Honolulu

Zondag, 21 maart 2010 – Vandaag hadden we niets speciaals op het programma staan. Het is de verjaardag van Frans. Hij wordt 50 jaar! Eerst zijn we gaan ontbijten. Zoals ze hier gewend zijn in Amerika is het een stevig ontbijt, bestaande uit eieren met bacon/worst en aardappelen. Rond 12.00 uur werden we opgehaald door Phil. Op de planning stond een wandeling van zo’n 4,5 mile (ongeveer een kilometer of 7). Het wandelpad liep door de bergen en omdat het hier geregend had, was het vrij modderig. Het uitzicht was af en toe wel spectaculair aangezien we toch vrij hoog zaten. Het wandelpad is erg populair onder de bevolking en dat was ook te zien, er liepen redelijk wat mensen rond. Omdat Phil niet zoveel wandelt, hebben we op ons gemak aangedaan en na zo’n 2,5 uur gewandeld te hebben waren we weer terug bij de auto. Daarna heeft Phil ons afgezet bij het hotel. Na de modder van ons afgewassen te hebben zijn we lekker uit eten gegaan en de rest van de avond gerelaxt.

Maandag, 22 maart 2010 – Ook deze dag hebben we rustig aan gedaan. Zo nu en dan moet de vuile was gedaan worden en dat stond voor vandaag op het programma. Ook moest de website nog bijgewerkt worden. Er moesten ook nog de nodige dingen opgezocht en geboekt worden voor ons vertrek naar Miami, zo moesten we nog een hotel en een huurauto boeken, dus daar hebben we ook tijd voor gemaakt. ’s Middags zijn we nog even wat in de stad gaan wandelen. ’s Avonds heeft Phil ons weer mee uitgenomen. Dit keer naar een zogenaamde Luha. Dit is een show inclusief eten. Het vlees wordt op traditionele wijze bereid. Er wordt een kuil in de grond gemaakt waarin het vlees (in dit geval een varken) wordt gegaard. We werden verwelkomd met een drankje en er waren verschillende Hawaianen die gekleed gingen in de traditionele kledij en verschillende ambachten toonden. Zo werden er kransen van bloemen (de zogenaamde lei) gemaakt en werd het vlechtwerk met bladeren van de palmboom gedemonstreerd. Na de demonstraties werd iedereen bij elkaar geroepen en werd het varken uit de kuil gehaald. Daarna konden we aan tafel en werd het eten geserveerd. Terwijl we zaten te eten werd er een show opgevoerd, bestaande uit traditionele dansen met bijbehorende kledij uit de verschillende Polynesische landen, zoals natuurlijk Hawaii, Tahiti en Nieuw Zeeland. De show werd gehost door niemand minder dan Glenn Medeiros. Hij zong ook een aantal liedjes, waaronder zijn bekendste (in Nederland althans) “Nothing’s gonna change my love for you”. Jullie herkennen het vast nog wel……

Aan het einde van de show werden de Amerikaanse militairen nog geëerd. De Amerikanen zijn toch wel heel erg vaderlandslievend en de militairen die dit vaderland verdedigen staan hoog aangeschreven. Wel heel indrukwekkend om te zien en de sfeer te voelen.

Alhoewel het allemaal heel erg toeristisch opgezet was, hebben we erg genoten van de avond.

Dinsdag, 23 maart 2010 – Bij het boeken van het hotel in Miami kwamen we er achter dat we niet donderdag, maar morgen al naar Miami vliegen. We wisten wel dat het de 24e was, maar zaten een beetje abuis met de dagen. Tsja dat ga je krijgen hé als je al zolang onderweg bent. We hebben vandaag een rondje gemaakt door de stad en zijn naar het strand gelopen. Gewoon lekker een beetje geslenterd, een beetje sightseeing en nog wat foto’s gemaakt. Voor het avondeten waren we uitgenodigd door Phil om bij hem en Barbara te komen barbecueën. Eerst heeft Phil ons nog meegenomen naar een uitzichtpunt vanwaar je een mooi zicht over Honolulu hebt. We hebben een mooie zonsondergang gezien. Toen het helemaal donker werd, gingen de lichten in de stad aan en dat was ook heel mooi om te zien. Daarna hebben we heerlijk gegeten en heeft Phil ons terug naar het hotel gebracht.

Woensdag, 24 maart 2010 – Vanmorgen hebben we gebruikt om in te pakken. We moesten om 12.00 uur uitgecheckt zijn, zodat we op ons gemak aan konden doen. Onze vlucht vertrekt om 17.05 uur en we vliegen eerst naar Dallas waar we over moeten stappen voor de vlucht naar Miami. In totaal zijn we zo’n 12 uur onderweg voor we in Miami zijn. Phil heeft ons om 12.00 uur opgepikt bij het hotel en daarna zijn we gaan lunchen. Daarna hebben we nog een fotostop gemaakt bij het standbeeld van koning Kamehameha I. Deze koning verenigde, onder invloed van de contacten met de Europeanen alle, voordien vaak onderling vijandige, eilanden tot één koninkrijk. De Hawaïaanse koningen voerden een politiek van gastvrijheid voor vreemdelingen, waarbij zij echter bijvoorbeeld de Engelsen tegen de Amerikanen uitspeelden. Zo wist het eilandenrijk ondanks zijn strategische ligging het grootste deel van de 19e eeuw een onafhankelijke staat te blijven. In 1893 pleegden een aantal Amerikaanse suikerplanters een staatsgreep, plaatsten koningin Liliuokalani onder arrest en openden de deur voor Amerikaanse inlijving. De aanval op Pearl Harbor op 7 december 1941 door het leger van Japan had als gevolg dat de Verenigde Staten zich gingen mengen in de 2e Wereldoorlog. Het gebied bleef een Amerikaans Territorium tot 1959. Inmiddels was de oorspronkelijke bevolking een minderheid (in 2000 23%) op eigen eiland geworden en besloot de bevolking een staat van de VS te worden (meer dan 93% van de bevolking stemde hiervoor), hetgeen gebeurde op 21 augustus 1959.

Na deze geschiedenisles heeft Phil ons bij het vliegveld afgezet. Nadat we afscheid hadden genomen, konden we inchecken. De vlucht vertrok op tijd en aangezien het een binnenlandse vlucht is, is het allemaal vrij karig. Er wordt geen eten geserveerd, maar als je wilt kun je wel wat eten en drinken kopen. De vlucht naar Dallas duurt zo’n 7,5 uur. Op het moment dat ik dit typ zitten we in het vliegtuig en hebben er al zo’n 5 uur opzitten.