Frans en Cora

Donderdag, 7 januari 2010 – Vanmorgen zijn we op weg gegaan naar de Great Ocean Road. Deze weg loopt van Warrnambool tot Torquay en heet de B100. De weg loopt gedeeltelijk langs de oceaan en ook voor een deel door het bos. Hij wordt ook wel de grote geasfalteerde zeeslang genoemd. Vandaag hebben we het stuk van Warrnambool tot Lavers Hill gedaan. De bedoeling was eigenlijk om door te rijden tot Apollo Bay, maar we konden hier helaas geen camping vinden. Door de drukte vanwege de vakanties van de Australiërs zitten alle campings langs de route zo goed als vol en na zo’n 5-tal campings gebeld te hebben (meer telefoonnummers hadden we niet) die geen plaats meer hadden, hebben we een camping verder landinwaarts in Colac gevonden. Hier blijven we in ieder geval 2 nachten zodat we op ons gemak de route voor de komende dagen uit kunnen stippelen en al kunnen informeren voor een plaatsje op de campings.

Maar afijn het eerste stuk van de Great Ocean Road hebben we gezien en het was echt heel erg mooi. We zijn op verschillende plaatsen gestopt en mooie uitzichten gezien. Er zijn langs de weg verschillende parkeerplaatsen waar een bezienswaardigheid/uitzichtpunt is. Onze eerste stop was bij de “Bay of Islands”. De kust is op verschillende plaatsen afgebrokkeld door de erosie en er zijn stukken rots (los in het water) blijven staan. Door de erosie hebben deze stukken bepaalde vormen en daar danken zij dan ook hun naam aan. De Bay of Islands bestaat uit een aantal stukken rots die vorm van een eiland hebben. Een andere stopplaats was de Grotto. Dit was wel heel mooi. Je kon namelijk door de grot heen naar de oceaan kijken. Zie de foto.

Daarna kwam de London Bridge. In het begin waren hier 2 bogen waar het water onderdoor stroomde, vandaar de vergelijking met de brug in Londen. Echter door de erosie heeft een van de bogen het in 1990 begeven en er is nu nog maar 1 boog over. Deze staat los in zee.

Vervolgens kwam de “Arch”. Dit is ook een stuk rots wat in zee staat in de vorm van een (ja je raadt het al) een boog. Door de constante inwerking van wind en water is er in juni 2009 al een stuk van de boog afgebrokkeld en de verwachting is dan ook dat de boog op een gegeven moment in zal storten en in zee zal verdwijnen.

De volgende stop was de “Lorch Ard Gorge”. Dit is geen rots, maar een baai. De Lorch Ard was een schip uit Engeland dat in 1878 is gezonken voor de kust van Australië. Van de 54 opvarenden hebben er slechts twee de ramp overleefd. Zij zijn door de golven in een kleine baai (de gorge) aan land gespoeld. Niet alle overledenen zijn gevonden, maar degenen die gevonden zijn, lagen daar op een klein kerkhofje begraven.

Onze laatste stop voor de dag was wel de toeristische trekpleister van de Great Ocean Road en wel de Twelve Apostles. Dit is zelfs een heel nationaal park. Er was een grote parkeerplaats links van de weg en via een tunnel ging je onder de autoweg door naar de diverse uitzichtpunten. Hoe de naam de 12 apostelen precies is ontstaan, stond daar niet vermeld, maar waarschijnlijk zijn ze zo genoemd puur en alleen vanwege het feit dat het er 12 waren. Van de 12 apostelen zijn er echter nog maar 6 over. De andere zijn ook door erosie ingestort of is nog maar zo’n klein deel over dat ze constant onder water staan. Echter doordat de erosie natuurlijk blijft inwerken op de kust, worden er weer nieuwe rotsen gevormd. Er stond dan ook aangegeven dat er nieuwe apostelen “in de maak waren”. Ik kan me ook voorstellen dat ze zo’n toeristische trekpleister niet willen verliezen. Het was wel indrukwekkend om te zien alleen al vanwege de vele mensen die er waren. Het is waarschijnlijk, samen met Uluru en Sydney Opera House, een van de meest gefotografeerde plaatsen in Australië.

Woensdag, 6 januari 2010 – Vanmorgen zijn we eerst naar Point Danger gereden. Dit is ten zuiden van Portland aan de kust. Er nestelen hier een kolonie Jan van Genten. Waarom het Point Danger heet, konden we nergens vinden. Het was wel een rotspunt die in zee stak met een los eiland ervoor dus misschien dat het voor de scheepvaart een gevaarlijk punt was. De vogels waren in ieder geval niet gevaarlijk

Daarna zijn we op weg gegaan naar Port Fairy waar we een hapje gegeten hebben en vervolgens een wandeling gemaakt hebben op Griffiths Island. Op dit eiland broedt een kolonie dunbekpijlstormvogels van enkele 10 duizenden vogels. De vogels komen ieder jaar rond 22 september naar het eiland om daar hun eieren te leggen. Hiervoor graven ze tunnels van ongeveer 1 meter lang, waar ze de eieren in leggen. De vogels zijn monogaam en gebruiken ook ieder jaar hetzelfde nest. Ze paren in november en vliegen daarna voor ongeveer 2 weken naar zee. Rond 25 november worden de eieren gelegd. Per koppel wordt 1 ei gelegd. Het mannetje broedt de eerste 12 tot 14 dagen op het ei, waarna het vrouwtje het overneemt. Half januari komen de eieren uit. Overdag wordt het kuiken alleen gelaten en gaan het mannetje en vrouwtje eten zoeken. Het kuiken wordt ‘s nachts gevoerd. De periode tussen het voeren wordt steeds langer; tot wel 2 weken. De volwassen vogels gaan dan soms wel zo’n 1500 kilometer ver weg om voedsel te zoeken. Het kuiken groeit gestaag en is gedurende een periode zelfs zwaarder dan de volwassen vogels. Midden april beginnen de volwassen vogels aan hun trek en laten de kuikens gewoon alleen achter. Door de honger komen de kuikens uit het nest. Sommige sterven van de honger, maar de meeste gaan de ouders achterna. Omdat de kuikens in de nesten zaten toen wij er waren en het gebied beschermd is, hebben we er geen gezien. De ouders waren op zee om te vissen en komen pas tegen dat de zon ondergaat terug naar het eiland. Dit moet wel een fantastisch spektakel zijn, maar omdat wij weer verder gegaan zijn, hebben we dit niet gezien.

