Frans en Cora

Nieuw Zeeland is een heel mooi land. Het Noordereiland vonden wij niet zo mooi als het Zuidereiland. We hebben ook maar 10 dagen op het Noordereiland doorgebracht en 20 op het Zuidereiland. Het Noordereiland is qua klimaat vergelijkbaar met Australië, lekker warm dus. Dit betekent wel dat de meerderheid van de bevolking op het Noordereiland woont, zo’n 75%. Wij vonden het een beetje te vol. Het Zuidereiland is qua klimaat meer te vergelijken met Nederland, het regent er vaker en is kouder. De natuur is echter prachtig, met mooie bergen en meren.

Wij hebben in Nieuw Zeeland ook een camper gehuurd. Let bij het huren van een camper vooral op de kleine lettertjes en dan met name voor wat betreft de verzekering. Je kunt kiezen uit verschillende opties. Zoek voor je de camper ophaalt goed uit wat je precies wilt, want er wordt (uiteraard) geprobeerd om je een duurdere all-risk verzekering “aan te praten”. Misschien dat je reisverzekering/creditcardmaatschappij ook een bepaalde dekking biedt voor auto-/camperhuur. Zoals in Australië zijn er in Nieuw Zeeland ook campings met alles er op en aan. De campings in Nieuw Zeeland zijn wel iets duurder dan in Australië. Wij zijn lid geworden van de Top 10 vakantieparken. Hiervoor betaal je zo’n NZD 40,00 en dan krijg je 10% korting per overnachting. Gemiddeld waren wij zo’n € 19,00 per overnachting kwijt (hier is de 10% korting dan al vanaf). Voordeel van het lidmaatschap is dat je op de overtocht met de ferry van het Noorder- naar het Zuidereiland ook 10% korting krijgt. Hierdoor heb je het lidmaatschap zo terugverdiend.

In totaal hebben we in Nieuw Zeeland 4250 kilometer gereden. Benzine (diesel in ons geval) is in Nieuw Zeeland goedkoop, € 0,60 per liter. Bij het inleveren van de camper moesten we echter nog een bedrag van € 109,55 betalen voor belasting op diesel. Dit wordt berekend aan de hand van het aantal gereden kilometers. In Nieuw Zeeland kunnen agrariërs van de goedkope diesel gebruik maken zonder belasting te betalen (rode diesel in Nederland). Bewoners die echter gebruik maken van de openbare weg en diesel rijden, moeten belasting betalen. Zij “kopen” hiervoor kilometers in. De verhuurbedrijven brengen deze belasting dus bij de toeristen in rekening.

Nieuw Zeeland is over het geheel genomen wel duurder dan Australië en dat komt vooral omdat bijna alle interessante plaatsen alleen door het boeken van een excursie te bezoeken zijn. Wij vonden onze excursie op het gletsjermeer bij Mount Cook wel het mooiste qua natuur wat we gezien hebben. Voor wat betreft het dierenleven waren de whalewatch en de albatrossencounter toch wel hoogtepunten voor ons. Voordeel van Nieuw Zeeland is dat hier dus helemaal geen giftige dieren voorkomen.

Dinsdag 16 maart 2010 – Vanmorgen zijn we met de bus naar Christchurch gegaan om een beetje te winkelen. Eerlijk gezegd viel het een beetje tegen voor wat betreft de variatie in winkels. Het waren voornamelijk souvenirwinkels. De een nog groter dan de ander, maar het aanbod was overal bijna gelijk. Gelukkig was het goed weer, tegen alle verwachtingen in overigens, dus hebben we lekker op ons gemakje door de stad kunnen lopen, bakkie koffie drinken en een hapje eten. Half in de middag zijn we terug naar de camping gegaan om de camper schoon te maken en nog een was te doen zodat we alles schoon in konden pakken. Want ook dat moest nog gebeuren. Ondanks dat we toch wel een en ander gekocht hadden de afgelopen weken paste het gelukkig allemaal nog in de koffers. Zelfs het gewicht kwam niet boven het maximum uit.

Nog 1 nachtje in deze camper en dan kunnen we hem in leveren.

Vrijdag 17 maart 2010 – Voor we op weg konden naar Apollo om de camper in te leveren moesten we nog wel een en ander doen. De vuilwatertank moest nog leeg en ook het chemisch toilet. En uiteraard moest de tank weer vol zijn met diesel. Gezien de slechte ervaringen met Apollo in Sydney zijn we er extra alert op geweest dat alles goed leeg, danwel vol was. Een ezel stoot zich geen twee keer gaat het spreekwoord meen ik.

