Afgelopen zaterdag, de 18e september 2010, heb ik deelgenomen aan een workshop Edelhertenbronstfotografie. In de maand september staat het Nationale Park De Hoge Veluwe geheel in het teken van de bronst (paartijd) van de edelherten. In deze tijd strijden de herten om de hinden (vrouwtjes) en dat kun je dan ook horen en zien! De bronsttijd is de periode om de edelherten te zien. Met name de hindes zijn stukken minder schuw dan gebruikelijk en wagen zich ook eerder op de meer open terreinen.

Wat gebeurt er in de bronsttijd? In deze periode vallen de mannelijke roedels uit elkaar. Bij de herten verandert er door het opspelen van de hormonen het een en ander aan het uiterlijk. Allereerst gaan de bronstmanen (haren om de hals) groeien en vergroot de keelzak. Hierdoor krijgt het hert een imposant uiterlijk en het hert wordt een echte macho. Om de dames te imponeren slaat hij met zijn gewei tegen struiken en kleine boompjes, en haalt zijn gewei door het gras of hei. Soms blijft er nog wat in zijn gewei hangen en hij draagt dat parmantig met zich mee. Om lekker voor de dames te ruiken neemt hij extra vaak een modderbad en urineert tegen zijn eigen buik. Om het verbaal te ondersteunen is het geluid dat een hert kan maken veranderd. Het hert kan nu burlen. Het lijkt een beetje op loeien van een koe, maar dan nog lager van toon. De concurrentie kunnen niet alleen zien en ruiken, maar ook horen wie daar de baas is of denkt te zijn. Burlend geeft het plaatsthert aan: hier ben ik de baas

Als we het met een mens zouden vergelijken, dat zou de jonge man (het hert) zijn uitgaanskleren aantrekken (bronstmanen) en lekkere after shave opdoen (zoelen en sprenkelen) en in zijn stoere auto met ronkende uitlaat (burlen) op de boulevard rondrijden om vervolgens in de discotheek (bronstplaats) een leuk meisje (hinde) te versieren. En als twee mannen achter hetzelfde meisje aanzitten, dat kan het weleens op een knokpartijtje uitlopen. Zo ook bij de herten. Meestal blijft het bij stoer doen, maar soms komt het tot een vechtpartijen en tot geweien gekletter. De herten staan tegenover elkaar en proberen met hun gewei de ander achteruit te duwen.

De hinden bepalen waar de bronst plaatsvindt, een belangrijk gegeven is daarbij de voedselaanbod. De herten komen naar dat gebied, soms van tientallen kilometer ver. Telkens weer naar dezelfde plek waar de hinden zich bevinden. Aldaar is er een plaatshert, die de heerschappij heeft in een bepaald gebiedje. Daarbij zijn er enkele bijherten, die het graag over willen nemen, zodra zij de kans krijgen. Zolang het verschil in dominantie groot is, zal het niet tot schermutselingen komen. Zodra een van de bijherten wat ouder worden zullen zij het plaatshert van de troon willen stoten en kan het tot een duel komen. Sommige bijherten zijn slim en maken van de situatie gebruik om, indien de hinde dat wenst, tot paring over te gaan, het hert beslaat de hinde. Over het algemeen worden alle hinden en smaldieren beslagen, de kalveren zijn nog niet geslachtsrijp. De smaldieren en hinden die niet bevrucht zijn, noemen we guste hinden.

De smaldieren en hinden ovuleren in de bronstijd (dus slechts 1x per jaar). De herten kunnen ruiken wanneer dat bijna zover is. Het hert trekt de bovenlip iets op en tilt de kop en fleemt. Is de hinde tot paring bereidt, dan bestijgt het hert de hinde en naar een paar stoten brengt het hert zijn zaad in de schede van de hinde. Meestal is de bevruchting geslaagd, maar het kan voorkomen, dat de hinde een week later wederom bronstig wordt. Tijdens deze nabronst reageert het hert onmiddelijk en zal weer zijn taak verrichten. 34 weken later, om en nabij 1 juni zal er vervolgens een kalfje geboren worden.

Je kunt je voorstellen dat dit tot mooie foto-momenten kan leiden. En zo dachten er meer fotografen over…Grofweg geschat denk ik dat er zo’n 100 fotografen op een rijtje stonden om een mooie foto te maken. Niet vreemd natuurlijk als je bedenkt dat dit maar zo’n 2 weken duurt en je er op de Veluwe relatief dichtbij kunt komen. Hoewel het workshop gedeelte me een beetje tegenviel, veel heb ik er niet van geleerd, was de belevenis wel heel bijzonder. We waren rond 16:00 uur op de plaats waar “het” gebeuren plaats zou gaan vinden en binnen 15 minuten kwam de eerste groep hindes al voorzichtig het bos uit. Het feit dat er voer gestrooid was, zal daar zeker aan bijgedragen hebben. …En kort achter de hindes kwam ook het plaatshert aanlopen om de dames bijeen te drijven. Dit zou gedurende de komende uren, we zijn er tot ca. 20:00 geweest, nog verscheiden malen gebeuren.  Een imposant gezicht.