Onze volgende stop was het Tower Hill Reserve. Dit is een vulkaankrater met een doorsnede van ongeveer 3 kilometer, die zo’n 30.000 jaar geleden ontstaan is. Tijdens dit proces is vloeibare lava naar boven gedrukt. Op de weg naar de oppervlakte kwam de lava een laag tegen van rotsen die water bevatten. Door het temperatuurverschil ontstonden explosies waardoor er een krater gevormd werd. Deze krater vulde zich met water waardoor er een meer ontstond. Onder invloed van latere uitbarstingen ontstonden er eilandjes en puntige heuvels.

Gebruiksvoorwerpen die gevonden zijn in het vulkanische as laten zien dat er ten tijde van de uitbarsting Aboriginals hebben geleefd in dit gebied. Het gebied was een bron van voedsel voor de Koroitgundidj stam. Hun afstammelingen hebben nog steeds een speciale band met deze streek.

Nadat de eerste Europeanen zich hier gevestigd hadden is het meeste van de oorspronkelijke begroeiing verdwenen, voornamelijk voor het kunnen houden van schapen. Eind 50-er jaren is men begonnen met het herstellen van het gebied in zijn oorspronkelijke staat. Tot op heden zijn er ongeveer 300.000 bomen geplant en de volgende stap is kleinere planten en struiken zoals varens en grassen terug te planten.

Het opnieuw beplanten is succesvol gebleken, want tot op heden zijn er koala’s, emoes, kangoeroes, possums en stekelvarkens teruggekeerd in het gebied, alsook vele vogelsoorten. Tijdens de wandelingen die we gedaan hebben kwamen we dan ook een emoe met jong tegen en een stekelvarken dat lekker op z’n gemak in de grond liep te wroeten.

Dinsdag, 5 januari 2010 – Vandaag hebben we de omgeving van Portland verkend. Als eerste zijn we naar Cape Bridgewater gereden. Aan de kust hier zit namelijk een kolonie zeerobben. Het aparte aan deze kolonie is deze zeerobben hier niet broeden. Wat de precieze reden hiervoor is, is niet echt duidelijk. Er zijn verschillende theorieën waarom deze kolonie hier is, onder andere dat deze plek dient als veilige plaats voor hele jonge en hele oude zeerobben. Vanaf de parkeerplaats was het een wandeling van een uur om bij het uitkijkpunt te komen. Hier was een platform gebouwd vanwaar je zicht had op de kolonie. Het was een vrij pittige wandeling om helemaal boven bij het platform te komen, maar gelukkig waren we al wat vroeger weggegaan en was de temperatuur nog aangenaam om te wandelen. Een deel van de robben lag lekker op de rots te luieren en er waren er ook een aantal die in het water aan het spelen waren. Na een tijdje gekeken te hebben, zijn we weer aan de terugweg begonnen.

Daarna zijn we doorgereden naar het “Petrified Forest”. Vroeger dacht men dat het versteende bomen waren, vandaar ook de naam. Maar in principe heeft het niets met bomen te maken. Ze worden gevormd doordat water, wat zuur is, zich verzamelt in een kuiltje in de grond. Het zuur vreet zich dan een weg door de grond, in dit geval relatief zacht limestone. Tijdens dat proces lossen er mineralen op in het water. Dit water, met de mineralen, wordt naar buiten gedrukt en vormt, samen met het zand een cementen pijp. Door de wind (erosie) komen de pijpen bloot te liggen en lijken zo op versteende bomen.

Ook waren hier zogenaamde “blowholes” te zien. Dit zijn openingen in rotsen waar de golven onderdoor gaan en door de druk het water omhoog duwen. Je krijgt dan een beetje het idee van een geiser. Omdat het afgaand water was, hebben we niet echt hele hoge geisers gezien, maar het was toch wel indrukwekkend om de kracht van het water te zien.

Na de lunch zijn we naar de Cape Nelson Lighthouse gegaan. Omdat er op korte tijd al 3 schepen schipbreuk hadden geleden, werd besloten om deze vuurtoren te bouwen. De vuurtoren dateert van 1882 en is gebouwd van stenen die men op die plaats vond. Er waren echter te weinig stenen om de 32 meter hoge vuurtoren af te bouwen en men moest stenen van elders – ongeveer 11 kilometer verder – halen. Het probleem was dat er geen weg lag (en gemaakt kon worden) en de stenen dus via Portland aangevoerd moesten worden, een omweg van 10 kilometer.

Daarna was het tijd voor onze volgende wandeling en wel een wandeling van 3 kilometer door het zogenaamde “Enchanted Forest”. Dit is een stuk bos wat aan de kust ligt en het leek inderdaad ook wel een beetje op een sprookjesbos. Je liep onder een vrij dicht en op sommige plaatsen redelijk laag bladerdek en kon op verschillende plaatsen tussen de takken door de zee zien. Het was hier lekker koel en nog een ander heel groot voordeel van de schaduw was dat er geen vliegen waren! Vliegen zijn namelijk echt een grote plaag hier en je wordt dan ook constant belaagd vooral als het wat warmer is.

