Op (de) weg naar Kings Canyon

ongeluk-0963Zaterdag 12 december 2009 – Het begint voor jullie misschien een beetje saai te worden, maar ook vandaag waren we weer vroeg op en onderweg met als bestemming Kings Canyon. Tsja, die zon komt hier ook zo verrekte vroeg op! Een saaie dag is het echter niet geweest. We waren zo’n 100 km onderweg toen we op de weg opeens een auto op z’n kop zagen liggen en allerlei auto-onderdelen, tassen, kleding enzovoort over de weg verspreid. Tussen al deze troep liepen twee, naar later bleek Duitse, meisjes een beetje verdwaasd rond. Onze eerste vraag was of er nog iemand in de auto zat, want de cabine was behoorlijk ingedrukt. Gelukkig was dat niet het geval.

Meteen de GSM gepakt, maar zoals in nagenoeg de hele outback ook nu hadden we geen bereik! Daarna hebben we de twee meisjes meegenomen naar de camper want er was zo links en rechts wel wat bloed te zien op handen, knieën en hoofd. Het EHBO-kitje dat bij de camper hoort gepakt, maar daar bleken we ook niet veel aan te hebben. Ondertussen was er een andere auto gestopt om te kijken wat die konden doen en die hebben we teruggestuurd naar het roadhouse (Curtis Springs) ongeveer 20 kilometer terug met de vraag om politie en ambulance te bellen en met spoed te laten komen. Terwijl we met de gewonde dames bezig waren, stopte er weer een auto waarvan de inzittenden hulp aanboden en die hebben Cora verder geholpen met het afwassen van het bloed en verzorgen van de meisjes.

Ondertussen was ik, Frans, begonnen met het vrijmaken van de weg en het opzoeken van de paspoorten en belangrijke andere zaken uit de brokstukken.

Terwijl ik daarmee bezig was stopte er een auto en de bestuurder bleek een “paramedic” te zijn. Dit is wat we bij ons een ambulanceverpleegkundige zouden noemen. Hij was toevallig bij het roadhouse toen hij van het ongeluk hoorde en is meteen gekomen om te helpen. En wat deed die man dat fantastisch goed zeg! Hij controleerde polsslag, ademhaling, bewustzijn, praatte met de meisjes, noem maar op. Zijn grootse zorg ging uit naar het ene meisje dat een open hoofdwond bleek te hebben. Vooral het feit dat haar pols onregelmatig was en dat ze telkens wegzakte was niet zo erg goed.

Er waren ondertussen ook mensen gestopt die een satelliettelefoon bij hadden. Die overigens ook niet vlekkeloos werkte… De paramedic heeft toen ook het alarmnummer gebeld en de situatie in detail uitgelegd en zelfs gevraagd een (ambulance)helikopter te sturen! Er was, zo werd gezegd, al wel een ambulance onderweg, maar nog maar net 10 minuten geleden, terwijl de melding ruim een half uur daarvoor al gedaan was. De responsetijd in de outback is niet die in de stad gebruikelijk is zullen we maar zeggen. Het is natuurlijk wel zo, dat wanneer je staat te wachten alles veel langer lijkt te duren.

Ondertussen was ook de politie gearriveerd die het weinige verkeer dat langs kwam voorbij het wrak leidde en alle gegevens opnam. Ze hebben ook wat foto’s gemaakt van het wrak en de sporen op de weg, de auto was namelijk een paar keer over de kop gegaan. We hadden van de meisjes gehoord dat ze ’s morgens de zonsopgang bij Uluru hadden en gezien en daarna op weg gegaan naar Adelaide. De bestuurster is waarschijnlijk, zei ze, in slaap gevallen, wakker geschrokken toen ze in de berm kwam en hard terug gaan sturen. Met het bekende resultaat.. De bijrijdster lag op dat moment te slapen en heeft er niets van gemerkt, tot ze op hun kop lagen. Gezien de staat van de auto kun je wel stellen dat ze ontzettend veel geluk hebben gehad.

Nadat ondertussen de ambulances ook waren gearriveerd en ze door de paramedics nogmaals gecontroleerd waren zijn ze allebei per ambulance naar Curtis Springs gebracht, het roadhouse bleek namelijk ook een airstrip te hebben. Er was al een vliegtuig onderweg, van de Flying Doctors, om ze naar het ziekenhuis in Alice Springs te brengen voor verdere onderzoeken.

We werden door de politieagenten nog een keer speciaal bedankt voor het stoppen en verlenen van hulp. Het blijkt namelijk dat er ook nog daadwerkelijk mensen bestaan die gewoon doorrijden! Na ook “afscheid” te hebben genomen van de politieagenten zijn we, na zo’n 2,5 uur weer doorgereden. Gelukkig was dat nog maar zo’n 200 kilometer te gaan. We hebben er nog een korte wandeling gemaakt van ca. 1 uur. Morgen gaan we voor de wandeling die over de rand van het ravijn voert: zo’n 6 km – 3,5 uur staat hiervoor. We gaan in ieder geval in de ochtend, want de temperatuur gaat weer boven de 30 graden uitkomen, en da’s wel warm voor zo’n wandeling. In de ochtend is het gelukkig allemaal nog redelijk te doen.