Omdat de workshop tot 20:00 uur zou duren, is Cora meegegaan en hadden we een overnachting geboekt in een hotelletje in Otterlo, ‘t Witte Hoes, zodat we de volgende op ons gemakkie terug konden rijden. Lekker ff weg in eigen land dus. De Veluwe is in ieder geval zeker de moeite waard om nog eens te bezoeken en dat gaat vast nog wel eens gebeuren.

Helaas had dit avondje weg nog een vervelend staartje: we zijn onze videocamera verloren…Sleep je dat ding de hele wereld over, zonder problemen, ben je hem in Nederland bij het eerste de beste uitstapje kwijt….Hopelijk krijgen we wat terug via de verzekering, maar toch jammer van dat laatste filmpje met burlende edelherten! Meer over edelherten is te vinden op de website van Vereniging Het Edelhert

Hallo allemaal,

het is weer een tijdje geleden dat we een berichtje geplaatst hebben. Maar ja, zoveel maken we op dit moment niet meer mee, tenminste in vergelijking met de afgelopen 8 maanden.

Niet dat we stilzitten, want we zijn volop op zoek naar een geschikte woonruimte, die ook nog een beetje betaalbaar is. Het lijkt er op dat dit binnenkort gaat lukken, maar daarover tegen die tijd meer. Daarnaast zijn we op zoek naar een vaste baan, hoewel tijdelijk ook mag. Cora werkt ondertussen bij de gemeente in Roosendaal, via een uitzendbureau. Ik, Frans, heb volgende week m’n eerste sollicitatiegesprek.

Maar de reden dat ik dit bericht nu plaats is de volgende: Elk jaar geeft Royal Canin een kalender uit met honden en katten. Het leek ons leuk om ter herinnering aan Frits een foto van hem in te sturen. Maar hij moet dan wel voldoende stemmen krijgen. Bij deze dan ook de vraag om op hem te gaan stemmen.

Je kunt op de juiste plaats om te stemmen terechtkomen door op de onderstaande foto te klikken. Alvast bedankt!

En geef het door aan zoveel mogelijk vrienden en bekenden.

Lekker genieten

Een vijver in de tuin zorgt er altijd voor dat er allerlei dieren naar de tuin komen omdat water, naast voedsel, een van de eerste levensbehoeften is. Het is zelfs het belangrijkste van de twee, want na een dag of drie zonder water is het ver gedaan met je. Afhankelijk van de grootte van de vijver, de ligging en de omgeving trekt het allerlei dieren aan. Eerder berichtte ik al van de blauwe reiger die, bijna dagelijks, een bezoek brengt aan de vijver en lekker gaat zitten vissen. En gelijk heeft ie. Er zit zoveel vis in de vijver dat de paar visjes die hij (of zij, dat weet ik niet) vangt, niet veel uit zullen maken. Sterker nog, over niet al te lange tijd zal de veestapel, of beter visstapel, weer uitgebreid gaan worden!

Zoals in de natuur namelijk gebruikelijk is, zorgen dieren uit instinct voor nageslacht. Zo ook de karpers die in de vijver zwemmen. Halverwege deze maand was de vijver het toneel van een hoop gespetter in de vijver, met name in het ondiepere (en dus warmere) gedeelte (de smalle kant) in de buurt van de waterplanten. Gedurende een dag of drie was het paaitijd voor de karpers, en waarschijnlijk ook voor de goudvissen, maar die maken niet zoveel geweld. Ik heb nog gepoogd het fotografisch vast te leggen, maar veel meer dan wat opspattend water heb ik niet in beeld kunnen krijgen.

Gespetter in het water

Behalve karpers hebben we, sinds vorig jaar, ook twee koppels eenden die permanente bewoners zijn. Het zijn twee vrouwtjes (meestal gewoon “eend” genoemd) en 1 mannetje (woerd).  Net als vorig jaar hebben deze zitten broeden. Helaas heeft het nest dat het eerste uitkwam het, ondanks alle gedane inspanningen, het niet langer dan twee dagen overleefd. Van de 11 eieren zijn er maar twee uitgekomen, maar zover ik heb na kunnen gaan is het ene kuiken (of beter “pulletje”.) de eerste dag / nacht al verdronken, en het tweede, naar ik heb gehoord, door een ander dier gepakt. Ik weet dat reigers een kuiken niet versmaden, maar ook meeuwen, en die komen hier ook nogal eens, zijn er niet vies van. Wat het ook is geweest maakt verder ook niet zoveel uit.

