Mount Field National Park

Maandag, 1 februari 2010 – Gisteravond zagen we toen het al donker was en we naar het toilet gingen nog een possum op de camping. Helaas was er een ander stel dat het nodig vond om hem weg te jagen omdat hij naar hun mening te dicht bij de vuilnisbakken zat. Echt heel goed hebben we hem dus niet kunnen zien. Na een vrij koude nacht – de koelkast sloeg zelfs af omdat koelen niet nodig was – zijn we vanmorgen doorgereden naar Mount Field National Park. Eerst zijn we gestopt bij The Wall in the Wilderness. Dit is een project van de beeldhouwer/kunstenaar Greg Duncan. Hij is bezig met het uit hout snijden van de geschiedenis van het gebied rond de Derwent rivier vanaf de Aboriginals via de houthakkers en mijnwerkers tot aan de aanleg van de hydro-elektrische dam. Dit doet hij uit houten panelen van merendeels huon pine (een zeldzame boomsoort). Het kunstwerk is nog niet gereed zodat je dan ook de diverse stadia van het bewerken kunt zien. Het werk zal uiteindelijk 100 meter lang worden; er was nu zo’n 30 meter van gereed en het was schitterend! Het was ook erg gedetailleerd en dankzij de belichting van boven zag het er levensecht uit allemaal. Helaas mochten er geen camera’s mee naar binnen.

De weg naar het Mount Field park was wederom erg bochtig en bergachtig, zodat we er iets langer over deden dan we verwacht hadden. We waren van plan geweest om te gaan wandelen, maar omdat we gisteren redelijk veel gewandeld hebben, hadden we geen van tweeën echt veel zin om een lange(re) wandeling te maken. We hebben dan ook gekozen voor een korte wandeling naar de Russell Falls. Deze waterval valt in drie stappen en wordt ook wel de mooiste waterval van Tasmanië genoemd. De weg naar de waterval was weer heel mooi, met goed onderhouden paden en boardwalks. Omdat het zomerseizoen niet echt een seizoen voor watervallen is, viel de Russell Falls niet over de gehele breedte en was hij niet zo spectaculair als we op foto’s gezien hadden.

Na de wandeling zijn we verder gereden naar Cambridge een klein stukje voorbij Hobart. Eindelijk weer in de bewoonde wereld en dus weer bereik met de telefoon en de kans om de website weer eens bij te werken.