Great Ocean Road

greatoceanroad-2053Donderdag, 7 januari 2010 – Vanmorgen zijn we op weg gegaan naar de Great Ocean Road. Deze weg loopt van Warrnambool tot Torquay en heet de B100. De weg loopt gedeeltelijk langs de oceaan en ook voor een deel door het bos. Hij wordt ook wel de grote geasfalteerde zeeslang genoemd. Vandaag hebben we het stuk van Warrnambool tot Lavers Hill gedaan. De bedoeling was eigenlijk om door te rijden tot Apollo Bay, maar we konden hier helaas geen camping vinden. Door de drukte vanwege de vakanties van de Australiërs zitten alle campings langs de route zo goed als vol en na zo’n 5-tal campings gebeld te hebben (meer telefoonnummers hadden we niet) die geen plaats meer hadden, hebben we een camping verder landinwaarts in Colac gevonden. Hier blijven we in ieder geval 2 nachten zodat we op ons gemak de route voor de komende dagen uit kunnen stippelen en al kunnen informeren voor een plaatsje op de campings.

Maar afijn het eerste stuk van de Great Ocean Road hebben we gezien en het was echt heel erg mooi. We zijn op verschillende plaatsen gestopt en mooie uitzichten gezien. Er zijn langs de weg verschillende parkeerplaatsen waar een bezienswaardigheid/uitzichtpunt is. Onze eerste stop was bij de “Bay of Islands”. De kust is op verschillende plaatsen afgebrokkeld door de erosie en er zijn stukken rots (los in het water) blijven staan. Door de erosie hebben deze stukken bepaalde vormen en daar danken zij dan ook hun naam aan. De Bay of Islands bestaat uit een aantal stukken rots die vorm van een eiland hebben. Een andere stopplaats was de Grotto. Dit was wel heel mooi. Je kon namelijk door de grot heen naar de oceaan kijken. Zie de foto.

Daarna kwam de London Bridge. In het begin waren hier 2 bogen waar het water onderdoor stroomde, vandaar de vergelijking met de brug in Londen. Echter door de erosie heeft een van de bogen het in 1990 begeven en er is nu nog maar 1 boog over. Deze staat los in zee.

Vervolgens kwam de “Arch”. Dit is ook een stuk rots wat in zee staat in de vorm van een (ja je raadt het al) een boog. Door de constante inwerking van wind en water is er in juni 2009 al een stuk van de boog afgebrokkeld en de verwachting is dan ook dat de boog op een gegeven moment in zal storten en in zee zal verdwijnen.

De volgende stop was de “Lorch Ard Gorge”. Dit is geen rots, maar een baai. De Lorch Ard was een schip uit Engeland dat in 1878 is gezonken voor de kust van Australië. Van de 54 opvarenden hebben er slechts twee de ramp overleefd. Zij zijn door de golven in een kleine baai (de gorge) aan land gespoeld. Niet alle overledenen zijn gevonden, maar degenen die gevonden zijn, lagen daar op een klein kerkhofje begraven.greatoceanroad-2123

Onze laatste stop voor de dag was wel de toeristische trekpleister van de Great Ocean Road en wel de Twelve Apostles. Dit is zelfs een heel nationaal park. Er was een grote parkeerplaats links van de weg en via een tunnel ging je onder de autoweg door naar de diverse uitzichtpunten. Hoe de naam de 12 apostelen precies is ontstaan, stond daar niet vermeld, maar waarschijnlijk zijn ze zo genoemd puur en alleen vanwege het feit dat het er 12 waren. Van de 12 apostelen zijn er echter nog maar 6 over. De andere zijn ook door erosie ingestort of is nog maar zo’n klein deel over dat ze constant onder water staan. Echter doordat de erosie natuurlijk blijft inwerken op de kust, worden er weer nieuwe rotsen gevormd. Er stond dan ook aangegeven dat er nieuwe apostelen “in de maak waren”. Ik kan me ook voorstellen dat ze zo’n toeristische trekpleister niet willen verliezen. Het was wel indrukwekkend om te zien alleen al vanwege de vele mensen die er waren. Het is waarschijnlijk, samen met Uluru en Sydney Opera House, een van de meest gefotografeerde plaatsen in Australië.