Moeder nummer 2 had haar nest in de tuin van een van de stadswoningen gelegd. Gelukkig voor haar waren de bewoners bereid om haar daar te laten zitten en de eieren uit te laten broeden. Op 30 april zijn deze uitgekomen. In eerste instantie waren het 7 stuks, maar 1 van de pulletjes heeft het niet langer dan een paar dagen volgehouden. Ook dat is de natuur. De andere 6 hebben lekker een paar weken beschermd in de tuin op kunnen groeien en zijn sinds een week vrij om te gaan en staan waar ze willen. 1 dag na het uitkomen heb ik de kans gehad een foto te maken van ze, en dit weekend ben ik de tuin in gegaan om dat nogmaals te doen. Als je de foto’s naast elkaar ziet, dan kun je goed zien hoe snel ze gegroeid zijn!

1 dag oud, veilig onder moeder's vleugels

30 mei 2009 - al een stuk groter.

Tijdens de laatste algemene ledenvergadering is er gestemd over mijn voorstel om de centrale hallen van de hoog- en laagbouw wat meer aankleding te geven door het weghangen van een aantal foto’s en dat voorstel werd ook unaniem aangenomen. Onze TC is dan ook vrijwel meteen aan de slag gegaan en binnen een paar weken was het ophangsysteem aangebracht en werden door Herman Vos de lijsten bij mij afgeleverd, in totaal 14 stuks.

Ondertussen had ik het verzoek weggelegd bij het bestuur om de publicatieborden te verhangen, om het hoekje tegenover de brievenbussen, en daaraan hebben ze gehoor gegeven. Naar onze mening zou het mooier zijn alle foto’s op 1 rij te hangen, niet onderbroken door de borden. En gezien de reacties tot op heden zijn we niet de enigen die deze mening hadden. Uiteraard heb ik het bestuur bedankt voor de genomen actie.

Wij, Cora en ik, hadden ondertussen al een selectie gemaakt uit al onze foto’s en hebben deze af laten drukken waarna ik kon beginnen met het snijden van de passepartouts en het aanbrengen van de foto’s hierin en het inlijsten. In eerste instantie hadden we gedacht voor de hal in de hoogbouw aan zes foto’s voldoende te hebben, maar tijdens het ophangen vonden we toch dat ze iets te ver uit elkaar zouden hangen. We hebben ze toen alle zes rechts van de deur (naar de bergingen) gehangen.  Aangezien er meerdere mensen waren die vonden dat er links van de deur ook nog foto’s moesten komen, heeft het bestuur besloten nog twee lijsten bij de kopen. Deze hangen links van de deur,  zodat er in de hoogbouw, net als in de laagbouw, in totaal acht lijsten hangen.

Voor diegenen die het nog niet gezien hadden, zou ik zeggen ga eens kijken, in beide hallen, en voor diegenen die hier niet wonen en toch de foto’s willen zien zou ik zeggen, klik eens op de link recht onder “Onze foto’s” om ze te bekijken.

Overigens ben ik ook op zoek naar iemand (of meerdere personen) die bereid zijn om te helpen met het verzorgen van de foto’s, en dat op termijn (ons appartement staat nog steeds te koop, zoals bekend) over te nemen. Ook als iemand foto’s heeft die opgehangen mogen worden zijn die welkom. Ikzelf heb nog wel een collectie van enige duizenden foto’s, maar het is tenslotte niet alleen mijn gebouw en heb ik geen alleenrecht op hetgeen in de lijsten komt. Ook suggesties en ideeën zijn welkom.

Mocht je een foto zien waarvan je denkt: “die zou ik best willen hebben om op te hangen” dan kan dat. Al mijn foto’s zijn te koop en kosten, inclusief passepartout, € 15,–. Indien je een lijst aanlevert, formaat 40 x 50 cm, wil ik hem ook gratis voor je inlijsten. Andere formaten kan ook, maar dat zal ik per keer moeten bekijken wat de kosten zijn. Stuur voor vragen een email naar frans@fraco.nl .

Zoals beloofd staan de foto’s die ik gemaakt heb in Spanje online. Ze zijn te vinden op: http://travel.fraco.nl/photos/extremadura/.

Veel kijkplezier!

Sinds deze week heb ik een webshop(je) geopend. Zoals een aantal van de trouwe lezers weten stel ik computers op verzoek samen en bouw ze desgewenst in elkaar voor een redelijke vergoeding. De componenten hiervoor koop ik op diverse plaatsen in de wereld, waaronder Canada. Ik, of beter wij, hebben daar vrienden die voor ons de inkoop en verzending van onderdelen regelen. Omdat hij werkzaam is bij een bedrijf dat veel in electronica doet kunnen we hiervoor goede prijzen krijgen en vanwege het feit dat het allemaal particuliere zendingen zijn kunnen we kleine aantallen op laten sturen tegen lage kosten.

Op dit moment heb ik de beschikking over verschillende types geheugenkaarten, voor een mobiele telefoon of een spelcomputer tegen concurrerende prijzen. Bezoek hiervoor onze webshop.

Andere merken, capaciteiten of zelfs andere producten kunnen altijd opgevraagd worden. In principe kunnen wij alles leveren wat u ook zoekt of wenst.