Voor we naar de camping gingen, zijn we nog gestopt bij “Yellow Rock”. Dit is een markante rots, gemaakt van limestone, aan de rand van de klif en is een populair onderwerp voor vele schilders/kunstenaars. Ook staat het gebied bekend als goede surfplek en waren dan ook veel surfers in het water.

Al met al was het een inspannende dag en we hebben weer veel gezien en gewandeld.

Maandag, 4 januari 2010. Op weg naar Portland zijn we eerst gestopt in Mount Gambier. Dit is de laatste plaats in South Australia die we bezocht hebben voor we de “grens” met Victoria overgegaan zijn. Mount Gambier is de op 1 na (Adelaïde) grootste plaats van South Australia en staat vooral bekend om het zogenaamde “Blue Lake”. Dit is, zoals de naam al zegt, een blauw meer dat in de krater van een slapende vulkaan ligt. Het meer is echt heel erg blauw (zie foto). Deze blauwe kleur heeft het meer alleen in de zomermaanden. Gedurende een jaar verandert het meer van kleur, van groen-grijs naar blauw. Dit komt door de weerkaatsing van het licht op kleine deeltjes die in het water zitten. In de zomer is er meer licht en wordt er dus ook meer licht teruggekaatst vandaar de blauwe kleur. Het water wordt gebruikt als drinkwater voor de bevolking van Mount Gambier en omliggende plaatsen. Het meer bevat zo’n 36 miljoen liter water en is gemiddeld zo’n 70 meter diep.

Omdat we de grens met Victoria overgestoken zijn betekent dit dat de klok een half uur vooruit gaat. Het tijdsverschil met Nederland is  nu weer 10 uur.

Daarna zijn we doorgereden naar het plaatsje Nelson. Hier zijn we gestopt om een hapje te eten . Daarna hebben we een wandeling, de Livingstone’s Island Nature Walk, gemaakt. Dit is een wandeling voor die een gedeelte door een met struiken bebost gebied ging. Door de hoge struiken en smalle paden was het een beetje alsof je in een doolhof liep, alleen dan (gelukkig) maar met één weg en geen afslagen. Er ging ook een gedeelte langs het water en we hebben dan ook redelijk wat watervogels gezien, zoals eenden, meeuwen en zwarte zwanen. Toen we weer terugkwamen op de parkeerplaats, zagen we een heel leuk klein blauw vogeltje. Snel nog even een foto gemaakt…..

Na deze wandeling zijn we doorgereden naar Portland, een leuk plaatsje aan de oceaan. Eerst hebben we een bezoek gebracht aan aan het informatiecentrum, zodat we weten wat er hier in de omgeving allemaal te zien is. Genoeg dus om morgen heel de dag hier in de omgeving te besteden. De eerste camping die we opgezocht hebben, was helaas al volgeboekt. Hier hadden ze namelijk wireless internet dus vandaar onze voorkeur. De volgende camping had nog een plaatsje vrij, helaas (helemaal) geen internet. We hebben dus maar voor 1 nacht geboekt en de andere camping gereserveerd voor morgennacht zodat we de site weer eens bij kunnen werken en foto’s kunnen plaatsen. Na het eten hebben we nog een wandeling door het dorp gemaakt. Er staan hier in het centrum alleen al zo’n 50-tal historische gebouwen, daterend van 1840 tot 1919. In totaal zijn er in Portland zo’n 200 gebouwen uit de 19e eeuw.

Zaterdag 2 januari 2010 en zondag 3 januari 2010– Vandaag zijn we doorgereden naar Naracoorte waar we twee nachten zullen blijven. Na een plaatsje op de camping geregeld te hebben, zijn we het dorp in gegaan om wat informatie te gaan halen bij het plaatselijke visitor centre. Het centre bleek in een gebouw te zitten waar ook een tentoonstelling was over het scheren van schapen zoals dat in het verleden gebeurde en vandaag de dag. Er stond een originele schuur waar vroeger de schapen in geschoren werden en er was een uitgebreide uitleg over het leven van de schaapscheerders. Heel bijzonder was de “automatische schaapscheerder”. Dit was een geheel geautomatiseerde machine om schapen te scheren. De machine is nooit in productie genomen – vanwege het feit dat de vraag naar wol instortte -, maar er was wel een videofilmpje dat liet zien hoe de machine werkte. Heel interessant om te zien.

Zondag hebben we een bezoek gebracht aan de “Naracoorte Caves”. Hier in de buurt zijn namelijk grotten waar veel fossielen zijn gevonden en nog worden gevonden. Ook is er een “display” waar ze laten zien hoe de dieren en deze omgeving er ongeveer 500.000 jaar geleden uitzagen. Dit hebben ze gereconstrueerd aan de hand van de gevonden fossielen. Het is toch wel een vak apart om aan de hand van gevonden skeletten te proberen op te maken hoe zo’n dier er uit gezien heeft.

Er zijn een 4-tal grotten die je onder begeleiding van een gids kunt bezoeken. We hebben er twee bezocht. De Alexandra Cave bestond voornamelijk uit stalactieten en stalagmieten wat heel mooi was om te zien. Er werd ook een duidelijke uitleg gegeven over hoe deze ontstaan. In de Victoria Fossil Cave zijn de meeste fossielen gevonden en er wordt nog steeds naar fossielen gegraven. Bij een van de opgravingen waren twee volledige skeletten opgebouwd van een prehistorische leeuw en van een kangoeroe. Aan de hand hiervan werd een uitleg gegeven hoe men probeert te bedenken wat voor eigenschappen de dieren gehad hebben. Je kunt bijvoorbeeld aan de tanden zien of het een vlees- of planteneter is geweest. Aan de bouw van het skelet hoe het dier gelopen heeft, op z’n achterpoten, of niet. Het skelet van de leeuw had bijvoorbeeld kogelgewrichten in de schouders, zoals wij die ook ongeveer hebben, waaruit men constateert dat hij waarschijnlijk goed kon klimmen. Doordat de armen langer waren dan de benen, denk hierbij aan zoals dat bij een aap is, was de theorie dat hij geen goede loper was en dan ook vanuit de bomen zijn prooi besprong. Tevens kon men uit de kaak opmaken dat het dier waarschijnlijk een buidel heeft gehad, er zaten namelijk bepaalde kenmerken in die alleen bij buideldieren voorkomen!

