein; de mannetjes worden zo ongeveer 50 centimeter lang en wegen 1,5 kilo terwijl de vrouwtjes slechts 40 centimeter worden en maar 1 kilo wegen. Het zijn echt prachtige beestjes om te zien en het was dan ook zeer de moeite waard het vroege opstaan!

Daarna zijn we doorgereden naar Airlie Beach waar we 2 nachten willen blijven zodat we kunnen gaan snorkelen.

ff een kort berichtje tussendoor. We hebben de foto’s van Londen en alles van Australie tot nu toe op de site geplaatst.

Ze zijn te bekijken via de Fotogallerij.

Veel kijkplezier!

Groetjes Frans & Cora

Donderdag, 19 november 2009 – vanmorgen vertrokken vanuit Hervey Bay naar Mon Repos. Dit was maar een kort ritje en we waren dan ook al rond 11.00 uur in Mon Repos. Na ons plaatsje op de camping opgezocht te hebben, zijn we wat gaan wandelen. De camping lag direct aan het strand en ‘s middags zijn we gaan zwemmen. Omdat het hier nog geen echte vakantietijd is, hadden we het hele strand zowat voor onszelf. Onze camping lag naast het EPA visitors centrum en daar zijn we ‘s middags ook een kijkje weesten nemen. We hadden geboekt voor een excursie ‘s avonds en die vertrok vanaf het EPA centrum. Het strand bij Mon Repos staat nl. bekend vanwege het feit dat de zeeschildpadden (loggerheads, greens en flatbacks) hier komen om eieren te leggen. Er worden excursies georganiseerd zodat je in de gelegenheid wordt gesteld om hiervan getuige te zijn. De schildpadden komen ‘s avonds aan land omdat er dan het minste gevaar is voor ze. We werden om half 7 verwacht bij het centrum en werden in groepen verdeeld. Er waren in totaal zo’n 100 mensen. De excursies vinden plaats van november t/m maart 7 dagen per week! Van november tot januari komen de schildpadden aan land om eieren te leggen en van januari tot maart komen de eieren uit en gaan de jonge schildpadjes naar zee. Wij werden in groep 2 ingedeeld en toen begon het wachten. Het is namelijk niet te voorspellen of en zo ja, hoe laat er een schildpad het strand op komt. Er zijn diverse gidsen die het strand in de gaten houden. Om de schildpadden genoeg gelegenheid te geven om rustig aan land te komen, is het strand ook gesloten tussen 6 uur ‘s avonds en 6 uur ‘s ochtends. Na een hele tijd wachten, werden we om 20.50 uur geroepen om ons klaar te maken om naar het strand te gaan. Ze wachten eerst tot de schildpad begonnen is met het graven van het gat voor de eieren, want als ze gestoord wordt keert ze terug de zee in. “Onze” schildpad bleek een zogenaamde loggerhead te zijn, de meest voorkomende soort op Mon Repos. Nadat de schildpad een gat had gegraven en was begonnen met het leggen van de eieren mochten wij dichterbij komen. Eerst mochten we alleen achter de schildpad komen en konden we goed zien hoe de eieren in het gat vielen. Toen de schildpad eenmaal “op gang was” mochten we rondom de schildpad gaan staan en konden we ook de voorkant zien. Het was een flink exemplaar, zo’n meter lang. Nadat de schildpad de eieren had gelegd, zo’n 152 stuks, begon ze het gat af te dekken door met haar poten zand te verplaatsen. Terwijl ze dit aan het doen was, mocht er gefotografeerd worden. Voor het overige mocht er absoluut niet gefotografeerd worden omdat de schildpad anders gestoord zou worden. Toen het gat dicht was, vertrok ze weer richting de zee en konden we haar volgen en in het water zien verdwijnen. Omdat het nest te dicht bij de vloedlijn lag, moesten de eieren verplaatst worden. Er werd door de gidsen een nieuw nest gegraven en de eieren werden uit het nest gehaald en

de toeristen mochten de eieren overbrengen naar het nieuwe nest. Volgens de gidsen is er onderzoek verricht en kan he

t absoluut geen kwaad als de eieren verplaatst worden. Dit moet wel binnen 2 uur na het leggen gebeuren en natuurlijk zo voorzichtig mogelijk. Nadat het nieuwe nest afgedekt was, werd de locatie vastgelegd. Ook werden alle gegevens van de schildpad vastgelegd en zo kunnen ze bijhouden wanneer en waar de schildpad geweest is.