We zijn weer thuis, alweer een weekje trouwens, van onze korte vakantie in Spanje. En wat mij betreft een gebied dat zeker de moeite waard is om te bezoeken. Als je van natuur houdt,  zijn er vanuit Villareal de San Carlos, waar wij zaten, drie mooie wandelingen te maken en in de omgeving vanuit een van de andere plaatsjes in de omgeving.

Zoals altijd had ik nu ook weer, toevallig , mijn fotocamera bij en heb weer een hoop foto’s kunnen maken. Met de lessen van Steven Ruiter, van de roofvogelworkshop, in gedachten is het me gelukt om ook de vliegende vogels redelijk goed in beeld te krijgen. Ook kwamen we onderweg andere fotografen tegen die wat goede tips hadden. Ik zal nog een aparte pagina maken, gewijd aan de foto’s maar hieronder alvast een paar impressies.

Ooievaar

Deze kwamen we ook in de steden tegen, met hun grote nesten op de daken van kerken en andere hoge gebouwen. Zoals je op de volgende foto kunt zien.

Ooievaars op het dak

Tijdens de verschillende wandelingen hadden we geregeld een weids uitzicht over de omgeving. Het park wordt doorsneden door 2 rivieren, de Taag en de Tietar. Hier een blik op de Taag.

de Taag

Langs de Taag, in het park, is een punt genaamd “El Guitano” waar elke vogelliefhebber die het gebied bezoekt  in ieder geval langs gaat. Op deze rots nestelen diverse soorten gieren, zwarte ooievaars en een uilenkoppel. De gieren en ooievaars hebben we gezien, het uilenkoppeltje helaas niet. Gieren zag je overigens bijna overal wel vliegen, wat een vreemde gewaarwording was. Meestal denk je bij gieren meer aan Afrika, dan aan Spanje. Maar waar je ze ook ziet, ik blijf het indrukwekkende vogels vinden.

Vale gier

Maar het gebied staat bekend om z’n vele vogelsoorten. Ik ben geen “vogelaar” en ken dan ook de meeste namen niet. Ga er overigens verder ook niet achteraan zitten om ze op de foto te krijgen, puur en alleen voor het registreren van het feit dat ik ze gezien heb. Mijn grootse passie ligt toch bij het fotograferen, dus als ik een beeld kan maken van zo’n vogeltje ben ik al redelijk tevreden.

Veldleeuwerik?

Ook tijdens de autoritten in de omgeving, van en naar de omliggende plaatsen stuitten we op bijzondere ontmoetingen. Zoals met deze vos die op z’n gemak op het warme asfalt lag. Echt schuw leek zij niet te zijn, of ze moet ziek, zwak en misselijk zijn geweest. We vermoedden echter, dat ze een nest had en op zoek was naar voedsel.

Vos

Behalve natuur, is de Extremadura ook  bekend vanwege z’n cultuurhistorische waarde. Een aantal plaatsen in de omgeving zijn geplaatst op de Unesco lijst van werelderfgoederen ( Wikipedia ). Denk hierbij aan Cacares (het oude centrum), maar ook Trujillo en Guadaloupe zijn het bezoeken meer dan waard. We hebben alle plaatsen bezocht, hieronder een foto van het  Franciscaner klooster in Guadeloupe.

Franciscaner klooster in Guadeloupe (Spanje)

Op het moment dat ik dit schrijf staat onze koffer gepakt voor de komende, korte, vakantie in de extremadura, Spanje. Een uitgebreide beschrijving is hier http://www.fraco.nl/372/2009/01/25/fotografie/de-extremadura-spanje/ te vinden. De afgelopen weken zijn we druk doende geweest een soort van programmaatje samen te stellen met daarin, naar onze mening, interessante trips die we kunnen ondernemen. In de extremadura zijn veel zaken, ten opzichte van “vroeger” onveranderd.

Extremadura kent een landbouwtraditie die eeuwenoud is. De hoofdzakelijk agrarische bevolking heeft in de loop der tijden geleerd hoe met het land en klimaat om te gaan. Dat heeft geresulteerd in landbouw- en veeteeltmethoden die door en door beproefd zijn. In economisch opzicht is Extremadura vooral van belang voor de productie van kurk, houtskool, olijven en ham. Voor verantwoord (natuur)toerisme heeft het gebied nog een enorm potentieel. Grote delen van Extremadura zijn nog vrijwel onaangetast gebleven.

Veeteelt speelt een belangrijke rol in de regio. Overal loopt vee; koeien, schapen, geiten en varkens. Hier leeft het vee nog opeen manier zoals we het ons van vroeger voor kunnen stellen. Door het systeem van transhumancia, waarbij het vee in het najaar uit de bergen naar het laagland wordt verweid en inde voorzomer weer naar de bergweiden wordt gebracht, wordt voorkomen dat de steppen en dehesas overbegraasd worden. Eeuwenlang heeft het vee deze reis lopend tussen ommuurde paden, de cañadas, afgelegd. Zo’n reis nam weken, zo niet maanden in beslag en was voor zowel het vee als de herders een ware beproeving. Door selectief fokken zijn sterke rassen ontstaan die onder dergelijke zware omstandigheden kunnen overleven. Vandaag de dag wordt het vee met vrachtwagens of treinen vervoerd, maar er zijn gelukkig groepen die zich sterk maken om het oude systeem van transhumancia in ere te herstellen.

