Spirit of Tasmania

Zondag 7 februari 2010 en maandag 8 februari 2010 – Vanuit Haspden, waar we de nacht hebben doorgebracht, is het maar een klein stukje door naar Devonport. We konden dan ook lekker op ons gemak aan doen. Hoewel we het eerlijk gezegd al ruim 3 maanden lekker op ons gemak aan doen…

De eerste stop die we gepland hadden was in Westbury, daar zit een fototentoonstelling van John Temple, een fotograaf die gespecialiseerd is in het maken van landschapsfoto’s. En er hingen mooie platen tussen. Het leuke was om te zien hoe de gebieden waar we geweest zijn de afgelopen weken er in andere seizoenen uitzien.

Daarna zijn we doorgereden naar een “raspberry-farm”, maar ook daar zagen we weer dat de kwaliteit van de aangeboden frambozen, net als bij de aardbeien, niet te vergelijken is met hetgeen we in Nederland gewend zijn. Wat dat betreft kunnen ze hier nog wel wat leren. Bij de volgende stop, een Cherry-shed, zag het er allemaal wat beter uit. Daar hadden we nog een klein meevallertje; Cora bestelde een pond kersen maar de dame achter de toonbank woog teveel af, bijna 1,5 kilo. Toen we haar er op wezen zei ze sorry en haalde wat kersen uit de zak en zei “zo zal het wel goed zijn. We zagen nog net dat de weegschaal bijna 1 kilo aangaf maar we hoefden maar voor een pond te betalen.

Vlak voor Devonport ligt het plaatsje Latrobe waar we nog gestopt zijn om even door de hoofdstraat te lopen. De dame van het visitorcentre in Deloraine had al gezegd dat er in die straat een aparte winkel zat: Reliqueaire geheten. En het was inderdaad een heel aparte winkel. Hij stond van voor tot achter vol met poppen, kasten met sieraden, wanden met Venetiaanse maskers, kasten met spellen, boeken, beeldjes, maar ook allerlei deurbeslag, behang, tegels, houten modelschepen, beeldjes, thee etc. etc. Te veel om op te noemen, echt bomvol. Heel veel dingen waren antiquiteiten en ook als zodanig geprijsd. De dame had in ieder geval niets teveel gezegd, de winkel was heel apart. Jammer genoeg mocht je geen fototoestel mee naar binnen nemen, want het is eigenlijk niet te beschrijven, je moet het gewoon zien.

Latrobe is verder bekend van het “House of Anvers”. Dit is een chocoladeproducent van Belgische chocolade. De eigenaar/oprichter komt oorspronkelijk uit Antwerpen waar hij het vak geleerd heeft. Op uitnodiging is hij naar Australië gekomen om daar in een bakkerij te gaan werken. Na een aantal jaar besefte hij dat nagenoeg alle chocoladeproducten geïmporteerd werden en hij besloot dan ook om een fabriekje op te gaan zetten. Dat bleek zo’n succes te zijn dat hij op dit moment zelfs zelf de chocolade exporteert naar Japan. Na daar wat chocolade te hebben geproefd, en gekocht, zijn we door gereden naar de camping in Devonport om ons voor te bereiden op de overtocht morgen.

Op het moment dat ik dit schrijf, maandag 8 februari, zitten we aan boord van de Spirit of Tasmania II, op weg naar Melbourne. En omdat het posten waarschijnlijk iets achter loopt op de werkelijke datum, zijn we waarschijnlijk al weer halverwege tussen Melbourne en Sydney nu je dit zit te lezen..