Omdat de drop off van de camper in Australië bijna drie uur duurde zijn we redelijk vroeg op pad gegaan, om 8:30 uur al. De vlucht is om ca. 15:00 uur dus dat geeft ons ruim de tijd, mocht het hier ook zo lang duren. En dat was dus (gelukkig) niet het geval. Binnen een half uur na aankomst was het allemaal geregeld, de camper werd geaccepteerd zoals ie was. We moesten nog wel nog even de belasting over de diesel betalen. Dit had ik wel in het contract zien staan, maar vergeten na te vragen hoe dat in z’n werk ging. In Nieuw Zeeland is het zo dat je, als je diesel rijdt, hier geen belasting over betaalt aan de pomp. Je tankt dus voordelig, denk je dan. Voor campers is het zo dat je achteraf een bedrag van ca. 4,70 NZD (€ 2,35) per 100 kilometer aan belasting betaalt. Voor de inwoners zelf geldt dat ze van tevoren een belasting betalen over een x-aantal kilometers. Hebben ze die gereden dan kun je weer “nieuwe kilometers” kopen. De reden voor deze manier van belastingheffen ligt in het feit dat het merendeel van de dieselgebruikers de boeren zijn. Deze hoeven de belasting niet te betalen voor de voertuigen die niet op de openbare weg komen. Je kunt het dus vergelijken met de verschillende kleuren diesel die we in Nederland kennen. Maar inclusief de belastingen kost een liter diesel hier toch nog maar zo’n € 0,80, een schijntje in vergelijking met Nederland!

Na het afwerken van alle formaliteiten zijn we naar het vliegveld gebracht door een van de chauffeurs van Apollo. Dit is overigens wel een goede service van ze. Maar omdat alles erg meeviel qua tijd zitten we dan ook al de hele dag op het vliegveld. Ondertussen zijn we wel ingecheckt en zitten we bij de gate te wachten tot we aan boord kunnen gaan. Volgende stop: Hawaii.

Overigens is het wel vreemd om mee te bedenken dat we terug in de tijd gaan. Onze vlucht vertrekt om ca. 15:45 deze middag (woensdag 17 maart) en we komen aan op woensdag 17 maart om 8:45 uur (in de ochtend dus). We gaan van tijdzone +12 uur naar tijdzone – 10 uur ten opzichte van Nederland. Een tijdsverschil voor ons van 22 uur.

Maandag 15 maart 2010 – Vandaag heb ik ze zien vliegen! En dan bedoel ik natuurlijk de albatrossen. Vanmorgen zijn we op tijd opgestaan om rond half 9 even te bellen of de boottocht door zou gaan. En gelukkig waren er voldoende deelnemers om uit te varen. We bleken uiteindelijk met z’n drieën te zijn en dat gaf iedereen in ieder geval voldoende ruimte om te fotograferen. Een van de andere deelnemers was een fervent vogelaar en samen met de kapitein wist hij alle vogels te benoemen. Maar het mooiste waren toch wel de albatrossen.

Nadat we in de boot waren gestapt gingen we op weg. Echt zoeken naar de vogels hoeft niet, want de kapitein zoekt gewoon een vissersboot op en vaart daar naartoe. Omdat de gevangen vis meteen van kop, staart en ingewanden ontdaan wordt. Het slachtafval wordt overboord gegooid en daar komen de nodige vogels op af. Waaronder dus ook de albatrossen. Wanneer je deze van zo dichtbij ziet, zie je ook pas goed hoe groot ze zijn. Zelfs de kleinste van de verschillende soorten die op het visafval afkwamen is een behoorlijk grote vogel. Ook het vlak boven het water zweven is prachtig om te zien.

De boottocht duurde in totaal zo’n 2,5 uur en na afloop had ik dan ook 622 foto’s gemaakt! We moeten ze nog uitzoeken, maar daar gaan we maar even in Hawaii voor zitten.

In de middag zijn we teruggereden naar Christchurch waar we morgen nog even de stad in gaan. Morgenmiddag de koffers pakken en woensdag op weg naar Hawaii.

Vrijdag, 12 maart 2010 – Vandaag zijn we doorgereden naar Timaru.

Het weer was niet zo goed, we hadden regen onderweg. Wel zijn we nog even gestopt bij Lake Tekapu, waar een kerkje uit 1935 staat, de zogenaamde Church of the Good Shepard. Ook is er een standbeeld van een hond, ter ere van alle honden die hier meehelpen bij het bijeendrijven van vee. In de middag klaarde het gelukkig weer wel op. Toen we aankwamen in Timaru scheen de zon al weer. We zijn nog een wandeling in de botanische tuinen gaan maken en daarna de laatste keer boodschappen doen en naar de camping.