Extremadura is vooral fameus vanwege haar grote aantallen roofvogels met soorten als steenarend, Spaanse keizerarend, havikarend, slangenarend en dwergarend. Niet te missen zijn de grote aantallen vale gieren. Ook monniksgieren broeden hier in behoorlijke aantallen. Minder algemeen is de aasgier. Verder heeft Extremadura een behoorlijke populatie rode wouw, zwarte wouw, kleine torenvalk en grauwe kiekendief. De prachtige grijze wouw, voornamelijk in de schemering actief, is op diverse plaatsen te bewonderen. Een heel bijzondere vogelsoort is de blauwe ekster: zijn verspreidingsgebied is in Europa beperkt tot Extremadura. Deze in groepen levende vogels komen algemeen voor in dehesa landschappen. Kleurrijke mediterrane soorten als bijeneter, hop en scharrelaar zijn vrijwel overal aan te treffen.

In dit centraal gelegen deel van Spanje, dat vanouds behoort tot de armste delen van het land, heeft de bevolking altijd moeten knokken om zich een bestaan te verwerven. Al in de late middeleeuwen zochten de Extremeños een manier om in hun levensonderhoud te voorzien en trokken weg uit deze woeste en lege streek op zoek naar nieuwe landstreken: de Spaanse verovering van Centraal- en Zuid-Amerika was het gevolg.

Extremadura kent een rijke historie: de Romeinen hebben er hun sporen nagelaten, de Moren zijn er heer en meester geweest, de conquistadores zijn hier geboren, met alle gevolgen van dien. Een bezoek aan Trujillo, Guadalupe, Mérida, Alcántara en Cáceres zullen de cultuurliefhebber dan ook niet onberoerd laten.

Trujillo: de stad van de conquistadores, gebouwd op een granieten heuvel. Het kasteel tornt boven het stadje uit, u heeft er een prachtig zicht op de omliggende omgeving. Het fraaie Plaza (=plein)Mayor, behoort tot de mooiste van Spanje. Hier troont het beeld van Pizarro, de veroveraar van het rijk der Inca’s.

Guadalupe: Een bezoek aan het klooster mag niet ontbreken. Vele pelgrims zijn u voorgegaan. Guadalupe is vooral bekend vanwege ‘de zwarte Maagd van Guadalupe’.

Mérida: Deze stad is gesticht in 25 v. Christus en werd een van de belangrijkste hoofdsteden van het Romeinse rijk. Vele monumenten uit die tijd zijn bewaard gebleven. Merida is daarom uitgeroepen tot World Heritage Site. Bezoek de Romeinse brug, de Tempel van Diana, de Trojaanse boog, het aquaduct en de Mitreo-villa met haar prachtige mozaïekvloer en het amfitheater.

Alcántara: Hier vindt u één van de best bewaarde Romeinse bruggen van Spanje.

Cáceres: Deze stad staat op de door de Unesco geplaatste lijst van werelderfgoed. De ommuurde, oude stadswijk met zijn statige panden en romantische straatjes, de kathedraal, haar paleizen en kerkjes ademen nog steeds ‘de tijd van vroeger’ uit.

Zoals je kunt lezen, er is veel te zien en het zal niet lukken dit allemaal in 1 week te proppen, zonder het “op z’n amerikaans” te doen. Overal snel voorbij, foto’s maken en thuis bekijken wat we nu eigenlijk gezien hebben.  En daarnaast is het een beetje geven en nemen: ik, Frans, met m’n fotografie, en Cora die graag wat meer ziet dan alleen door de zoeker van de camera. Ach, we hebben daar altijd een gulden middenweg in gevonden, dat zal ook nu weer gaan lukken.

Vannacht, zo rond 04:00 uur, vetrekken we vanaf huis, vlucht KL1699 om 07:00 uur zal ons naar Madrid brengen waar we een auto klaar hebben staan ( als het reserveren goed gegaan is ) zodat we om 11:00 uur richting Villareal de San Carlos kunnen vertrekken. Villareal de San Carlos heeft overigens een inwoner aantal van 25…..( toen ik een paar maanden geleden boekte waren dat er nog 28, hopelijk is het geen ongezonde leefomgeving).

Overigens gaat er voor het eerst een laptop mee, ik heb geen idee van de eventuele mogelijkheden wat internet betreft, maar dat merken we snel genoeg. Indien mogelijk zal ik zeker al wat foto’s laten zien of een berichtje plaatsen.

