Onderweg..

marbles-0695Zaterdag 5 december, Zondag 6 december – Niet alleen de GSM werkt niet in de outback, behoudens rond de grotere plaatsen, ook internet is niet zoals we in Nederland gewend zijn. Vandaar de wat grotere pauzes tussen de berichten. We proberen wel een en ander te verdelen over de dagen, maar anderzijds ook de “achterstand” wat beperkt te houden. Ook het reageren op emails gaat allemaal wat trager dan we gewend waren.

Dat we in Nederland verwend zijn voor wat betreft het gebruik van de mobiele telefoons werd afgelopen zaterdag wel erg duidelijk gemaakt. Toen we zelf op een gegeven moment even ergens stopten om een foto te maken, stopte er prompt een, zeldzame, tegenligger om te informeren of alles goed was. Volgens ons een typisch Australisch outback gebruik, gewoon even een thumbs up om te checken of alles goed is. Met dit in gedachten minderden we dan ook snelheid toen we op een gegeven moment een campervan langs de weg zagen staan met de deuren en achterklep wagenwijd open. Ook zagen we twee mensen heel snel vanuit de berm naar de weg lopen. Toen we gestopt waren bleken ze dus inderdaad een probleem met, waarschijnlijk, hun benzinepomp te hebben. Omdat de bestuurder ogenschijnlijk wist waar ie over praatte, konden we niet veel meer doen dan ze een lift aanbieden naar de volgende plaats. Slepen leek me niet zo’n beste optie omdat het op dat moment zo’n 44 graden was. Telefoneren met een GSM gaat dus daar helemaal niet! Er staan geen masten om ook maar enige dekking te geven. Op zich logisch, er woont ook niemand.

De vrouw reed met ons mee, terwijl de man bij de van achterbleef, toch wel een beetje bezorgd om hun spulletjes. De dichtstbijzijnde plaats was Tennant Creek, ongeveer 90 kilometer verderop. Ongeveer 40 kilometer voor de meeste plaatsen krijg je wel weer bereik. Na zo’n 2 a 3 km te hebben gereden zagen we een aantal wegwerkers aan het werk en bedachten dat die misschien wel een satelliettelefoon zouden hebben om contact te kunnen onderhouden met hun baas. En inderdaad, die hadden ze! Sterker nog, hun baas was erbij en dat werkte waarschijnlijk wel mee. Overigens hadden ze maar een half woord nodig: de opmerking over panne en telefoon was al genoeg voor ze om in actie te komen. Het duurde uiteindelijk alles bij elkaar zo’n 20 minuten en de hulp van de wegwerkers om de RACQ (de Aussie ANWB) duidelijk te maken waar ze stonden. En dat tegen een tarief van $ 2 (ca. €1,25) per minuut…. Toen dat allemaal geregeld was boden de wegwerkers zelfs nog aan de vrouw terug te brengen naar hun auto zodat wij door konden. We kwamen onderweg inderdaad een auto-ambulance tegen en de volgende ochtend zagen we hun campervan toevallig op dezelfde camping staan als waar wij overnacht hadden. Het was nog vroeg en hun deuren waren nog dicht, dus gesproken hebben we ze niet meer. Het leek er in ieder geval wel op dat alles goed gekomen was.

Maar ja, je zult er maar staan met je ANWB-lidmaatschapskaart en een GSM telefoon zonder bereik…Ik denk dat je je toch niet echt happy voelt. Er wordt overigens overal geadviseerd om in dit soort gevallen bij je voertuig te blijven en te zorgen dat je voldoende water bij hebt (20 liter per persoon). Je kunt uiteraard ook een satelliettelefoon huren en er zijn een soort noodbakens te huur die je kunt gebruiken om een signaal te sturen wanneer je hulp nodig hebt. Gelukkig komt er op de Highway toch wel geregeld iemand voorbij en zal er wanneer je met je armen zwaait ook wel iemand stoppen, maar als je dus off-road gaat kun je beter goed voorbereid zijn.

De afgelopen dagen, zaterdag en zondag is er dus niet veel gebeurd, behalve dat we kilometers gemaakt hebben. Veel was er ook niet te zien. Het landschap was redelijk saai. Zagen we in Queensland de nodige dode kangoeroes langs de weg liggen, met daaromheen behoorlijke wat roofvogels, in het Norther Territory zijn dode kangoeroes, gelukkig natuurlijk, zeldzaam en de roofvogels dus ook.

De wegen in de outback zijn lang en recht. Het is net of iemand een lineaal op de kaart heeft gelegd, een lijn heeft getrokken en heeft gezegd:”zo moet de weg komen”.

Ons vertrek vanuit Tennant Creek begon al meteen met een ontmoeting met de Australische politie. Na de weg op gedraaid te hebben werden we een honderdtal meter verder door een agent aan de kant gezet. “Of ik al wat gedronken had, deze ochtend? En of ik een ademtest wilde doen.” Dat laatste was niet echt een vraag overigens… Nou dat ik ’s morgens om half acht nog aan het bier zat is al heeeeeel lang geleden. De blaastest doorstond ik dan ook met vlag en wimpel. Zo vroeg een alcoholcontrole doen lijkt misschien wat vreemd, maar we hadden al gelezen dat er behoorlijk strenge regels gelden rondom gebruik en verkoop van alcohol in Tennant Creek en in Alice Springs. Zo is het drinken van alcohol in openbare plaatsen, zoals parken, picnickterreinen, parkeerterreinen en op straat sowieso verboden. Verkoop vindt alleen plaats door de week tussen 14:00 en 20:00 uur, op zondag vanaf 12:00, maar niet op Kerstdag en Goede Vrijdag. Ook kun je niet meer dan 1 aankoop doen van maximaal 2 liter wijn. Port wordt helemaal niet verkocht en flessen bier van 750 en 800 ml zijn ook niet te koop bij de verkooppunten. Alcohol wordt hier overigens alleen verkocht (om mee te nemen) uit daarin gespecialiseerde winkels, zogenaamde “bottleshops”. Daar staat, bijna alles, in grote koelkasten zodat je het koud mee kunt nemen. Best apart om te zien.

marbles-0701

Na ons vertrek uit Tennant Creek nog wel een stop gemaakt bij de “Devils Marbles”. Dit is een heel bijzondere rotsformatie. Het lijken allemaal ronde rotsen die ogenschijnlijk op de meest vreemde manieren op elkaar gestapeld zijn. Het is een voor de Aborginals heilige plaats en ook hierover zijn verschillende legendes in omloop. De wetenschappelijke verklaring is is dat de ronde vorm door erosie, over een periode van 1500 jaar, is ontstaan. Het zijn eerst vierkante stenen geweest, maar de hoeken lijden het meest onder de invloed van het weer en uiteindelijk blijven de ronde vormen over. Overigens speelt het soort gesteente hier ook een rol in.

We hebben overigens besloten niet naar Darwin te gaan en het Kakadu National Park over te slaan. De tijd van het jaar is sowieso niet de juiste en de berichten over het weer op dit moment waren ook niet om over naar huis te schrijven, wat ik dan ook niet zal doen…