Zaterdag, 13 maart 2010 – De camper moet de 17e weer ingeleverd worden in Christchurch en we hadden dan ook al een beetje de route uitgezet, zodat we op tijd in Christchurch zouden zijn. Vanwege het wat mindere weer in het zuiden hebben we echter de route iets sneller gedaan dan verwacht en hebben we nog een paar dagen over. Omdat Frans heel graag de albatrossen wil fotograferen en het Albatross Centre in Dunedin nogal tegenviel hebben we besloten om (terug) naar Kaikoura te gaan, zodat hij daar een Albatross Encounter kan boeken. Het verschil is dat je hier op een boot de zee opgaat en de albatrossen worden dan gevoerd. De foto’s die we gezien hebben zijn echt heel erg mooi want de vogels komen echt heel dicht bij de boot. Kaikoura ligt zo’n 180 kilometer ten noorden van Chirstchurch. Vandaag zijn we vertrokken vanuit Timaru met de bedoeling om in een keer door te rijden; totaal zo’n 350 kilometer. Echter na aangekomen te zijn in Christchurch hebben we besloten om het wat rustiger aan te doen en hier te overnachten en morgen door te rijden. De middag hebben we eens lekker ouderwets besteed aan winkelen. Er is hier een outletcentrum dat ook echt de naam outlet verdient. Sowieso is kleding hier al goedkoper dan in Nederland, maar de outlet is echt goedkoop. Zo heb ik een Puma trainingsbroek gekocht voor de lieve som van omgerekend € 12,50!! Alle merkkleding was zo goedkoop hier. Lekker winkelen zo hoor! Na geshopt te hebben zijn we op zoek gegaan naar de camping. Wij hadden op internet al gezocht op een camping die het dichtst bij het vliegveld – en in verband met het inleveren van de camper bij Apollo – in de buurt lag. Het is dus maar net waar je mee adverteert, want de camping die claimde het dichtstbij te liggen, bleek dus helemaal niet het dichtstbij te zijn. We zijn ook voorbij Apollo gekomen, dus kunnen we straks gelijk de juiste camping nemen en weten we waar we moeten zijn. We vliegen de 17e namelijk gelijk door naar Hawaii, dus het is allemaal een beetje opschieten.

Zondag, 14 maart 2010 – Vandaag zijn we aangekomen in Kaikoura. Onderweg hebben we de Cathedral Cliffs bij Gore Bay nog bezocht. Echt heel erg spectaculair waren deze echter niet, maar de route ernaartoe was wel heel erg mooi. Het weer is hier ook weer meteen stukken beter; volop zon en zo’n graad of 27. ‘s Middags zijn we naar het Albatrosscentrum gelopen omdat de boeking nog bevestigd moest worden. Helaas was Frans de enige die zich opgegeven had voor de ochtendtour van 9.00 uur en het minimaal aantal deelnemers was 3. Afgesproken is dus dat we morgenochtend even bellen om te kijken of er nog meer aanmeldingen binnengekomen zijn. Mocht dit niet het geval zijn dan is er nog altijd de mogelijkheid om met de groep van 13.00 uur mee te gaan. Afwachten dus maar. Daarma zijn nog ff het stadje gaan bekijken en de rest van de middag gewoon eens een keertje niets gedaan. Ook lekker hoor.

Donderdag 11 maart 2010 – Deze ochtend hebben we lekker uitgeslapen, wat voor ons betekent dat we pas om 08:00 uur opgestaan zijn. De boottocht hadden we gisteren gedaan, dus vandaag hebben we een rustige dag gehad.

Omdat het weer veel beter was dan verwacht werd hebben we de ochtend gebruikt om een stukje te gaan wandelen in het gebied rond Mount Cook. Een van de wandelingen die we gedaan hebben was naar een uitzichtpunt, genaamd “Kea point”. Vandaar heb je een schitterend uitzicht op Mount Sefton, The Footstool, Hooker Valley, het Mueller Glacier meer en natuurlijk Mount Cook.

In het gebied waar we nu zitten komen 3 gletsjers als het ware bij elkaar: Hooker Glacier, Mueller Glacier en Tasman Glacier. Alledrie eindigen ze nu in een meer, maar ik kan me voorstellen dat ze in een ver verleden, laten we zeggen 13 miljoen jaar geleden, samenvoegden tot een gigantische ijsmassa.

Ondanks de slechte weersvooruitzichten is het mooie en warme dag geweest vandaag. De regen is uitgebleven tot een uur of 6 deze avond. Wat ons betreft mag het vannacht regenen en is het morgen weer droog. Maar dat zien we morgen wel weer.

Het heeft even geduurd, maar een deel van de foto’s van Nieuw Zeeland staat nu online.

Geniet er van!