Het was echt een fantastische ervaring om dit mee te maken. Om zo’n groot beest, van een soort die al miljoenen jaren op aarde is, bezig te zien was echt indrukwekkend. Om alles nog mooier te maken, zagen we ook nog een vallende ster toen de schildpad eieren aan het leggen was. Echt geweldig, om kippenvel van te krijgen!

Woensdag, 18 november 2009 – vandaag zijn we naar Fraser eiland geweest. Fraser eiland is een eiland voor de kust van Australië ter hoogte van Hervey Bay. Het eiland is uniek in zijn soort om een aantal redenen een is het feit dat het het grootste zandeiland ter wereld is: 123 km lang en 22 km breed. De hoogste duin is 244 meter hoog, maar de meeste duinen zijn tussen de 100 en 200 meter in hoogte. Het is zelfs zo dat het zand doorloopt tot een diepte van 100 meter.

Fraser eiland is ontstaan door de opeenhoping van zand dat vanuit zuidoost Australië aangevoerd werd door de wind en daar neersloeg, maar een deel dateert nog van de tijd dat Australië en de Zuidpool aan elkaar zaten.

Hoewel het eiland omringd is met zout water kent het toch zo’n 100 zoetwater meertjes en kleine kreekjes. De bekendste daarvan is Eli Creek, waaruit per uur zo’n 4,2 miljoen liter water in zee stroomt.

Fraser eiland is alleen per boot te bereiken en het is alleen mogelijk je daar met een 4WD aangedreven voertuig (of te voet) voort te bewegen. We hebben dan ook besloten om een excursie van 1 dag te boeken, geheel georganiseerd. Het is nl. ook mogelijk om zelf een 4WD te huren, maar in verschillende artikelen had ik gelezen dat de tracks nogal pittig zouden zijn. En dat klopte ook. Zelfs onze ervaren chauffeur kwam bijna vast te zitten.

De rondrit was hobbelig te noemen, en dan druk ik me zacht uit, maar toch wel de moeite waard. Na een korte rit kwamen we bij Lake McKenzie waar je, als je wilde even een duik kon nemen. Daarna ging het verder naar het strand waarbij we door de verschillende eco-systemen die er op Fraser eiland zijn reden. Enerzijds heb je de zogenaamde “wetlands” die zoals de naam al zegt erg vochtig zijn en hun eigen vegetatie hebben, waarna je via het tropische regenwoud naar het strand rijdt, met zijn duinlandschap.

We konden nog een korte wandeling maken door het regenwoud, helaas naar onze zin te kort, en gingen verder naar het strand waar we een bezoek hebben gebracht aan de “coloured sands”, een scheepswrak en Eli Creek.

Op Fraser eiland leeft overigens ook een groep dingo’s, die waarschijnlijk de laatste pure groep is van dit ras. Op het vasteland hebben ze zich gekruist met “gewone” honden en zijn ze als ras steeds zwakker aan het worden. Bij de stranden en rustplaatsen staan ook waarschuwingsborden om “Dingo-safe”te zijn.

Al met al dankzij een zeer goede gids die veel wist te vertellen een geslaagde dag gehad. Anderzijds herinnerde het er ons ook weer aan waarom we niet meer georganiseerd op vakantie gaan. Je bent gewoon een van de meer dan 300.000 toeristen die er per jaar komen, dus de commerciële raderen draaien volop rond Fraser eiland.

Dinsdag 17 november 2009 . Voor vandaag staat het bezoeken van het Noosa National Park op het programma. Dit park staat bekend om de grote verscheidenheid aan vogelsoorten, er zouden er zo’n 120 verschillende moeten zitten. Of deze informatie klopt weten we niet, want erg veel hebben we er niet gezien. Overigens was dat niet het hoofddoel van ons bezoek, je kunt er namelijk ook mooie wandelingen maken, en daar gingen we voor.

Na de camper geparkeerd te hebben, gingen we eerst even op het informatiebord kijken wat de verschillende afstanden waren die we konden lopen en onze keuze viel op een wandeling van zo’n 7 kilometer. Het eerste stuk liep door het tropische regenwoud en dan via de kustlijn weer terug.

