Kata Tjuta (de Olga’s)

Olgas-0808Donderdag, 10 december 2009. Vanmorgen op tijd vertrokken naar het Uluru-Kata Tjuta National Park. We moesten zo’n 250 kilometer rijden. Op een gegeven moment zagen we aan de horizon een grote berg verrijzen. We hadden al gelezen dat veel mensen denken dat dit Uluru is, maar dit is Mount Connor. Van zo’n afstand lijkt hij wel heel erg op Ulura qua vorm dan. Maar na een paar uurtjes rijden was het dan eindelijk zover: Uluru oftewel Ayers Rock doemde op aan de horizon. Echt een heel apart gevoel om “hem” dan eindelijk te zien. Kamperen mag alleen bij het enige resort wat er is in het park en dat zie je dan ook meteen aan de prijzen die ze hier vragen, gemiddeld zo’n 50% hoger dan normaal. Omdat het al tegen de middag liep, besloten we eerst even een hapje te eten en daarna naar het informatiecentrum te gaan. Om bij Uluru en Kata Tjuta (de Olga’s) te komen moet je echter eerst langs de entree van het park en uiteraard betalen. Dit is het eerste park waar we komen waarvoor betaald moet worden, maar het geld wordt goed benut. Het park is namelijk eigendom van de oorspronkelijke bewoners, de Anangu (een Aboriginalstam) en zij leasen het weer aan Australië en het wordt gezamenlijk beheerd. De opbrengst van de entreegelden komen dus bij de Aboriginals zelf terecht. Voor het entreegeld mag je ook drie dagen lang in het park verblijven.

Omdat het al middag was, hebben we besloten om eerst een bezoekje aan het cultureel centrum te brengen en daarna de Olga’s te gaan bekijken. In het cultureel centrum staat uitgelegd hoe de Aboriginals leven en hoe zij hun kinderen opvoeden. De oudere mensen worden met heel veel respect behandeld omdat zij degenen zijn die weten hoe ze moeten overleven en dit aan de kinderen moeten doorgeven. Het was heel interessant om dit allemaal te lezen.

Daarna zijn we naar de Olga’s gereden. De naam die de Aboriginals er aan geven is Kata Tjuta en dat betekent “veel hoofden”. De Olga’s bestaan uit 36 steile rotsen en is een heel erg belangrijke en heilige plaats voor de mannen van de Anangu. Sommige delen zijn dan ook afgesloten voor publiek en men wordt vriendelijk doch dringend verzocht binnen de paden te blijven en alleen foto’s en herinneringen mee te nemen en voetstappen achter te laten. Alhoewel het iets minder warm was dan we de laatste week gewend zijn, zo’n 32 graden, hebben we gekozen voor een wandeling van 1 uur (er was er ook een van 3 uur), de zogenaamde Walpa Gorge Walk (Walpa betekent wind). Het was een vrij pittige wandeling want het pad liep over rotsen en was nogal ongelijk. Het was echter zeer de moeite waard. Het pad liep tussen 2 rotsen door en aan het einde was een hele oase met struiken en een stroompje. Er komen hier planten voor die nergens anders in Australië voorkomen en het is een schuilplaats voor dieren. Die hebben we (helaas) vanwege de warmte niet gezien.

Olgas-0826

Na de Olga’s bezocht te hebben zijn we weer richting het resort gereden en onderweg zagen we nog een tweetal dromedarissen. Ook zijn we nog gestopt bij een uitzichtpunt vanwaar je een mooi zicht op de Olga’s hebt.

Morgenvroeg willen we de zonsopgang bij Uluru gaan bekijken. Bij het inchecken kregen we al een lijstje met de tijden van de zonsopkomst (5:48 uur) en de zonsondergang (19:28 uur) voor morgen. Er zijn speciale parkeerplaatsen aangelegd waarvandaan dit te bekijken en natuurlijk te fotograferen is. Het park is dan ook geopend vanaf 5 uur ’s ochtends tot 9 uur ’s avonds. Waarschijnlijk zijn we niet de enigen, het park stroomt ondertussen aardig vol met campers. Het wordt dus vroeg uit de veren……..