Groetjes,

Frans en Cora

Woensdag 10 maart 2010 – Na eerder al wat op het Net gesurfd te hebben, wisten we waar we moesten zijn voor onze overnachting bij Mount Cook en waar de boottocht over het gletsjermeer te boeken. Dit hebben we gisteravond dan ook maar gedaan om zeker te zijn van een plaatsje aan boord. Het plan was om morgen, de 11e maart, de excursie te doen. We hadden al naar de weersverwachting gekeken en die was niet al te best voor donderdag. En ook vanochtend zat het weer behoorlijk dicht met mist hetgeen hier gebruikelijk blijkt te zijn als het die dag goed weer wordt. We zijn wat later weggereden dan “normaal” omdat de afstand die we hadden af te leggen niet al te goot was en we er op hoopten dat de mist snel op zou trekken. Dit gebeurde ook redelijk vlot en de rit richting de camping en Mount Cook is er een om nooit meer te vergeten. Op een positieve wijze dan. Wat is dit gebied schitterend zeg!

Omdat we behoorlijk vroeg bij de camping waren konden we nog niet op de camping zelf terecht, maar we konden wel inchecken. Ook hadden ze de boottocht al bevestigd bij de touroperator dus dat was geregeld. Na de formaliteiten afgewerkt te hebben, besloten we maar door te rijden naar Mount Cook Village om daar een beetje rond te kijken. Er was, hadden we gezien, een fototentoonstelling van een lokale fotografe die een koppel Nieuw Zeelandse valken gevolgd had tijdens het uitbroeden van een ei en het grootbrengen van hun jong. Het aantal foto’s was beperkt maar er zaten erg mooie tussen.

Ook op het visitor centre was men niet al te positief over het weer voor morgen dus besloten we te gaan informeren of we de tocht om konden boeken naar deze middag. En dat bleek probleemloos te kunnen. We hebben dan ook vanmiddag een tocht gemaakt over het gletsjermeer van de Tasman gletsjer. En dat is indrukwekkend, dat kunnen we je verzekeren. In het meer drijven namelijk ook ijsbergen en het is bekend wat die kunnen aanrichten aan schepen groter dan die waar wij mee voeren…

Een meer is het slechtste wat een gletsjer kan overkomen. De reden hiervoor is dat water de grootste schade, om het zo maar eens te noemen, toebrengt aan het ijs waardoor het af gaat brokkelen. In 1973 begon het Tasman meer zich te vormen. In het begin was het niet meer dan een klein poeltje, maar in de 80-er jaren groeide het meer behoorlijk snel. In 2009 was het meer 2 kilometer breed en 6,5 kilometer lang. Het diepste punt is 200 meter, dat is het punt waar de gletsjer het water in gaat. Dat is ook het punt waar de gletsjer afbrokkelt. Het afbrokkelen gebeurt in eerste instantie aan de bovenkant tot net onder de waterlijn. Dit komt door de invloed van het weer. Kleine stukken breken af en vallen in het water. Hierdoor blijft er een uitstekend stuk aan de gletsjer vastzitten wat onder water nog zo’n 200 meter doorloopt. Door de waterdruk, ijs wil gaan drijven, wordt op een gegeven moment het zich onder water bevindende stuk afgebroken en vormt zich een gigantische ijsberg.

Hoewel een ijsberg en ook een gletsjer, uit een compacte ijsmassa lijkt te bestaan is dit niet zo. Een ijsberg doorgaat 4 periodes in zijn bestaan. In de eerste periode ziet het ijs er blauw uit. In deze staat is het ijs het sterkst en het meest stabiel. Wanneer de ijsberg blootgesteld wordt aan zon, wind en regen verwarmt dit de gassen in het ijs en worden de ijskristallen waaruit het ijs bestaat zichtbaar. De ijsberg wordt dan wit. Als de ijsberg begint te smelten wordt het vuil dat de ijsberg in de jaren opgepikt heeft zichtbaar en krijgt de ijsberg een grijze kleur. De vuildeeltjes nemen meer warmte op en zorgen dat het ijs sneller smelt. Dit is de derde periode. In de vierde periode wordt de laag vuildeeltjes groter tot deze zo’n 5 cm dik is. Deze laag vormt een isolatielaag op het ijs. Het ijs krijgt dan een zwarte kleur, ziet er als het ware vuil uit, en het smeltproces vertraagt.

De Tasman gletsjer groeit per jaar 80 meter maar er smelt elk jaar weer 300 meter. Het smelten doordat hij in het meer uitkomt zal dan ook op een gegeven moment stoppen, maar dat zal nog wel even duren. Het water, wat nu grijs is, zal dan door de vermenging met regenwater langzaam steeds blauwer van kleur worden. En dan krijg je een van die prachtige blauwe meren die ze hier hebben.

Goh, wat je al niet leert op zo’n vakantie!