De opgraving had een lengte van 65 meter en was ongeveer 20 meter breed. Een behoorlijke oppervlakte dus. Het stuk waar we konden kijken was zoals ze het ook gevonden hadden. Dat wil zeggen, de botten lagen er zo bij zoals ze gevonden waren. Het waren botten van een soort kangoeroe, waarvan ze er al heel veel hadden. De enige botten die verwijderd waren, zijn van dieren waarvan tot nu toe niet veel botten gevonden zijn, zoals de leeuw die ze lieten zien.

Na deze interessante ochtend zijn we doorgereden naar Bool Lagoon, wat volgens de boeken een “birdwatchers paradise” moest zijn. Helaas heeft ook Bool Lagoon te lijden onder de enorme droogte die hier al 2 jaar heerst en stond het helemaal droog, voor zover we konden zien. In de verte zagen we nog wel een hele grote groep ibissen zitten en geregeld opvliegen, maar verdere watervogels hebben we niet gezien. We hebben nog een korte wandeling gemaakt en op de bordjes langs de route stond allerlei informatie, die uiteraard niet helemaal meer klopte. Zo zou er ook de nodige vis in het water moeten zitten…. Het is wel duidelijk dat de droogte voor dit gebied een ramp is, tenminste voor de vogels die hier normaal gesproken moeten zitten. Ik kan me wel voorstellen dat de droogte weer andere vogels aantrekt. Zo zagen we best veel roofvogels, die waarschijnlijk nog voldoende kunnen jagen op de knaagdieren die er zitten, zoals konijnen en muizen. Er bleef er zelfs eentje op een paaltje zitten toen we voorbijreden. Dat maakte het bezoek toch nog goed!

Donderdag 31 december 2009 – Coorong National Park – Een van de dingen die je kunt doen in het park is vogels kijken. Er zijn meer dan 200 verschillende soorten geteld, waaronder twee zeldzame. Het gebied is een belangrijk overwinteringsgebied voor voornamelijk allerlei soorten watervogels die helemaal uit onder andere Siberië hier naartoe komen. Ook herbergt het de grootse pelikanenkolonie van Australië. We besloten daarom vandaag naar “Pelican Point” te gaan, wat volgens de kaart een goed punt zou zijn om vogels te spotten. Bij “Pelican Point” liggen ook twee barrages (een soort dam). Deze zijn daar aangelegd om het zoute water van de zee gescheiden te houden van het zoete water in Lake Alexandria en Lake Albert om het zoete water te kunnen gebruiken voor het laten drinken van het vee en voor irrigatie van het land. Maar omdat de Coorong verder geen open verbinding met de zee heeft was ook daar de waterstand erg laag. En de watervogels hebben dan waarschijnlijk een andere plaats gevonden om, in ieder geval vandaag, te verblijven. Hoewel het jammer was dat we niet al te veel vogels zagen was de rit, over 13 kilometer gravel, toch wel de moeite waard. Naar het uitkijkpunt was het een doodlopende weg en na terug gereden te zijn, hebben we nog een rondje langs de rest van het meer gemaakt, ook weer deels over een gravelweg. Zo kwamen we langs verschillende, grote, weilanden waar kuddes grote zwarte runderen liepen, waarschijnlijk allemaal bedoeld voor de vleesindustrie. Ondanks dat de weides hier niet de groene kleur hebben die we in Nederland gewend zijn, zagen ze er niet echt ondervoed uit. Integendeel zelfs.

Vrijdag 1 januari 2010 – Coorong National Park. De temperatuur was ook vandaag weer aangenaam om te wandelen. We zijn dan ook redelijk op tijd op pad gegaan richting het Coorong National Park om een paar wandelingen te doen. Zijn we gisteren naar het noorden gereden, vandaag gaan we richting het zuiden. De eerste plaats waar we stoppen heet “Jack Point”, hier is een uitkijkpost weggezet die zicht heeft op een paar eilandjes waar kolonies pelikanen broeden. Deze kolonies zijn beschermd en je mag er dan ook niet dichter bij komen dan 140 meter. Er staat dan ook een boete te wachten van AUS $ 5.000,– (ca. € 3.000,–) voor iedereen die te dichtbij komt. Met behulp van de verrekijker konden we dan ook zien dat het een behoorlijke drukte was op de eilanden. Ook vlogen er hele zwermen pelikanen af en aan. Als je zo ziet vliegen zijn het toch best wel grote en indrukwekkende vogels.

Hierna zijn we verder gereden, naar Salt Creek, waar we twee wandelingen gedaan hebben: de “Ngurgie Ngoppun Walk”, wat zoveel betekent als: “good walk” en de “Lakes Nature Trail Walk”, beide ongeveer 2,5 kilometer lang. Alletwee heel mooie wandelingen en zeer verschillend. De “Ngurgie Walk” voert langs het water. De begroeiing is dan ook behoorlijk groen. We zagen dan ook best wat vogels, waaronder een koppel zwarte zwanen met een jong. De andere wandeling, ging door een bosgebied en liep langs twee zoutmeren. Langs beide wandelingen stonden overigens bordjes met uitleg over hetgeen er te zien was en hoe het zout bijvoorbeeld neerslaat. Ook was er wat historische uitleg over de zoutwinning die er plaatsgevonden heeft. Wat heel bijzonder was, was het feit dat 1 van de zoutmeren grotendeels roze gekleurd was. Dit komt doordat er zich in het meer algen ontwikkelen die deze kleur hebben en daardoor het water als het ware kleuren. Als ik mij niet vergis gebeurt dit ook in een meer in Tanzania, waarvan de naam me nu even niet te binnen schiet, en hebben daardoor de flamingo’s die daar leven, en zich voeden met die algen, hun roze kleur.