Afgelopen zaterdag heb ik deelgenomen aan een workshop Roofvogelfotografie in Berkel en Rodenrijs bij De Roofvogelboerderij die  gegeven werd door Steven Ruiter. De workshop nam een hele dag in beslag, zodat je volop de tijd had om te fotograferen en tips te krijgen van Steven. Het programma zag er als volgt uit:

9.30 – 10.00 uur – Ontvangst met koffie of thee

10.00 – 11.00 uur – Theoretisch gedeelte met fraaie beeldpresentatie

11.00 – 13.00 uur – Praktijkgedeelte, fotografie portretten en vogels in natuurlijke

houding. Tussentijds doe ik mijn ronde en geef aanwijzingen.

13.00 – 13.45 uur – Lunch

13.45 - 16.00 uur – Praktijkgedeelte, fotografie vliegende roofvogels en uilen

en eventueel mogelijkheid voor fotografie van zittende vogels.

Ik geef vooral praktische tips voor de fotografie.

16.00 – 17.00 uur – Nabespreking eventueel met enkele beelden.

Ik moet zeggen dat dit een van de beste workshops is geweest die ik gevolgd heb! Steven is, naast fotograaf, biologielereaar van beroep en heeft een ontzettende liefde voor de natuur. Dat merk je aan de manier en het enthousiasme waarop hij over de volgels en de natuur praat en het werkt ook ontzettend aanstekelijk. Ook Ben en Marijke de Keijzer van de Roofvogelboerderij zijn ontzettend begaan met hun dieren en de natuur in het algemeen. Naast de roofvogels, wat een uit de hand gelopen hobby is, hebben ze ook een 40-tal melkkoeien, uit deze combinatie van bedrijven komt ook de naam Roofvogelboerderij.

In de loop van de weken zal ik wat meer foto’s plaatsen op mijn photoblog, voor nu zullen jullie het met deze moeten doen, of even naar Flickr gaan, daar staan er een paar meer.

Claws

Bateleur

Oehoe

Van verschillende mensen kreeg  ik de vraag of de fotos van de natuurfotograaf van het jaar 2009 te koop zijn.  Eerlijk gezegd weet ik dat niet, maar ik kan me voorstellen dat eender welke fotograaf bereid is zijn beelden te verkopen, tenslotte is het best een eer, of streling van je ego, om te weten dat een foto die jij gemaakt hebt bij iemand in de huiskamer hangt, en die persoon dat beeld gewoon zo mooi vind om dat elke dag te zien…Overigens denk ik dat het het beste is om via Fotonatura even te zoeken. Lukt dat niet, dan wil ik wel helpen, stuur een email laat weten wat je wilt weten en waarschijnlijk vind ik het wel..

Even tussendoor, ook mijn foto’s zijn te koop: te zien op mijn fotoblog.

Tot mijn verrassing,  hoewel misschien beter tot mijn schaamte, moest ik ontdekken dat een van de winaars, nl. in de categorie planten, een Roosendaler was, te weten, Johan van de Watering, met zijn foto van de gentiaan, genomen op de Rucphense heide. dat de foto geen toevalstreffer was mag we blijken uit het volgende, ik citeer :  De foto is gemaakt in juli op de Rucphense Heide. Op een héél klein heidegebiedje weet ik al enkele jaren deze prachtige blauwe klokjesgentiaan te staan en ik was er al diverse keren langsgegaan om te kijken of ze al in bloei stonden. Ook het vochtige weer zat niet mee, maar uiteindelijk was het mooie ochtend om op pad te gaan. Ik heb bewust gekozen voor een gentiaan in de knop omdat ik direct het draaiende effect van de blauwe en groene lijnen zag. Een grote diafragma opening + gebruik van tussenringen zorgde voor lekker veel onscherpte (alleen de top is scherp!). De druppeltjes er bovenop zijn de ‘slagroom op de taart’.´

Hiermee wil ik alleen maar aangeven dat een winnende foto meer is dan alleen maar `geluk`. Geluk kun je afdwingen, in de fotografie dan toch, het kost je alleen maar moeite, en dat kan veel of weinig zijn. Echter onderzoek naar, en informatie over je onderwerp kunnen je een heel eind op weg helpen.

Carnaval — ook wel Vastenavond genoemd, al is dit eigenlijk de dinsdagavond van carnaval — is het feest dat gevierd wordt in de dagen voorafgaand aan Aswoensdag, waarmee de vastentijd van 40 dagen aanvangt tot aan Pasen.
In Nederland worden twee soorten carnaval gevierd: Het Rijnlands carnaval en het Bourgondisch carnaval.
De Rijnlandse variant wordt veelal in Limburg en het zuidoosten van Noord-Brabant gevierd. De Bourgondische variant in het noorden en oosten van Noord-Brabant. Omdat veel ‘Hollanders’ meestal in Den Bosch, Tilburg en Breda carnaval vieren importeerden zij de Bourgondische variant naar de rest van Nederland. Het misverstand dat alle stedennamen veranderen met carnaval is wijdverbreid. Dit is echter alleen met het Bourgondische carnaval.
Het Rijnlandse carnaval in Nederland is een afgeleide van het Venetiaanse carnaval uit Venetië. Het Bourgondische carnaval is weer een volkse/goedkope versie van het Rijnlandse carnaval.

