Rotarua

Vrijdag 19 februari 2010 – De afstand van Tauranga naar Rotorua is maar zo’n 70 kilometer en we hebben daarom maar besloten meteen naar de camping te gaan en in te checken. De receptioniste op de vorige camping had al gebeld voor ons om eventueel vooruit te boeken, maar dat bleek niet nodig te zijn. We zitten buiten het hoogseizoen en dat is wel te merken, je ziet de helft van de camping zo’n beetje leeg staan. We zijn ondertussen wel lid geworden van “Top 10”, een organisatie van campings door heel Nieuw Zeeland, vergelijkbaar met “Top Tourist” en “Big 4” in Australie. Het lidmaatschap kost weliswaar geld, maar dat hebben we zo terugverdiend, we krijgen hierdoor 10% korting per overnachting en zelfs 10% korting op de ferry.

Na het inchecken zijn we de stad in gegaan om het “Rotorua Museum” te gaan bezoeken. Dit museum is gevestigd in het badhuis waar Rotorua bekend door is geworden en laat de geschiedenis zien van Rotorua en van het omliggende gebied. Al rond 1880 was Rotorua bekend om zijn natuurlijke, verwarmde modderbaden en veel Europeanen bezochten dan ook het gebied. De oorspronkelijke bewoners, de Maori’s, hadden al snel door dat dit een goede bron van inkomsten was en maakten daar dankbaar gebruik van. Met name de “White terraces” en de “Pink terraces” waren zeer populair en werden zelfs het achtste natuurlijke wereldwonder genoemd. Echter, op 10 juni 1886 werd het gebied getroffen door een vulkaanuitbarsting die aan 121 mensen het leven kostte en de terrassen volledig verwoestte. Begin 1900 bedacht en ontwierp Dr. Wohlmann het concept van het “Bath house” en wist de regering van Nieuw Zeeland te overtuigen om het plan te financieren. Het was de eerste stap in de toeristenindustrie van de Nieuw Zeelandse overheid. Na 2 jaar bouwen was het gebouw klaar en werd het geopend voor het publiek en met groot succes. Men kon er terecht voor de behandeling van allerlei huid-, spier- en botaandoeningen. De behandelingen werden gedaan met behulp van modderbaden, baden met water waarin verschillende mineralen waren opgelost, massagetechnieken en er werden nieuwe technieken ontwikkeld met onder andere het gebruik van elektriciteit. Kortom het was de voorloper van de huidige fysiotherapie. Het badhuis werd begin 60-er jaren gesloten omdat de gebruikte methodes ouderwets zouden zijn en geen medische grondslag zouden hebben. Tegenwoordig weten we wel beter.

Door het vrij in de lucht voorkomen van allerlei zuren die uit de modderbaden kwamen was het een “nachtmerrie” om het gebouw te onderhouden. Na 2 jaar kwam alle verf al van de muren en werden metalen aangetast. Toen het badhuis dan ook gesloten werd, stond er niemand te springen om het kopen en heeft het een aantal jaar leeg gestaan. Daarna heeft het nog zo’n 25 jaar gefunctioneerd als nachtclub, met redelijk succes, maar toen die gesloten werd, werd er over gedacht om het gebouw te slopen. Omdat het echter zo’n significant gebouw is voor Rotorua is besloten het te gaan renoveren en er een museum van te maken. Men is nu zelfs bezig met het aanbouwen van gedeeltes die ooit gepland stonden (in 1912) maar nooit gerealiseerd zijn.

Naast de geschiedenis van het gebouw is er ook een groot gedeelte gewijd aan de oorspronkelijke bewoners van het gebied, de ARAWA stam, vanaf hun vestiging op het eiland vanuit Hawaiki tot op heden. Er zijn gebruiksvoorwerpen te zien, zelfs een deel van een van de huizen waar de samenkomsten werden gehouden. Overigens zijn ze deze zogenaamde “Meeting Houses” pas gaan bouwen nadat de Europeanen het eiland bezet hadden om toch een plaats te hebben om samen te kunnen zijn.

Na het bezoek aan het museum zijn we nog even doorgelopen naar het Rotorua-meer waar we nog een bezoekje gebracht hebben aan een oud kerkje.