Vandaag in ieder geval lekker gewandeld. Vanavond oud en nieuw hier op de camping, we zijn benieuwd of we er iets van merken.

Zoals beloofd zijn de foto’s bij de berichten gezet die we de afgelopen dagen geplaatst hebben. We zijn weer met de volgende serie bezig, dus blijf vooral lezen!

Woensdag, 30 december 2009. Op weg naar Meningie zijn we gestopt in Tailem Bend. Hier is een oud dorpje nagebouwd, Old Tailem Town genaamd, waar zo’n 100 gebouwen uit 1890-1910 staan. Er was heel veel te zien, zoals een oude kerk met bijbehorend kerkhof, oude woningen, een hoefsmid, school, slager etc. etc. Ook stonden er veel oude voertuigen, zoals treinen, brandweerwagens en auto’s. Alle oude gebouwen kwamen van andere plaatsen in Australië en waren daar afgebroken en hier weer opgebouwd. De interieurs waren meestal geschenken van anderen, zoals bijvoorbeeld de inhoud van de slagerij geschonken was door een slager die gestopt was met zijn zaak. Wat wel jammer was, was dat het dorpje al zo’n 25 – 30 jaar geleden gebouwd was en het lag er nu allemaal een beetje verwaarloosd bij. Ook hadden we verwacht dat er mensen in het dorpje zouden zijn die gekleed waren in klederdracht van die tijd, maar het dorpje was op de toeristen na helemaal leeg. Al met al hebben we toch nog zo’n 1½ uur rondgekeken. Daarna zijn we doorgereden naar Meningie. Zoals gezegd hadden we een plaatsje op de camping aan Lake Albert gereserveerd. Toen we bijna bij Meningie waren, zagen we het meer al liggen. Wat ons meteen al opviel was dat er niemand te zien was in of op het water. Ook de stranden waren helemaal leeg. Bij de camping aangekomen vroegen we dan ook of er in het meer niet gezwommen kon worden. Blijkt dus dat het meer zijn water krijgt van de Murray rivier en omdat de laatste twee jaar heel erg droog geweest zijn het meer dus zo goed als leeg is. De waterstand is zo’n 30 – 60 centimeter en de bodem is heel erg modderig. Je kunt dus wel het water in, maar zwemmen gaat niet lukken. Dit was wel even een tegenvaller, want we zijn hier drie nachten en we hadden gehoopt te kunnen zwemmen. De temperaturen zijn namelijk nog al aan de hoge kant; op dit moment is het ruim 35 graden. Het plaatselijke zwembad blijkt ook nog gesloten te zijn dus dus van zwemmen komt niet veel. Wel is hier in de buurt het Coroong Nationaal Park. Morgen willen we daar gaan wandelen. Hopelijk is het dan wat minder warm dan vandaag want 35 graden is eigenlijk te warm om te wandelen.

Maandag, 28 december 2009. Omdat de Australiërs nu ook vakantie hebben, is het op de campings een stuk drukker dan wij tot nu toe gewend zijn. Om zeker te zijn van een plaatsje moeten we dan ook van tevoren reserveren. Dit betekent dat we onze route ook een paar dagen vooruit moeten plannen. Dat dit even wennen is, merken we al gelijk. Omdat we namelijk voor Oud en Nieuw in ieder geval al een camping vastgelegd willen hebben, hebben we gekozen voor een plaatsje aan Lake Albert, Meningie genaamd. We zullen daar in ieder geval de 30ste, 31ste en 1ste blijven. De 2de willen we dan verder richting het zuiden gaan.

Vanmorgen zijn we vertrokken vanuit Mannum richting Murray Bridge waar we een camping voor 2 nachten gereserveerd hebben. De bedoeling was om weer wat wandelingen te gaan maken. Er zijn hier veel wetlands aangezien dit gebied langs de Murray rivier ligt. Maar in Australië is het momenteel heel erg droog en is het niveau van de Murray rivier zo’n 2 meter lager dan normaal. Dit betekent dat de wetlands dus niet echt zo “wet” meer zijn en er dus zo goed als geen water staat. Zitten er normaal gesproken veel vogels in de wetlands nu zijn die ook allemaal vertrokken naar nattere gebieden. De wandelingen zijn dus niet echt interessant en we gaan dus niet zo veel wandelen als we verwacht hadden. Normaal gesproken zouden we dan ook verder gereden zijn, maar omdat we gereserveerd hebben, kan dat nu dus niet. Maar zo een keertje een middagje gewoon niets doen, is eigenlijk ook best wel eens lekker. We waren al vroeg op de camping en hebben de camper van binnen eens goed schoongemaakt. Ook moest er weer een was gedaan worden. Daarna zijn we naar de rivier gewandeld, die hier vlakbij de camping ligt, en hebben onder een boom lekker in de schaduw zitten kijken naar de vele mensen die rond, in en op het water bezig waren. Verder heeft Frans een koppeltje bijeneters gefotografeerd die druk bezig waren hun kroost te voeren en heb ik wat gelezen. Morgen gaan we het centrum van Murray Bridge bekijken. Er is een stadswandeling (ja we gaan toch nog wandelen) van zo’n 1½ uur die we willen gaan doen.