Dinsdag, 9 maart 2010 – Vandaag verliep niet geheel zoals we gepland hadden. Vanuit Dunedin zijn we richting het Orokonui Ecosanctuary gereden. Dit is een in oktober 2009 geopend gebied van ruim 300 hectare, waar vogels en andere inheemse dieren leven. Een en ander is zo opgezet dat er geen roofdieren voorkomen. Dit is onder andere gerealiseerd door het geheel te omheinen met een roofdiervrij-hekwerk. Kosten ruim 2,2 miljoen NZ Dollars! Helaas regende het vanochtend en het sanctuary bleek ook nog eens in de bergen te liggen – hetgeen niet duidelijk werd uit de routebeschrijving. Hoe dichterbij (hoger) we kwamen des te mistiger werd het. Eenmaal aangekomen, was het zicht dan ook minder dan 10 meter; niet echt geschikt om vogels etc. te zien. Na het nuttigen van een bakje koffie hebben we dan ook maar besloten om verder te gaan. Onze volgende stop was in Palmerston. We hadden een advertentie gezien van een vlinder- en vogeltuin en dat leek ons interessant. Het weer was inmiddels (mede omdat we weer uit de bergen waren) redelijk opgeklaard. De tuin bleek echter niet meer dan een stukje bos waar wat dieren ondergebracht waren. Een en ander zag er heel erg onverzorgd en armoedig uit. We zijn dan ook weer ingestapt en teruggereden. Daarna zijn we doorgereden naar Moeraki. Hier liggen de zogenaamde Moeraki Boulders. Dit zijn een soort grote, ronde, logge stenen, die over circa 50 m strand verspreid liggen Het zijn grijze keien die vrijwel perfect rond zijn.

De boulders zijn al lang het onderwerp van legendes van de Maori, maar uit onderzoek is gebleken dat deze keien zo’n 60 miljoen jaar geleden op de zeebodem ontstaan zijn, toen kalkzouten zich geleidelijk ophoopten rond een harde kern. De keien komen door erosie van de duinen langzaam vrij en verder in zee te liggen. Het is echt een toeristische trekpleister. Toen wij er waren, stonden er 5 tourbussen en het strand krioelde van de toeristen. Gelukkig (voor ons) moesten de meesten na een kwartiertje weer terug in de bus zijn, zodat het strand daarna zo goed als leeg was. We waren nog net op tijd, want het werd weer hoog water en dan kun je de stenen niet meer zien liggen.

Omdat het ochtendprogramma de mist ingegaan was! hadden we nog tijd over en zijn we in Oamaru gestopt bij het visitor centre. Omdat we graag nog naar Mount Cook willen, hebben we bij het informatiecentrum gevraagd wat er op de weg daarnaartoe nog te zien is. Er zijn verschillende dingen te zien en wij hebben gekozen voor een stop bij de zogenaamde Elephant Rocks. Deze rotsen zijn van zandsteen en zijn zo’n 24 miljoen jaar geleden ontstaan op de bodem van de oceaan. In recente tijden, zo’n miljoen jaar geleden, zijn de stenen naar de oppervlakte gekomen en door wind en water zijn de vormen ontstaan. Om de stenen zo te zien was wel heel erg indrukwekkend. Ook omdat het echt heel erg mooi en stil was; buiten ons waren er nog 2 toeristen.

Daarna zijn we onderweg naar Omarama nog op twee sites gestopt waar Maori Rock Art te vinden is. Helaas was dit een beetje een tegenvaller. Op de eerste plaats hadden “vandalen” over de tekeningen heen getekend. Er stond ook al aangegeven dat de waarde van de tekeningen onderkend was en met te laat was met het aanbrengen van hekwerk om het te beschermen. Bij de tweede site had men een aantal tekeningen (de mooiste) weggehaald voor het museum. Er stonden hier wel borden met daarop aangegeven wat de tekeningen, welke er nog wel waren, voor moesten stellen en dat was wel goed want de tekeningen waren door de zon nogal vervaagd en niet echt goed meer te zien. Wel jammer.

Al met al was de dag niet helemaal zoals we verwacht hadden, maar ja dat kan nu eenmaal gebeuren. Morgen gaan we verder richting Mount Cook waar we in ieder geval een cruise willen maken naar de gletsjer.

Maandag 8 maart 2010 – Vandaag zijn we in en rond Dunedin gebleven. Dunedin (Ōtepoti in het Maori) is de tweede stad in grootte na Christchurch op het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland met circa 113.600 inwoners (2005) en een oppervlakte van 3315 km². Dunedin werd in 1848 gesticht door de Free Church of Scotland. De naam komt van Dun Eidann de Keltische naam voor de Schotse hoofdstad Edinburgh. De Dunedin Peninsula (ook wel Otago Peninsula genoemd) is bekend om haar natuurschoon. Op dit schiereilandje vindt men veel beschermd natuurschoon, zoals een albatroskolonie en een kleine kolonie van geeloogpinguïns.