Carnaval in andere landen

In Frankrijk is het carnaval van Nice bekend.

Ook in Zuid-Amerika wordt het carnaval uitbundig gevierd, waarbij vooral het Carnaval in Rio de Janeiro the place to be is, want daar vindt de wereldberoemde carnavalsparade plaats. Het grootste straatcarnaval van de wereld vindt overigens plaats in Salvador da Bahia, een andere grote plaats in Brazilië.

Op Sint Maarten wordt Carnaval om commerciële redenen gevierd in de week van 30 april, Koninginnedag. (Nabij gelegen eilanden vieren wel carnaval voorafgaand aan de vastentijd.

In New Orleans (Louisiana, VS) heet carnaval Mardi Gras, Frans voor “vette dinsdag”. Het is een verkleedfeest (paars, groen en goud) en een paradefeest.

Het Carnaval van Venetië werd heropgericht in de jaren tachtig en is ingetogener dan het Carnaval in de Lage Landen. Men verkleedt zich veelal in historische stijl. De kostuums zijn vaak zeer luxueus. De maskers kunnen kunstwerken op zich zijn, hoewel ze ook ‘aan de lopende band’ in fabrieken gemaakt worden.

In South West England is het West Country Carnival een jaarlijks terugkerende festival met optochten verlichte wagens (lokaal cars genoemd), vroeger West Country genoemd. Dit evenement vindt zijn oorsprong in Bridgwater en gaan terug op de verijdeling van het Buskruitverraad in 1605.

Dat deze verschillende landen Carnaval allemaal op hun eigen wijze vieren met de voor hen kenmerkende optochten, mag duidelijk zijn. Ik kijk regelmatig op de website van webdeveloper Alan Taylor van The Boston Globe, een lokale krant in Boston, USA. Alan plaatst 3 keer per week foto’s over een bepaald onderwerp op dit blog, en doet dit nu zo’n 9 maanden. De foto’s zijn van hoge kwaliteit, en vaak afkomstig van persbureaus als Reuters en AP of stockfoto sites als Getty Images.

Alan krijgt het telkens weer voor elkaar om een mooie set foto’s bij elkaar te zoeken, en is een genot om naar te kijken.

Zo ook deze keer met een schitterende serie van 40 foto’s van de carnavalsviering wereldwijd. Kijk maar eens op:

The big Picture

Een voorproefje:

The Big Picture - Carnival

Nee, niet ik, helaas (heb ook niet meegedaan) maar David Pattyn is de allereerste , Nederlandse, “Natuurfotograaf van het jaar”, met onderstaande foto.

David Pattyn - Eiland in de mist

Persoonlijk vind ik het een schitterende foto. Maar ook de andere winnaars in de diverse categorien hadden een mooie selectie beelden ingestuurd. Neem maar eens een kijkje op de website van de NVN, door op de foto te klikken kom je er vanzelf.

Een kleine kanttekening, soms lijken foto’s niet heel erg bijzonder op je scherm. Flets, of heel erg licht of donker. Dit heeft te maken met de instellingen van je monitor. Wil je echt genieten van de foto’s dan zou je eigenlijk of je monitor moeten calibreren, of de tentoonstelling, als die er is, van de foto’s moeten bezoeken. Het kan ook zijn dat je monitor of videokaart niet alle kleuren goed weer kan geven, dan helpt calibreren ook niet…

Veel kijkplezier!

Fotojournalist Anthony Suau is de winnaar van de 52ste World Press Photo. De winnende foto is een zwart-wit foto die gemaakt werd voor het blad Time.

Op de foto is een gewapende agent te zien die door een huis in Cleveland sluipt. De agent komt controleren of het huis verlaten is en of er nog wapens aanwezig zijn. Het huis is leeg komen te staan doordat de bewoners de hypotheek niet meer op konden brengen.

Volgens jury voorzitter MaryAnne Golon is de kracht van de foto dat het oogt als een foto uit een gewapend conflict, maar dat het simpelweg een uitzetting betreft. ‘Oorlog’ komt nu bij de mensen thuis in deze vorm.

Er zijn prijzen uitgedeeld in 10 thema categorieën aan in totaal 63 fotografen van 27 verschillende nationaliteiten. Fotograaf Anthony Suau kan zijn prijs in ontvangst nemen op zondag 2 mei 2009. Aan de prijs is een bedrag van 10.000 euro verbonden. Tevens krijgt de winnaar een Canon digitale spiegelreflex.

Bij de overige winnaars is één Nederlander te vinden. Fotograaf Roger Cremers won de eerste prijs in de categorie ‘Arts and Entertainment‘. Het betreft een foto voor zijn serie ‘Preserving Memory’. Hierbij fotografeerde hij bezoekers aan het Museum Auswitchz-Birkenau in Polen.