Dinsdag 29 december 2009 – Vandaag hebben we de stadswandeling gedaan. En dat was het zo’n beetje. Murray Bridge is een typisch rivierstadje en de wandeling ging dan grotendeels langs gebouwen en bezienswaardigheden die hier mee te maken hebben, zoals het scheepswerf. In de Murray rivier liggen in het gebied rond Murray de wrakken van niet minder dan 29 gezonken schepen op een diepte tussen 8 en 18 meter. Het plaatsje dankt zijn naam aan het feit dat hier in 1879 de eerste brug gebouwd is over de Murray. De brug is helemaal van ijzer, wat op zich voor die tijd al bijzonder was. De eerste 40 jaar is het in principe een brug geweest voor de trein en in 1925 is er een tweede brug naast gebouwd voor de trein alleen, zodat het overige verkeer ongehinderd de brug kon gebruiken.

Hoewel je door heel Australië toch wel plaatsen tegenkomt waar vroeger geregeld een trein langs kwam, dan wel stopte is het geen “treinland”. Ook hier is nog een station waar 1 passagierstrein per dag stopt, van de lijn tussen Adelaïde en Melbourne.

Verder heeft Murray Bridge nog een paar mooie oude gebouwen uit eind 19e / begin 20ste eeuw met mooie grote veranda’s.

Morgen verder naar Meningie, onze laatste stop voor dit jaar…Vuurwerk zullen we daar denk ik niet zien, het is hier niet toegestaan dat af te steken, als je het al ergens zou kunnen kopen. Dit heeft er mee te maken dat hier tussen 1 oktober en 31 maart een “fireban” is. Met andere woorden, geen openbaar vuur vanwege het enorme brandgevaar hier in de zomerperiode. In de grote steden is er wel vuurwerk, eerst om een uur of 9 voor de kinderen en daarna om 00:00 uur voor de volwassenen.

We zien wel wat het wordt: eindejaar in Australië.

Zondag 27 december 2009 – Na een paar relatief rustige dagen in Adelaïde te hebben doorgebracht, zijn we verder gegaan. De volgende stop was Mannun, een klein plaatsje aan de Murray rivier. We hebben het eigenlijk alleen maar uitgekozen omdat het op de weg lag, veel bijzonders is hier niet te beleven.

Voor vandaag hebben we een aantal bezoekjes gepland aan wat locaties die ons wel leuk (of lekker) leken. De eerste stop hebben we gedaan in Hahndorf. We stoppen sowieso onderweg altijd wel ergens voor een bakkie koffie, maar bij Chocolate No.5 besloten we deze keer voor de warme chocolade melk te gaan. Zij zijn namelijk gespecialiseerd in chocolade. Om te drinken dus en om te eten… Bij de koffie hebben we wat lekkers genomen; Cora een stuk chocolade mudcake, waarbij ze ook aardbeien en ijs kreeg en ik, Frans, een Belgische wafel met aardbeien, ijs en chocoladesaus. Lekker hoor!!

Nog nagenietend zijn we een stukje verder doorgereden naar de “Beerenberg Strawberry Farm”. Hier kun je zelf, als je wilt, je aardbeien plukken. Verser kan dan ook bijna niet. Op de boerderij zelf maken ze van de aardbeien en veel andere vruchten allerlei jams, marmelades en chutney’s die ze uiteraard ook ter plaatse verkopen.

De volgende stop was “Melba’s Chocolate Factory” bij Woodside. Hier kun je zien, zo werd geadverteerd, hoe de chocolade word gemaakt en verwerkt. Helaas was maar een deel van de productie te zien, maar er was meer dan genoeg te kopen, niet alleen snoep gemaakt van chocolade, maar allerlei soorten, zoals Engelse drop en zuurtjes. In ieder geval best leuk om te zien.

Het gebied waar we nu zitten heeft erg veel Duitse invloeden. Hahndorf is het oudste van oorsprong Duitse stadje in Australië. In de volgende bestemming, Lobethal (en dat klinkt ook nogal Duits), gingen we op bezoek bij het “Bierhaus”, Duitser kan het bijna niet klinken zou ik zeggen…. Hier is een zgn. “microbrewery” gevestigd. Een “microbrewery” is een bierbrouwerij die een beperkte hoeveelheid en/of soorten bier produceert. In dit geval produceren ze hier 5 soorten bier met telkens een hoeveelheid van 1200 liter. Zo’n 150 kratten grofweg teruggerekend. Je kunt daar het bier uiteraard drinken, proeven dus, en als je wilt er een hapje bij eten. Vanuit het café heb je zicht op de brouwerij, die denk ik zo’n 50 m2 groot is. Tsja, en als je daar dan toch bent kun je net zo goed een biertje proeven. Toch? En ik moet zeggen het smaakte goed.

Nadat de dorst gelest was, zijn we doorgereden naar Birdwood om het “National Motor Museum” te bezoeken. Dit automuseum laat zo’n beetje alles zien wat ooit in Australië op de weg heeft gereden. Ook waren een paar bijzondere displays met de auto’s en verhalen van Australiërs die in het verleden voor de eerste keer van noord naar zuid of van oost naar west het land doorkruist hadden. En niet alleen met de auto’s van nu, maar ook al in de jaren 30. Het is een heel uitgebreide collectie die ze tentoonstellen, met een paar bijzondere auto’s, zoals een Aston Martin waarvan er maar zo’n 900 gemaakt zijn, een GMC (bekend van de Back to the Future films), een Jaguar E-type en zelfs een Bugatti.

Vandaag dus weer lekker wat gezien, niet veel kilometers gemaakt en morgen weer verder.

Woensdag 23 december 2009 t/m zondag 26 december 2009 – De afgelopen dagen hebben we doorgebracht in Adelaïde. En het zijn een paar dagen geweest waarin we niet al te veel hebben gedaan, ook vanwege de Kerstdagen.