Deze ochtend hebben we bezoekje gebracht aan het “Royal Albatross Centre”. Daar aangekomen bleek je alleen de albatrossen te kunnen zien wanneer je deelnam aan een van de excursies en dat hebben we dan ook gedaan. Dit duurde een uur en voor we naar de albatrossen toegingen kregen we wat uitleg over de levenscyclus van deze dieren. Albatrossen behoren tot de grootste vliegende vogels en de grote albatrossen zijn met hun spanwijdte van 3 meter de grootste, nog levende, vogels. Van de erkende 21 soorten zijn er momenteel 19 met uitsterven bedreigd! Het aantal albatrossen is in het verleden sterk afgenomen vanwege de vraag naar veren, tegenwoordig zijn de grootste bedreigingen echter geïntroduceerde soorten zoals ratten en katten die eieren, kuikens en broedende vogels opeten, de grote afname in visbestanden door overbevissing en langelijnvisserij. Langelijnvisserij vormt de grootste bedreiging, omdat de vogels worden aangetrokken door het aas, aan de lijn worden gehaakt en vervolgens verdrinken. Overheden, natuurbeschermingsorganisaties en mensen binnen de visserij proberen deze bijvangst te verminderen. Schrikbarend om dit allemaal te horen, maar het is goed dat er organisaties als deze van het centrum zijn die mensen er op wijzen wat er speelt.

Er was overigens ook een dvd te zien die meer vertelde over wat de visserij kan doen (en ook doet) om de bijvangst van o.a. albatrossen te verminderen. Er wordt bijvoorbeeld gebruik gemaakt van lood zodat de lijnen sneller zinken en er wordt een extra lijn uitgegooid met linten die de vogels afschrikken. Ook wordt het slachtafval aan een “veilige” kant geloosd. En er wordt vaker ‘s nachts gevist, hetgeen ook helpt. Maar er is nog een lange weg te gaan.

Het was een interessant bezoek, maar het fotograferen van de vliegende albatrossen zat er niet in. De observatiepost was namelijk voorzien van glas en dat maakt het fotograferen nagenoeg onmogelijk. Maar het was wel een imposant gezicht zo’n vogel voorbij te zien vliegen!

Na ons bezoek daar zijn we nog even de stad zelf ingegaan om wat winkels te kijken en uiteraard ook iets van de stad zelf te zien. We zijn, zoals ik al vaker vermeld heb, geen stadsmensen maar ja, als je er dan toch bent, waarom niet even kijken?

Zaterdag 6 maart en zondag 7 maart 2010 – Deze dagen hebben we voornamelijk gebruikt om van Te Anau naar Dunedin te rijden. Grofweg dus van de westkust terug naar de oostkust, maar wel via het zuidelijke gedeelte van het Zuidereiland. Geen spannende excursies dus, maar wel een scenic route die ontzettend mooi is. Je gaat van de bergen en fjorden naar een kustgebied met z’n stranden en golven.

Na ons vertrek zijn we in Te Anau eerst gestopt bij het wildlife centre aldaar. Veel meer dan een aantal kooien met wat vogels bleek het achteraf niet te zijn, maar het waren wel dieren die om een of andere reden niet terug de natuur in kunnen. Op zich een goed streven en het geeft je de kans om ze van redelijk dichtbij te kunnen bekijken. Onderweg zagen we nog een bordje met daarop “Rakatu wetlands” en daar zijn we dan ook even gestopt. Het bleek een ontzettend groot (120 ha.) en mooi gebied te zijn wat nog volop in herontwikkeling is. We hebben daar een korte wandeling gemaakt om de beentjes weer eens een beetje te strekken. Ook zijn we even gestopt bij een hangbrug daterend uit 1899! Toch knap dat men in die tijd dit al wist te realiseren. Hoewel de Golden Gate brug in San Francisco ook al van 1937 dateert.

Na de nodige andere stops zijn we aan het eind van de dag gestopt in Invercargill.

Zondag zijn we weer op stap gegaan via de scenic route. We hebben wat kaarten waar ook het een en ander op staat aan bezienswaardigheden en samen met wat boekjes over het gebied van de AA (de ANWB van Nieuw Zeeland) bekijken we waar we langs moeten om het te kunnen zien. Vandaag stond in ieder geval Curio Bay op het programma, een van de weinige plaatsen waar je “Yellow-eyed penguins” (een bedreigde pinguinsoort) kunt zien. Vreemd genoeg kun je daar gewoon het strand op, hoewel er voldoende borden staan waarop aangegeven staat dat je minimaal 10 meter afstand moet bewaren en de dieren niet moet storen. En we hadden geluk vandaag: we liepen een stukje over de rotsen en opeens kwam er uit de struiken een pinguin te voorschijn! We hebben op ons gemakje zitten kijken, fotograferen en filmen. Hij of zij kwam op een gegeven moment zelfs iets dichterbij. Helaas hadden meer mensen het toen ook in de gaten en de pinguin draaide zich om en ging weer terug naar zijn nest.

