Bryce Canyon

Woensdag, 3 juni 2010 – Bryce Canyon Nationaal Park dankt zijn naam aan de Mormoonse pionier Ebenezer Bryce, die van 1875 tot 1880 aan de voet van Bryce Canyon woonde. In 1924 werd het gebied uitgeroepen tot nationaal park.

Tijdens onze rondreis in 2003 hebben wij ook een bezoek gebracht aan Bryce Canyon. Dit was een van de mooiste parken die we toen gezien hebben, zodat we besloten hebben om het park nogmaals – maar nu op ons gemak – te bezoeken.

Bryce Canyon is beroemd om zijn unieke geologische rotsformaties. Door de samenwerkende krachten van vriezen en dooien worden de kalk- en zandsteenformaties langzaam geërodeerd en vormen zo de zogenaamde hoodoos. De afgesleten toppen zorgen voor prachtige formaties die in het zonlicht erg mysterieus lijken. De zon zorgt voor schakeringen van de kleuren van de rotsen. De kleuren variëren van roze naar oranje.

Hoodoos in Bryce Canyon worden gevormd door twee processen. Het eerste proces, vorstverwering, oefent vooral in de winter zijn invloed uit. Water sijpelt in kleine scheuren in de rots. Wanneer het water bevriest, zet het uit, waardoor de scheur groter wordt. Het ijs smelt, er loopt meer water in de scheur en het water bevriest weer. Scheuren kunnen op deze manier zo groot worden, dat er stukken rots afbreken.

Dat is waar het tweede proces verder gaat: regen neemt de stukjes rots die zijn afgebroken door het vriezen en dooien van water in scheuren. De regen draagt ook bij aan de erosie van de rots doordat het wat zuur is. Kalksteen, waaruit hoodoos bestaan, lost daarin op.

Deze processen hebben gezorgd voor het ontstaan van deze rotsformaties, maar zullen ook zorgen voor de afbraak ervan. In Bryce Canyon is de erosiesnelheid ongeveer 0,6-1,3 meter per 100 jaar.

Door het park loopt een lange weg naar het eindpunt, waar Rainbow Point en Yovimpa Point liggen. Vanaf deze punten kun je (op heldere dagen) zo’n 90 mijl ver kijken. Als het weer meezit en het echt heel erg helder is, kun je zelfs helemaal tot in New Mexico kijken. Langs de weg zijn nog diverse uitkijkpunten, waarvan de punten Sunrise, Sunset, Inspiration en Bryce het zogenaamde amphitheater omcirkelen. Dit ampitheater is wel – vinden wij – het mooiste stuk van Bryce Canyon. Hier zijn heel veel hoodoos in prachtige kleuren van roze tot oranje te zien. Ook zijn er diverse wandelingen uitgezet. We hebben wel enkele wandelingen gedaan, maar gezien de hoogte waar we ons op bevonden – zo’n 3000 meter – raakten we al bij de kleinste inspanning snel buiten adem. Erg grote en inspannende wandelingen hebben we dus maar niet gedaan.

Tijdens onze rondreis in 2003 zagen we een boompje dat op de rand van de afgrond stond. De wortels stonden nog net in de grond en het leek alsof het boompje ieder moment naar beneden kon storten. Dat is dus niet gebeurd! Het leuke is dat dit boompje, nu een stuk groter is en nog steeds op de rand van de afgrond staat. De erosie heeft dus op deze boom geen invloed gehad.

Morgen gaan we verder naar Zion National Park.