Na op de camping aangekomen te zijn op de 23ste hebben we niet veel meer gedaan dan een korte wandeling. De Torrens rivier is vlakbij en daar loopt een wandelpad langs. De wandeling hebben we kort gehouden, het was een graad of 40. We kregen zo wel een indruk van de route naar de stad, die dezelfde kant opgaat.

De 24ste zijn we Adelaïde ingegaan om een beetje in het winkelcentrum rond te neuzen. De meeste winkels liggen aan de Hindley Street, Rundle Mall en Rundle Street. Deze 3 straten liggen in elkaars verlengde. Het gedeelte dat Rundle Mall heet ligt in het midden en is ook voetgangersgebied. Je hebt hier dan ook alle soorten van winkels die je je maar kunt bedenken en elk merk is dan ook vertegenwoordigd. Opvallend was dat er best wel veel outdoor winkels te vinden waren, en met prijzen die toch wel een stuk onder de Nederlandse liggen. Ook “UGG” was vertegenwoordigd en de prijzen daarvan waren ongeveer 1/3 van hetgeen er in Nederland voor gevraagd wordt, dat scheelt nogal. Maar ja, dat komt misschien ook omdat er hier wat minder vraag is naar warme, met wol gevoerde, laarzen… Al met al hebben we de dag lekker vol kunnen maken met wat shoppen en af en toe wat drinken.

1e Kerstdag, de 25ste dus, zijn we de Botanische tuinen ingegaan om daar een beetje rond te lopen en van de bomen en bloemen te genieten. De tuin is heel mooi aangelegd met verschillende stukken die een bepaald thema hebben. Zo is er een rozentuin met meer dan 5000 verschillende soorten rozen, een stukje tropisch regenwoud (weliswaar binnen), een grote vijver met alleen maar lotusbloemen, teveel om op te noemen.

We hadden in eerste instantie in gedachten om de 26ste weer door te gaan naar de volgende camping, maar zagen dat er in het South Australian Museum een tentoonstelling was over de prehistorie en de ontwikkeling van Australië daarin. Daarnaast hebben ze een aantal vaste tentoonstellingen, onder andere over de Aboriginal cultuur die heel interessant is en een tentoonstelling over de “Pacific cultures” waarmee dan o.a. Papoea Nieuw Guinea en Fiji worden bedoeld. De stukken uit die tentoonstelling dateren overigens nog uit 1890 en zijn toen al geconserveerd. In 1960 is de boel een beetje gemoderniseerd, maar de tentoonstellingskasten dateren nog uit die tijd. Het waren toen inderdaad ook niet veel meer dan kasten waarin dingen tentoongesteld werden, tekst en uitleg was er nog niet echt bij, zoals we dat nu kennen. Het was wel heel veel, meer dan 3.000 items variërend van gebruiksvoorwerpen, sieraden, wapens tot buitgemaakte schedels. Een heel mooi museum dus, wat ons betreft. Ben je in de buurt, ga er eens langs zou ik zeggen. En omdat we toch nog steeds Nederlanders zijn: toegang is gratis! Tenminste tot de permanente tentoonstellingen. Voor de wisselende moet je wel betalen, in dit geval omgerekend ca. € 7,50 per persoon, dus dat valt ook wel mee.

Daarna hebben we ook nog het “Migration Museum” bezocht. Dit museum gaat over de ontdekking van Australië en het bevolken er van door de Europeanen. Er werd zelfs behoorlijk duidelijk gemaakt dat de Aboriginals niet al te netjes zijn behandeld toentertijd en dat is zacht uitgedrukt. Het museum geeft een goed beeld over de geschiedenis van Australië tot heden. Ook dit museum was gratis te bezoeken en de moeite waard om langs te gaan. Het is dichtbij het andere museum, dus als je hier toch bent, loop een stukje door en je bent er.

Na dit dagje cultuur zit het er voor wat ons betreft op in Adelaïde. We hebben kunnen zien hoe het ontstaan is, en hoe het bevolkt geraakt is, dus we zijn helemaal bij! Morgen gaan we verder, richting het binnenland.

Vanuit een ver en zonnig Australië willen wij iedereen fijne Kerstdagen en een gelukkig Nieuwjaar toewensen!

Dinsdag, 22 december 2009. Gisteren hebben we bij het informatiecentrum in Burra een zogenaamd hertigepaspoort gekocht. In dit paspoort staan een veertigtal oude sites/gebouwen met uitleg. Er is een route uitgezet van zo´n 11 kilometer langs deze sites. Je krijgt ook een sleutel mee omdat sommige sites alleen toegankelijk zijn voor degenen die een paspoort hebben gekocht (je kunt de route ook zonder paspoort rijden). Omdat we toch heel de dag de tijd hadden, besloten we de route te voet te doen. Een van de eerste sites waar we de sleutel nodig hadden was de Historic Barra Mine Site. Van 1845 tot 1877 was dit de grootste kopermijn in Australië. Veel van de oorspronkelijke gebouwen is er niet over, maar sommige zijn herbouwd en er is ook een museum. Voor ons is een gebouw van zo´n 150 jaar niet zo heel indrukwekkend, maar als je nagaat dat Australië in 1788 is ontdekt, is het voor Australische maatstaven wel oud en bijzonder. De route ging verder langs een oude gevangenis die ook dienst heeft gedaan als kostschool, oude kerken, kleine huisjes die gebouwd waren door de eigenaar van de mijn voor de mijnwerkers, een oude bierbrouwerij en een oud treinstation (foto). Na zo´n 6 uur gewandeld te hebben, bereikten we het einde van de route en waren we weer in het centrum van Burra. Voor de rest hebben we niets gedaan die dag en gewoon gerelaxt. Morgen gaan we naar Adelaïde, waar we gezien de komende kerstdagen, een plaatsje gereserveerd hebben op een camping voor 3 nachten.