Daarna zijn we doorgereden naar Nugget Point. Daar staat een van de oudste vuurtorens van Nieuw Zeeland. Gebouwd in 1870. Toen werkte het licht eerst op olie en in 1949 is de lamp vervangen voor een elektrische die gevoed werd door een dieselgenerator. De generator is later verwijderd en de stroom kwam toen van het elektriciteitsnet. In 1989 werd de toren geautomatiseerd en word tegenwoordig aangestuurd vanuit Wellington.

Uiteindelijk zijn we gestopt in Dunedin waar we 2 nachten zullen blijven.

Vrijdag, 5 maart 2010 – Gistermiddag hebben we Queenstown nog bezocht. We stopten daar om het informatiecentrum te bezoeken voor ideeën wat te doen in de omgeving. In dezelfde straat als waar het informatiecentrum in zat, zat ook het kantoortje van Dart Stables. Zij bieden paardrijtochten aan in de omgeving van Glenorchy, waar ook de Lord of the Rings films opgenomen zijn. Alhoewel ik toch twijfelde, heeft Frans me overgehaald om te boeken. Ik heb een tocht van 3 uur voor de gevorderde ruiter gekozen. Vertrek was vrijdagochtend 9.15 uur. We zijn dus verder gereden naar Glenorchy en daar een plaatsje op de camping gezocht, zodat we vrijdagochtend niet eerst de rit vanuit Queenstown – zo’n 45 kilometer bochtige weg – hoefden te maken. De rit naar Glenorchy en de omgeving zijn echt prachtig. De weg liep langs een meer en in de achtergrond had je dan de bergen met de wolken; een plaatje. Vrijdagochtend bleek dat we met z’n vieren waren voor de rit voor gevorderden. Wat er precies onder gevorderd verstaan wordt, werd niet helemaal duidelijk, want er zat iemand in de groep die al 8 jaar niet meer gereden had en nog iemand die zo gemiddeld 1x per maand reed. Na op de locatie aangekomen te zijn kregen we allemaal een paard toegewezen. Alle paarden zijn ex-racepaarden, die niet (meer) geschikt zijn voor het racen en “afgedankt” worden. De meeste zijn dan zo’n jaar of 6. Mijn paard heette Ben en was een ex-racepaard van 17 jaar. Het eerste stuk ging gewoon in stap en daarna hebben we een klein stukje gedraafd om te kijken of alles goed zat. Het was wel even wennen want het was bij mij ook al weer zo’n 2 jaar geleden dat ik op een paard gezeten had, maar het is net als fietsen, je verleert het nooit. Nadeel van dit soort ritten is vind ik dat de paarden zo voorgeprogrammeerd zijn; ze weten precies waar ze moeten draven en galopperen en volgen gewoon de voorganger. We hebben redelijk veel gegaloppeerd en na wat protest, lukte het me toch om Ben aan de teugel te krijgen en hem in te houden en harder te laten gaan wanneer ik dat wilde en niet wanneer mijn voorgangster dat deed. We zijn ook verschillende keren riviertjes overgestoken en dat was wel leuk om te doen. Onze begeleidster wist heel veel te vertellen over de Lord of the Rings films die daar opgenomen waren. Het ene meisje in de groep was ook helemaal idolaat van de films en wist er dan ook alles van; hoe de bergen in de film genoemd werden etc. Er was zelfs een tijd terug een groep geweest waar een meisje in zat die de elventaal uit de film kon spreken. Ook vertelde de begeleidster veel over de planten en het dierenleven van de omgeving. Heel interessant en de drie uur waren dan ook zo voorbij. Alhoewel het niet het rijden was zoals ik gewend ben geweest, vond ik het wel heel erg leuk. Of ik straks weer ga rijden weet ik nog niet, maar wat ik wel zeker weet is dat ik morgen een ontzettende spierpijn zal hebben……

Omdat de rit van Cora zo’n 3-3,5 uur in beslag zou nemen besloot ik om een wandeling te maken, eerst rondom de Glenochy Lagoon (zo’n 45 minuten) en daarna rond de stad (zo’n 60 minuten) om te kijken of er nog wat te fotograferen viel. Eerst ben ik naar het meertje gelopen omdat daar ook de meeste kans is om vogels te zien. Veel waren er niet een aantal zwarte zwanen en wat verschillende eenden, maar het uitzicht over het meer met op de achtergrond de bergen was weer ontzettend mooi. Helaas ging het na een uurtje zachtjes regenen en werd het wat bewolkter, veel foto’s heb ik daarna niet meer kunnen maken. Het klaarde nog even op, maar daarna kwam het er stevig uitvallen. Toevallig zag ik de groep waar Cora in zit nog rijden en heb er een foto van kunnen maken. Ik ben dan ook maar teruggewandeld naar de camper in afwachting van Cora en heb de foto’s meteen op de laptop gezet en bekeken.