Langs de kust zagen we opeens twee roofvogels overvliegen. Eerst dachten we dat het zeearenden waren, maar later bleek dat het Brahminy kites waren. Dat het viseters waren bleek wel, het lukte er een een vis te stelen van een man die op zijn gemakje aan het vissen was en zijn vangst opzij had gelegd! De andere vogel kwam nog een paar keer over, maar die had waarschijnlijk minder geluk.

Na een uurtje of twee gewandeld te hebben, waren we weer terug op ons startpunt en besloten we eerst even een hapje te eten. Op die momenten merk je dat zo’n camper toch wel handig is, je hebt alles bij de hand.

Na gegeten te hebben zijn we verder gereden naar Hervey Bay, een kleine 200 kilometer verderop. Morgen willen we nl. Fraser Island gaan bezoeken en dat kan onder andere vanuit die plaats.

Maandag, 16 november 2009. Vanochtend eerst telefonisch contact opgenomen met Apollo in verband met de kapotte accu. We hebben doorgegeven dat we vanavond in Maroochydore zullen overnachten en zij zoeken daar een bedrijf in de buurt waar de accu gemaakt/vervangen kan worden. Daarna hebben we een icepack gekocht om in de koelkast te leggen, zodat als we geparkeerd staan bij de Australian Zoo de spullen in de koelkast gekoeld blijven. Daarna op naar de Zoo. Gelukkig was onze slaapplaats maar zo’n 10 minuten van de zoo verwijderd, dus we waren er redelijk vroeg (9.30 uur). Het was echter al een drukte vanjewelste. De zoo zelf is enorm groot, vooral voor Nederlandse begrippen, en heel erg mooi ingedeeld. Zo zijn er stukken waar je zelf tussen de dieren (kangoeroes en koala’s) kunt lopen en ze ook mag aaien en voeren. Er zijn ook diverse shows in de zoo en er wordt echt veel met de dieren gedaan. Zoals bijvoorbeeld de olifanten. Ze hebben 3 olifanten in de zoo en die gaan ‘s ochtends eerst van hun nachtverblijf naar het buitenverblijf. Zowel ‘s ochtends als ‘s middags is er een mogelijkheid om de olifanten te voeren. Ze worden dan meegenomen door de verzorgers en wandelen door een gedeelte van de dierentuin om op een bepaalde plaats door mensen gevoerd te kunnen worden. Alles wel onder streng toezicht want het blijven natuurlijk wilde dieren. Ook hebben ze een tweetal tijgers die in hun buitenverblijf een zwembad hebben. Een aantal keren per dag gaan de verzorgers samen met de tijgers in het zwembad om te spelen. Ook is er nog (natuurlijk) een show met een krokodil. Dit is wel de attractie van de zoo. Er is dan ook echt een hele show van gemaakt met verschillende dieren. Zo vliegen de ara’s je op een gegeven moment om het hoofd en ook komen er slangen aan te pas. Het hoogtepunt is het optreden van een krokodil die door een verzorger vanaf een verhoging wordt gevoerd, zodat je kunt zien hoe hij uit het water opspringt om het eten te pakken.

Ook was er een gedeelte onder het crocoseum (arena waar de show plaatsvond) helemaal ingericht ter nagedachtenis van Steve Irwin. Er waren borden gemaakt met daarop brieven, schilderijen, beschreven kaki overhemden, foto’s etc. die door mensen opgestuurd waren naar aanleiding van zijn dood. Echt heel erg indrukwekkend om te zien.

De dierentuin beslaat nu nog zo’n 21 hectare, maar er is onlangs een stuk van 70 hectare bijgekocht en het is de bedoeling dat dit allemaal nog dierentuin wordt. Het mooie van de dierentuin is (vinden wij) dat er niet echt heel veel verschillende diersoorten te zien zijn, maar dat de dieren die ze hebben de ruimte hebben. Ook het feit dat ze dingen doen met de dieren (en ook al is dat niet altijd even natuurlijk) de dieren genoeg afleiding hebben op een dag om niet te gaan stressen. Mocht je ooit in Australië komen en in de buurt van Beerwah zijn dan is een bezoek aan deze dierentuin echt de moeite waard.

Na ons bezoek zijn we naar Maroochydore gereden en is de accu vervangen. Gelukkig werkt alles nu weer naar behoren. Morgen rijden we door naar Hervey Bay.

Zondag, 15 november 2009. Vandaag hebben we, vanwege de problemen met de batterij van de camper, weinig gedaan. Omdat repareren op zondag een probleem is, heeft Apollo ons geadviseerd door te rijden naar onze volgende bestemming en deze dan even door te geven aan ze zodat ze een bedrijf in de buurt kunnen zoeken die de accu kan controleren en/of vervangen.