Maandag, 21 december 2009. Gisteravond op de camping nog twee (een moeder met jong) grijze opossums gezien. Dit zijn nachtdieren en komen veel voor in Australië. Omdat het al ver donker was moesten we een zaklamp gebruiken om ze te bekijken. Ze kwamen gelijk naar ons toelopen en waarschijnlijk worden ze regelmatig gevoerd. Toen ze doorhadden dat wij niets bij hadden, kropen ze de boom in. Onze eindbestemming voor vandaag is Burra. We willen eerst een kleine omweg maken en het dorpje Melrose gaan bekijken. Dit is het oudste dorpje in de Flinders Range en stam uit 1840. Wederom een heel klein dorpje waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Het leuke van dit soort dorpjes is dat de winkels in de hoofdstraat (meestal de enige straat) allemaal veranda’s hebben net zo breed als de stoep, zodat je constant in de schaduw loopt. Dit doet heel knus aan. De gebouwen zelf dateren ook nog allemaal uit die tijd en het doet allemaal nogal oud en primitief aan. De meeste winkeltjes verkopen ook een combinatie van artikelen. Zo is er een fietsenzaak waar je (gewone) kleding kunt kopen, kunt internetten en dat tevens een informatiecentrum is. Na een wandeling door Melrose zijn we richting Peterborough gereden. Het informatiecentrum is gevestigd in een oud treinstel uit 1917. Een gedeelte is nog in oude staat en je kon in een slaapcabine uit die tijd kijken. In de omgeving van Peterborough is de zogenaamde Magnetic Hill. Als je met je auto onderaan deze “heuvel” staat en je zet hem in zijn vrij en het contact uit, dan rolt hij heuvelop! Dat moesten we toch wel even gaan zien en inderdaad. Heel stom, maar de auto rolde echt heuvelop. Dat het niet kan is logisch en het is volgens ons ook gezichtsbedrog, maar het is toch een hele vreemde gewaarwording als je in de auto zit. Hierna zijn we doorgereden naar Jameston en hebben daar geluncht. Daarna weer verder gereden en onderweg zagen we nog een enorme “gum tree” (Eucalyptus) met een omvang van 10,6 meter en meer dan 500 jaar oud. Rond 15.00 uur kwamen we aan in Burra. Eerst hebben we het informatiecentrum bezocht en daarna zijn we naar de camping gereden. Ook hier zitten weer honderden (en dat is echt niet overdreven) kaketoes. Heel mooi om te zien, maar ze kunnen wel enorm veel kabaal maken. Gelukkig zijn ze zodra het donker is rustig.

Zondag, 20 december 2009. Vanmorgen zijn we vertrokken vanuit Blinman richting Wilmington. Onderweg hebben we nog een aantal stops gemaakt. De “Sacred Canyon” wilden we als eerste bezoeken. Dit is een grot met heel veel rotsschilderingen. Deze grot ligt aan het einde van een onverharde weg van zo’n 13 kilometer, dus niet zo geschikt voor de camper. Het eerst stuk zag er echter veelbelovend uit en was goed te rijden, maar na zo’n 6 kilometer werd de weg wel erg slecht. De camper kan dit dan echt niet meer aan en alles begint te rammelen en te schudden. We hebben dan helaas ook moeten besluiten om te keren en terug te rijden. Verderop ligt de Arkaroo Rock; dit is ook een plaats waar Aboriginal tekeningen te zien zijn. Het parkeerterrein ligt ook aan een onverharde weg, maar dit is maar 2 kilometer en dus goed te doen. De wandeling naar de rots zelf is zo’n 3 kilometer en je doet er ongeveer 1 uur over. Bij de rots waren wel tekeningen te zien, maar echt indrukwekkend was het niet vonden wij. Maar al met al toch wel een wandeling van een uurtje gemaakt en onderweg nog 2 kangoeroes gezien die lekker in de schaduw op het pad lagen, dus het was niet voor niets. Daarna zijn we doorgereden naar Hawker. Op de heenweg waren we al gestopt bij café Sightseer’s voor koffie en daar zijn we nu weer koffie gaan drinken. De eigenaar is Johnny, geboren in Rotterdam! Hij is in 1960 samen met zijn ouders en nog 9 andere kinderen naar Australië gekomen. Helaas is hij de enige die nu overgebleven is en hij oefent zijn Nederlands door met Nederlandse toeristen te praten. Voor iemand die al zo lang in Australië is, sprak hij toch nog goed Nederlands, al was het wel met een Australisch accent. Na een bakkie koffie en een lekker stuk cake zijn we weer doorgereden. Onderweg zijn we nog gestopt bij de Kanyaka Homestead Historic Site. Dit zijn de ruïnes van wat eens een zogenaamde “homestead” (een soort nederzetting) uit 1850 was. In de beginjaren leefden er zo’n 70 families, die in totaal zo’n 50.000 schapen hadden. Door de grote droogte van 1864 tot 1867 stierven er veel schapen en verlieten veel mensen de homestead. In 1888 vertrok ook de laatste bewoner.

Hierna zijn we doorgereden naar Wilmington naar de (enige) camping daar. Na wat gegeten te hebben, zijn we het Mount Remarkable National Park ingereden om de zogenaamde Alligator Gorge wandeling te maken. Dit is een wandeling van zo’n 2 uur die door een (droge) rivierbedding loopt. Op sommige plaatsen waren de wanden heel hoog en was de doorgang slechts 2 meter breed, hetgeen de wandeling wel erg leuk en avontuurlijk maakte. Morgen willen we doorrijden naar Burra. Kerst zullen we waarschijnlijk in Adelaïde doorbrengen.