Fort Myers

Dinsdag 30 maart – De stops voor vandaag zijn: Bodwitch Point Regional Park en Six Mile Slough Preserve, twee totaal verschillende bestemmingen. Bodwitch Point is aan de zee gelegen, strand dus, terwijl Six Mile Slough een wetland is. Beiden hebben weliswaar 1 ding gemeen: roofvogels.

Bodwitch Point was de eerste bestemming vandaag en bij aankomst daar hadden we in eerste instantie de indruk dat we verkeerd zaten. Het zag er vrij kein uit, en dat was het ook, en het leek meer een openbaar strand dan een “echt” natuurreservaat. En ook die beide dingen klopten. Maar ja, als je er dan toch bent, dan net zo goed even parkeren en een rondje lopen, waarom niet? En het begon al goed. Op weg naar de parkeerautomaat zag ik iets overvliegen en toen ik omhoog keek zag ik een Osprey (Pandion haliaetus) met een vis in z’n poten overkomen! De osprey oftewel visarend is een vrij grote arend (51-58 cm) die graag boven water stilstaand ‘bidt’ en dan met uitgestoken klauwen op een vis duikt. De visarend is in vlucht goed te herkennen door zijn geheel witte onderkant en zijn enigszins ‘geknikte’ vleugels. Andere arenden hebben meestal rechte vleugels. Uiteraard had ik mijn camera niet in bij…;-(

Hoewel de hoofdreden voor ons bezoek hier de “Reddish egrets (Egretta rufescens)” waren, hebben we die niet gezien. Omdat het waadvogels zijn komen ze daar voornamelijk met laag water en jammer genoeg was het hoog water. Maar we hebben wel een behoorlijk aantal visarenden gezien. Er waren namelijk in het park twee broedparen. We zagen dan ook bijna constant twee tot drie arenden boven het water zweven en geregeld aan een duik nemen in een poging iets te vangen. Ook zagen we er een in een boom zitten met een gevangen vis, terwijl er een 30 meter verder een op het nest zat. Schitterend om te zien.

In het strandgebied nestelden ook schildpadden, die we ook hier en daar zich lekker in de zon lagen warmen. En ook de nodige pelikanen die hier aan de kust nergens ontbreken.

Daarna was het door naar het Six Mile Slough Preserve. We waren daar precies op tijd om deel te nemen aan een wandeling onder leiding van een van de vrijwilligers. Zoals bij veel kleinere parken en natuurreservaten wordt ook hier veel gedaan door en met vrijwilligers. En zoals iedereen die dat doet, door er veel te zijn en te kijken kun je er ook veel over vertellen. De wandeling van ongeveer 1,5 uur was dan ook zeer interessant. Wat wel jammer was dat, overigens horen we dat overal, door de natte winter het waterniveau erg hoog was. Hierdoor zijn tot op heden de waadvogels weggebleven. In een van de gedeeltes zitten normaal gesproken een honderdtal ibissen, maar vandaag waren er slechts twee te zien. In het hele park waren dan ook weinig vogels te zien.

Morgen gaan verder langs de Florida Birdingtrail naar Sarasota, op zoek naar onder andere het Amerikaanse symbool, ”Bald Eagle” (Haliaeetus leucocephalus) ofwel de Amerikaanse zeearend of witkopzeearend.