Omdat we op maandag naar de “Australian Zoo” willen gaan, hebben we een camping daar in de buurt te zoeken. We kunnen dan in ieder geval de camper weer op 240 V aansluiten, zodat de koelkast het in ieder geval blijft doen. De accu was in ieder geval weer helemaal leeg, dus er moet dringend iets aan gedaan worden.

Erg veel hebben we dus niet gedaan vandaag. We hebben wel de Tourist Drive gevolgd naar het uitkijkpunt in de Glass House Mountains. In dit park rijzen 16 bergen als het ware uit het niets op. Een apart gezicht om te zien. Er was wel een mogelijkheid voor een wandeling maar gezien de temperatuur, zo’n 33 graden was het weer, hebben we dat maar niet gedaan.

Vandaag was dus eigenlijk een beetje een rustdag. Morgen naar de zoo van wijlen Steve Irwin en niet geheel onbelangrijk: de camper laten repareren.

Zaterdag 14 november 2009 – Voor ons vertrek had ik, via email, nog contact gehad met Arjen, een ex-collega van Van Niftrik die een jaar of 6 geleden naar Australië geëmigreerd is. Ik had hem om wat tips gevraagd over wat we zeker zouden moeten gaan bekijken en ook of hij wat minder toeristische plaatsen wist die ook de moeite waard waren. Van het een kwam het ander en omdat we toch die kant op gingen, hij woont in Brisbane, vroegen we of we iets mee konden nemen voor ze wat daar niet te krijgen was. Dat bleek inderdaad het geval te zijn: Paradontax! We beloofden dan ook een aantal tubes mee te nemen in ruil voor een echte Aussie BBQ met een paar biertjes. Dat gaat er bij mij altijd wel in.

Nadat we een paar dagen onderweg waren, hebben we contact opgenomen en afgesproken dat we zaterdag de tandpasta af zouden komen geven. We konden de camper in de voortuin parkeren, dus een slaapplaats was geen probleem.

Omdat we die dag maar zo’n 200 kilometer moesten rijden voor we in Brisbane waren, hadden we de avond tevoren even gekeken wat er onderweg nog te zien was. We besloten een stop te maken bij Fleay’s Wildlife Park. Dr. Fleay is bekend geworden met zijn studie over het in gevangenschap fokken en grootbrengen van vogelbekdieren. Hoewel het park helaas dringend aan renovatie toe was, hier en daar waren ze er al mee begonnen, was het op zich best mooi opgezet. Uiteraard hadden ze ook (een tweetal) vogelbekdieren.

Vogelbekdieren zijn nachtdieren en om ze in het wild te zien zal niet meevallen. Ze komen niet overal in Australië meer voor en als je ze wilt zien dan moet je er ‘s morgens vroeg bij zijn of ‘s avonds laat. En op de juiste plaats natuurlijk. In een dierentuin kun je het allemaal wat beter zien. De nachtdieren waren net gevoerd dus waren in ieder geval actief. We hebben dan ook een van de vogelbekdieren kunnen zien. Het bijzondere van het vogelbekdier is dat het een zoogdier is dat eieren legt.

Na daar een uurtje of wat rondgekeken te hebben, heel groot was het niet, zijn we doorgereden naar Brisbane. We hadden afgesproken elkaar te ontmoeten op de Southbank in Brisbane en even te bellen als we er zouden zijn om een precieze plaats af te spreken. Het vinden van een parkeerplaatsje was niet echt makkelijk. Ze hebben er wel een soort van meters geplaatst op de borden die aangeven hoe veel plaats er nog is, maar het zijn bijna allemaal parkeergarages. Inrijhoogte: 2,10 mtr. – Hoogte Camper: 3,20 mtr. Je hoeft geen wiskundeknobbel te hebben om te snappen dat dat niet gaat passen…. Nadat we een mooi ruim vak hadden gevonden en dachten goed te staan, bleek dat dit een laad- en loszone was waar je maar 10 minuten mocht staan. Ook geen goed plan dus. Gelukkig reed een stukje verder net iemand weg en konden we de camper daar kwijt voor de komende twee uur. Langer mocht namelijk niet.