Eerlijk gezegd vind ik de foto van de winnaar niet echt boeiend, zonder het verhaal wat er bij hoort is het een “gewone” foto van een agent die met getrokken pistool een gebouw of huis verkent. De nieuws, en dus pers, waarde zit hem in het feit dat het huis verlaten is door mensen die door de economische malaise hun hypotheekschuld niet langer konden betalen.

Nee, dan vind ik foto’s uit de serie Natuur vele malen mooier. Zoals bijvoorbeeld de luipaard die nog net de poot te pakken heeft van een wegspringende gazelle. Of de serie dierenogen. De tweede prijswinnaar van de serie Sports action, het Sambo worldchampionship, vind ik persoonlijk ook erg mooi.

Maar zo heeft iedereen zijn eigen, persoonlijke, voorkeuren. Gelukkig vindt niet iedereen hetzelfde mooi, dat zou ook zo saai zijn…

Ik zou zeggen, kijk zelf eens en laat eens horen wat jullie er van vinden.

Op onze tweewekelijkse bijeenkomsten van de Fotogroep ( ‘t Statiefje) bespreken we geregeld foto’s die aan een bepaald thema moeten voldoen. Het thema van deze week was: Winter, hoe kan het ook anders.

Wat wel anders kan is de onderwerpen die ingediend werden. Iedereen had zoiets van: Tsja die “kerstplaatjes” kan iedereen maken, dus laat mij met iets anders komen. En dat is goed gelukt, vind ik  dan toch.

Ik houd nogal van natuur, dus dit was mijn bijdrage:

Riet in de winter. Ligapark Roosendaal

Een medelid, Peter Petie, zag het volgende beeld:

Station Essen - winter 2008/2009

Schitterend beeld ! Ofwel zoals een van de andere leden verwoordde: “Foto met historische waarde”.  Als je zou zeggen dat de foto 50 jaar geleden gemaakt is, zou het zomaar kunnen…

Dat wordt onze vakantiebestemming dit voorjaar. Om precies te zijn het “Parque National de Monfrague”, gelegen ten zuidwesten van Madrid. Zoals je meesten wel begrijpen gaan wij vooral om te genieten van de natuur en om te fotograferen, maar ( en het volgende heb ik voor het gemak gewoon gekopieerd, da’s veeeel makkelijker dan herschrijven..)  de Extremadura is een begrip onder vogelaars. Deze afgelegen landstreek van Spanje is misschien wel het allerbeste- en mooiste vogelgebied van Europa. Nergens zie je meer roofvogels en gieren dan hier! De Extremadura is al eeuwenlang onveranderd. Van oudsher is het een extreem achtergelegen gebied met weinig economische ontwikkeling. Het authentieke landschap is nooit intensief gebruikt en door de eeuwen heen min of meer hetzelfde gebleven. En dat is in positieve zin te merken! In het voorjaar wemelt het er namelijk van de vogels. De Extremadura wordt daarom een waar (roof)vogelparadijs genoemd. Er broeden alleen al vijf soorten arenden (havik- , dwerg- , Spaanse keizer- , slangen- en steenarend) en drie soorten gieren (aas- , vale- en monniksgier) in het gebied.
Karakteristiek voor de extremadura zijn de uitgestrekte steppegebieden. Hier leeft onder andere de grote trap. Met een gewicht van 15 kg is het de zwaarste vliegende landvogel ter wereld. Behalve met steppe is een groot deel van de Extremadura bedekt met ‘dehesa’. Dit is een uniek landschap van open eikenbos dat extensief wordt begraasd en waar soms graan wordt verbouwd. De oude eiken zijn van belang als broed- en rustplaats voor veel vogelsoorten. Onder de brede kruin van een vrijstaande eik is het heerlijk om de middaghitte te ontvluchten of… om vogels in alle rust van dichtbij te observeren! Alle ontdekkingstochten worden gemaakt vanuit een sfeervol en comfortabel ‘casa rural’ dat middenin het natuurpark van Monfragüe ligt.

El Cabrerin

Vanuit deze “Casa Rural” gaan we gedurende een kleine week het park en de verdere omgeving verkennen in de hoop om met mooie beelden thuis te komen. Maar dat zal best gaan lukken denk ik. Onderstaand een kaartje van het gebied waar we zullen verblijven. (klik op de kaart voor een grotere weergave)

Parque National de Mofrague

Maar het duurt nog even voor het april is, we moeten nog even geduld hebben. De vluchten zijn al wel geboekt en ook de Casa ligt al vast, alleen de huurauto nog, maar dat is een kwestie van even zoeken en boeken. We gaan overigens ook nu weer “op eigen houtje”, lekker met z’n tweetjes zodat we overal alle tijd kunnen nemen. Zelf de vluchten geboekt bij de KLM, en ook de B&B, alles via het internet. Ik kan niet wachten tot het zover is!