Florida Keys

Zaterdag, 27 maart 2010 – Deze dag stond in het teken van de Florida Keys. De Florida Keys is een archipel van ongeveer 1700 kleine eilandjes die deel uitmaken van de Amerikaanse staat Florida. Ze strekken zich uit van Miami in het noordoosten naar het zuiden, en buigen vervolgens in westelijke richting af. Het laatste bewoonde eiland, Key West, is slechts 150 km van Cuba verwijderd. Na Key West volgt nog Dry Tortugas, dat onbewoond is. De Keys bestaan uit koraalrots en eilanden met mangroven. Alle bewoonde Keys zijn door middel van bruggen verbonden met elkaar en het vasteland via de U.S. Highway 1 ook wel Overseas Highway genoemd. De Seven Mile Bridge is waarschijnlijk de bekendste brug in de Florida Keys. De brug is een verbinding over een kanaal dat de Golf van Mexico met de Straat Florida verbindt, tussen het eiland Key Vaca (de locatie van de plaats Marathon) en het eiland Little Duck Key. De huidige brug op deze locatie werd van 1979 tot 1982 gebouwd. De totale lengte van de brug is 10,88 km met de grootste overspanning van 41,1 meter. De spectaculaire brug heeft veel filmmakers geïnspireerd om er een scene op te nemen. Zo is de brug te zien in True Lies, 2 Fast 2 Furious, Licence to Kill en Up Close & Personal.

Op de Florida Keys heerst een tropisch klimaat. Iets meer dan 95 procent van Key West behoort tot Monroe County, de rest behoort tot Miami-Dade County. Key West heeft een totale oppervlakte van 355.6 km², er wonen ongeveer 80.000 mensen. Iets meer dan 30% van de bevolking woont in Key West, de stad Key West is het bestuurlijke centrum van Monroe County.

De bekendste Keys zijn:

Key Biscayne, waar jaarlijks een groot tennistoernooi wordt gehouden;

Key Largo, van de gelijknamige film;

Key West, woonplaats van de schrijver Ernest Hemingway.

Onze eerste stop was bij het Wild Bird Sanctuary. Dit is een instantie die gewonde vogels opvangt en – als ze niet meer terug in het wild uitgezet kunnen worden – ze verzorgt tot ze herplaatst (in dierentuinen bijvoorbeeld) kunnen worden of dood gaan. Er wordt ook geen entreegeld gevraagd; een donatie is wel welkom natuurlijk. Het sanctuary wordt dan ook geleid door vrijwilligers. Dat het sanctuary van giften moet leven was ook wel te zien. De kooien waar de vogels in zaten waren een beetje vervallen en het zag er allemaal wat armoedig uit. Niettemin een heel goede zaak dat er mensen zijn die hun vrije tijd en geld geven om de dieren te helpen.

Daarna zijn we doorgereden naar het Dolphin Research Centre. Dit is ook een non-profit instelling, maar omdat dolfijnen nu eenmaal iets aantrekkelijker zijn dan gewonde vogels, hebben zij het iets gemakkelijker om een “inkomen” te genereren. Er waren nl. een aantal verschillende interactieve programma’s opgezet. Zo had je “meet a dolphin”, “play with a dolphin” en de meest favoriete “swim with a dolphin”. Omdat zwemmen met dolfijnen ook iets is wat wij graag doen, hadden we dit ook graag gedaan. Echter er waren zoveel aanvragen, dat er zelfs een wachtlijst was en we dus niet meer terecht konden. Wel zijn we gaan kijken bij de groepen die met de dolfijnen zwommen. Zoals verwacht ook weer erg toeristisch, maar wel leuk. Zo werd je door twee dolfijnen aan hun vinnen meegenomen, niet zo heel erg snel, maar te zien aan de mensen wel erg leuk om te doen. Ook gaven de dolfijnen kusjes op de wang en werden handen geschud. Ook liet men zien welke handbeweging gemaakt moest worden voor bepaalde kunstjes en dan mochten de deelnemers de dolfijnen een kunstje laten doen. Het geheel duurde maar zo’n half uur en per groep waren er 5 mensen. Hiervoor moest je per persoon wel $ 180,00 neertellen, zo’n € 130,00. Niet echt goedkoop dus, maar voor het research centre een goede inkomstenbron.

Onze laatste stop was bij het National Key Deer Refuge. Dit is eigenlijk geen echt opvanghuis, maar een groot gebied wat beschermd is omdat alleen nog hier het Key Deer voorkomt. We kregen al wel te horen dat de herten zich niet snel lieten zien en dat we de beste kans bij zonsondergang hadden, maar we hebben toch de gok genomen en zijn het park ingereden. En we hadden geluk. We waren nog maar net onderweg en zagen in een keer een hert aan de kant van de weg staan grazen. Waarschijnlijk was dit de uitzondering op de regel, want de auto deerde hem/haar helemaal niet en we konden dan ook gewoon uitstappen en foto’s nemen! Echt heel bijzonder! Een mooie afsluiting van de dag.