Meet a Cheetah!

Vrijdag 12 februari 2010 – vandaag zijn we, zoals we gisteren al vertelden, naar de dierentuin hier in Canberra gegaan voor onze ontmoeting met de cheeta’s. Maar, de dierentuin had meer te bieden, dus we waren er al om 10 uur om ruim op ons gemak alles te kunnen bekijken. Het is geen erg grote dierentuin, maar wel mooi van opzet en alles zag er goed onderhouden uit. Overigens is de “National Zoo & Aquarium” de enige plaats in Australië waar je een combinatie vindt van dierentuin en aquarium, heel bijzonder dus. Ook kregen de dieren voldoende eten, want bij de meeste lag er nog volop voer terwijl ze zelf lekker lagen te luieren. Het grote voordeel van vroeg zijn, is het feit dat de temperatuur nog niet erg hoog is en de dieren nog redelijk actief zijn. Daarbij scheelt het ook dat het net voedertijd is geweest en ze druk bezig zijn met eten (de meeste dan). Zo hadden ze een koppeltje Maleisische otters die druk doende waren met elkaar te ravotten. Er waren diverse soorten apen, zoals capucijners en colobus apen. Ze hadden een Sumatra tijger en een Bengaalse tijger. Heel bijzonder was een groep witte leeuwen. De witte leeuw is nagenoeg uitgestorven in het wild en deze groep is bestemd voor een fokprogramma om ze weer in het wild uit te zetten. Heel apart om te zien waren ook de sneeuwluipaarden die ook in het wild met uitsterven worden bedreigd.

Maar het hoogtepunt van de dag was toch wel de ontmoeting met de cheeta’s. Naar mate het tijdstip dichter bij kwam werden we allebei toch wel wat nerveus. Die nervositeit verdween eigenlijk op het moment dat we de kooi binnenstapten onder begeleiding van twee verzorgers. De drie cheeta’s, een mannetje en twee vrouwtjes, lagen op hun gemak onder een paar struiken te luieren en schonken totaal geen aandacht aan ons. Ook niet aan de verzorgers, in zoverre dat ze wel begonnen te spinnen. Een van de verzorgers bleek de cheeta’s al vanaf hun geboorte te verzorgen. De dieren zijn geboren in Zuid-Afrika en later naar Canberra gebracht, nu 8 jaar geleden.

De verzorger ging een paar stukken bot halen om de dieren onder de struiken vandaan te lokken, gewoon roepen had geen effect. Eerst kwam het mannetje, maar die gaf het al snel op. Het vrouwtje dat daarna kwam bleef wel de hele tijd liggen en die hebben we inderdaad gewoon kunnen aaien alsof het een huiskat was. Ze was alleen een paar maten groter… Ondertussen hebben we wat met de verzorgers gepraat en voor we het wisten was het kwartier alweer om.

Zo dicht bij een dier komen wat we allebei enorm bewonderen, is een ervaring die met geen pen te beschrijven is, je moet dat zelf ervaren.