Duivels!

Dinsdag 2 februari 2010 – Een van de meest bekende dieren van Tasmanië is denk ik wel de Tasmaanse Duivel. In de buurt van Hobart zit het Tasmanian Devil Conservation Park en dat zijn we vandaag gaan bezoeken.

De Tasmaanse Duivel is een vleesetend buideldier dat voornamelijk leeft van dode dieren zoals dode wallabies, possums en vogels. Met zijn sterke kaken kan hij zelfs botten tot 8 cm. kapotbijten en zijn voedsel wordt dan ook met huid, haar en botten opgegeten. De Duivel komt alleen maar op Tasmanië voor en dan ook nog maar op het grote eiland. Ondanks dat het nachtdieren zijn, waren de dieren in het Conservation Park toch overdag actief. Dit heeft te maken met het feit dat ze in een beschermde omgeving leven waar ze niets te vrezen hebben van hun natuurlijke vijanden. Overigens zijn ze ook ´s nachts actief volgens hun verzorger.

De dieren worden verscheidene keren per dag gevoerd, speciaal voor de bezoekers, en je maakt dan ook meteen kennis met het “fenomeen” waar de Duivels bekend om staan: het grommen en bijten naar elkaar tijdens het eten. Dit is inderdaad angstwekkend te noemen wanneer je dit ´s nachts ergens in het bos hoort terwijl je alleen in je tentje zit.

Het, overigens particuliere, park houdt zich ook bezig met het onderzoek naar de besmettelijke kanker die tot op heden zo´n 80% van de Tasmaanse Duivelpopulatie gedood heeft. Het park is gelegen in het enige ziektevrije gebied dat Tasmanië nog kent en heeft dan ook een fokprogramma om te proberen een stam van Duivels te fokken die resistent is tegen de kanker. Het is bekend dat de kanker een virus is en overgebracht wordt door bijten. En dat is juist wat ze veel naar elkaar doen, tijdens het paren en bij het eten! Het virus gaat gepaard met grote ontstekingen en tast de kaakbeenderen aan waardoor de kaak op een gegeven moment zelfs breekt en het dier de hongerdood sterft. Dit alles binnen 5 maanden tijd. Als er geen oplossing gevonden wordt is de verwachting dat de Tasmaanse Duivel binnen 10-15 jaar uitgestorven is.

Een andere veel voorkomende doodsoorzaak is het autoverkeer. Omdat de Tasmaanse Duivel een aaseter is en er ontzettend veel wallabies, kangoeroes, wombats en pademelons doodgereden worden, gaan er veel Duivels de weg op om te eten met als gevolg dat ze zelf doodgereden worden, de volgende Tasmaanse Duivel wil de dode opeten en zo gaat het maar door…. De afgelopen dagen hebben we in ieder geval weer meer dode dieren gezien dan levende.

Naast de Tasmaanse Duivels waren er in het park ook gedeelten waar onder andere kangoeroes en wallabies rondliepen. Ook daar kon je gewoon tussendoor lopen en ze werden geregeld gevoerd. Ook als bezoeker mocht je ze (helpen) voeren. Het is een heel leuk park om te bezoeken vanwege de interactie die je kunt hebben met de dieren. Waar wij ook altijd weer van staan te kijken is het gedrag van andere mensen. Zo zagen we een Japanse man die een foto wilde maken van zijn vrouw met een van de kangoeroes. Echter de kangoeroe stond verkeerd en hij gebaarde naar het beest dat ie zich om moest draaien… Uiteindelijk gebaarde zijn vrouw maar dat ie aan de andere kant moest gaan staan (die man dan, niet de kangoeroe natuurlijk). En zo zagen we ook de blondine op de foto die haar naam maar in haar nek had laten tatoeëren, want stel dat je je naam vergeet….

Verder hadden ze nog een “free flight bird presentation” welke heel grappig was. In plaats van de verwachte roofvogels hadden ze een voorstelling met onder andere papegaaien, lieten ze een Tawny Frogmouth van dichtbij zien en een Slechtvalk met slechts een vleugel. Het park fungeert ook als opvang voor gewonde dieren. In het geval van de Frogmouth en de valk hebben ze besloten de dieren in de show in te zetten, terug in de natuur is niet mogelijk. Als laatste hadden ze nog een Brown Falcon. Deze kon wel vliegen, maar is met de hand opgevoed en zal zich waarschijnlijk ook niet in de natuur kunnen redden. Er werd veel informatie gegeven tijdens de show en het was de moeite waard en zeer verrassend.

Als laatste hebben we nog een korte videofilm gezien over de Tasmaanse Tijger. Ondanks dat de laatst levende, voor zover bekend, in 1936 in de dierentuin van Hobart gestorven is, heeft men nog steeds hoop dat er ergens in Tasmanië nog een aantal exemplaren leven. Tot in 2005 zijn er meldingen geweest van mensen die beweren een Tasmaanse Tijger te hebben gezien. Bij de laatste melding uit 2005 waren er zelfs foto´s gemaakt, maar die waren behoorlijk wazig. Onderzoek van de, digitale, foto´s heeft niet uit kunnen wijzen of er niet geknoeid was met de foto´s, maar ook niet dat er wel geknoeid was. Het blijft dus nog steeds een mysterie, maar als er nog in leven zijn, zijn het er waarschijnlijk niet veel.

Al met al weer een leuk uitstapje vandaag. Morgen verder, terug richting noorden want over minder dan een week moeten we weer op de ferry zitten, terug naar het vasteland.