De Southbank is het terrein geweest van de Wereldtentoonstelling die in 1988 in Brisbane is gehouden. Na afloop van de tentoonstelling heeft de gemeente besloten om het gebied “terug te geven” aan de inwoners van de stad. Er is een openbaar zwembad aangelegd, horecagelegenheden zitten er, er is een park(je) en er is een stukje tropisch regenwoud aangelegd. Ook staat er een kleine Nepalese tempel als geschenk van de Nepalese zusterstad aan Brisbane. Ook is er hele straat met kraampjes waar van allerlei dingetjes te koop zijn.

Je kunt wel merken dat, en dat geldt voor heel Australië denk ik, mede door het klimaat iedereen veel meer buiten leeft dan wij in Nederland. Ook hier waren er openbare barbecue-plaatsen die volop in gebruik waren en was het een gezellige drukte.

In die drukte viel het dan ook niet mee om elkaar te vinden. Na samen met Arjen en Chris, zijn zoontje, een rondje door het park te hebben gemaakt zijn we rond 15:00 naar zijn huis gereden waar we ook hartelijk welkom werden geheten door zijn vrouw, Veronica. Na ons opgefrist en de tandpasta uiteraard afgegeven te hebben, hebben we de avond gezellig pratend onder het genot van de barbecue en een drankje doorgebracht. Arjen en Veronica hadden nog een heleboel tips en wij hadden al best wat vragen over praktische zaken die we gezien hadden waar we niet goed aan uit kwamen. De moeder van Veronica was toevallig dat weekend ook daar en ook met haar hebben we kennis gemaakt, een schat van een mens, vol energie en hartelijkheid. Langs deze weg nogmaals heel hartelijk dank aan Arjen en Veronica voor de gastvrijheid.

Helaas bleken we een probleem te hebben met de tweede accu van de camper. ‘s Avonds bleek dat deze helemaal leeg was. Op deze accu zit ook de koelkast aangesloten. Zolang je rijdt is er niets aan de hand, dan trekt hij de stroom van de dynamo, maar bij stilstand werkt hij alleen vanaf de accu. Aangezien we tot nu toe alleen nog maar van powered sites gebruik hebben gemaakt hebben we niet gemerkt dat er iets mis was. Hopelijk is het snel opgelost, maar met het weekend voor de deur zal het vast wel tot maandag gaan duren.

Vrijdag 13 november 2009. Vanmorgen begon de dag met wat regen. We waren weer vroeg op; de vogels zijn hier bij het ochtendgloren – zo rond 6 uur – al redelijk tot heel erg verbaal actief om het zo maar te zeggen. Maar dat vroege opstaan daar hebben we geen problemen mee en het geluid van de vogels is heel apart. Er zit hier een vogel die een soort van computergeluidjes maakt, net als R2D2 van Starwars. welke vogel het precies is, daar zijn we nog niet achter want er zitten zoveel verschillende. Na het ontbijt zijn we vertrokken richting Maclean. Gelukkig klaarde het onderweg weer op en kwam de zon weer tevoorschijn. Onze stop voor een bakje koffie was in Ulmarra. Dit is een heel klein dorpje waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Er staat een hotel uit 1890 nog in “volle” glorie. Te koop overigens. Daarna zijn we doorgereden naar Maclean. Dé Schotse plaats in Australië. Heel leuk zijn de lantaarnpalen die beschilderd zijn met Schotse ruit in de kleuren van de verschillende clans met bijbehorende namen. Een vrolijk gezicht. Verder heeft ook dit dorpje een aantal gebouwen die nog uit de 19e eeuw stammen, zoals bijvoorbeeld de rechtbank, die in 1891 is gebouwd. Na hier een tijdje rondgewandeld te hebben, hebben we in het plaatselijke parkje geluncht en zijn we doorgereden naar Iluka waar we een wandeling hebben gemaakt in het Iluka Nature Reserve; een regenwoud aan de kust. Hier zijn we eerst naar het uitzichtpunt gegaan, waar je een mooi uitzicht over de zee en het regenwoud had. We zagen hier dolfijnen zwemmen en hebben ook een visarend gezien. Er was een wandeling van 5 kilometer uitgezet in het regenwoud, die we gelopen hebben. We hebben tijdens deze wandeling nog een aantal mooie vogels (o.a. Eastern Yellow Robin en Rufous Fantail) en zelfs twee leguanen gezien. Daarna zijn we weer verder gereden en hebben een camping opgezocht in Suffolk om te overnachten. Onze bestemming voor morgen is Brisbane.