Nadat Cora weer terug was en zich in droge kleren had gestoken zijn we na het drinken van een bakje koffie doorgereden naar Te Anau.

Donderdag 4 maart 2010 – Een reden om richting Wanaka te gaan is “Puzzlingworld”. Puzzlingworld draait om, zoals makkelijk te raden is, puzzels en illusies. Het is opgedeeld in 2 onderdelen: een is het doolhof bestaat uit houten wanden op een zodanige hoogte dat een volwassene er niet overheen kan kijken. Er loopt zelfs een stelsel van bruggen overheen die er deel van uitmaken. Op de hoeken staan torens en de “opdracht” is om alle torens te bezoeken. Het is even puzzelen, maar het is ons gelukt. Er zijn weliswaar deuren waardoor je kunt smokkelen, maar dan is de lol er af.

Het tweede gedeelte zijn de “Illusion rooms”. Dit zijn er 4 die je zintuigen behoorlijk op de proef stellen. Eerst kom je in een hal waar een heleboel 3D hologrammen hangen, apart om te zien. De tweede is een hal met 168 gezichten die je lijken te volgen waar je ook staat, loopt of hurkt. Vreemd om te ervaren. Nummer 3 is de “Ames Illusion room”. Als je vanaf een zijde in de ruimte keek leek die er normaal uit zien. Ging je er in en liep je van de ene naar de andere kant dan werd de ruimte tussen vloer en plafond kleiner (of groter). Dit werd ook gefilmd zodat je na 2 minuten je jezelf in de ruimte kon zien lopen en je leek dan ook van dwerg in een reus (of omgekeerd) te veranderen. Dit effect is overigens ook in de “Lord of the Rings” gebruikt en waarschijnlijk ook in andere films. De laatste illusie is een “gekanteld huis” waarin alles schuin lijkt te zijn, maar toch recht is en water omhoog lijkt te stromen. Onbegrijpelijk wat ik probeer te zeggen? Klopt, maar duidelijker uitleggen kan ik het helaas niet.

De volgende stop is Queenstown, of daar ergens in de buurt.

We merken nu wel dat we in een totaal andere omgeving zijn. Het zuiden van het zuidereiland is aan de kust vergelijkbaar met de fjorden in het noorden van Europa en verder in het binnenland is het een berggebied. De omgeving is gewoonweg schitterend.

Hoewel we geregeld een internetverbinding hebben is de kwaliteit niet zodanig dat ik even een groot aantal foto’s kan plaatsen. De berichtjes lukt meestal zo maar net, maar zodra ik de kans krijg gaan de eerste foto’s van Nieuw Zeeland online.

Overigens lukt het ook niet meer het kaartje met onze locatie bij te werken, als je het precies wilt weten zul je met Google maps even moeten zoeken op de genoemde plaatsnamen.

Woensdag 3 maart 2010 – Deze ochtend hebben we een boottocht gepland in de Okarito Lagoon. Deze lagoon is de enige broedplaats van witte reigers in heel Nieuw Zeeland en de witte reiger wordt door de Maori als een heilige vogel beschouwd. Om die redenen is de kolonie alleen te bezoeken als je er een speciale vergunning voor hebt. Het gedeelte waar wij de boottocht hebben valt hier buiten, maar de vogels blijven uiteraard niet op 1 plaats zitten en als onze informatie klopt moet het mogelijk zijn ze te spotten naast de andere vogelsoorten die er zitten.

Uit ervaring weten we dat je zo vroeg mogelijk moet zijn om veel te zien en dus waren we op tijd weer op. 7 uur ‘s morgens is wel vroeg als je dat niet meer gewend bent.

Maar het is de moeite waard geweest. De tocht startte in het haventje van Okarito, wat direct aan de lagoon is gelegen. Hoewel het regende op weg naar het startpunt klaarde het tegen 09:00 uur helemaal op en de tocht over het water was dan ook geweldig mooi. Juist vanwege het vroege tijdstip was het water zo vlak als een spiegel en de weerkaatsing van de in wolken gehulde bergen op de achtergrond was schitterend. Al snel zagen we een groepje lepelaars staan en onderweg verschillende soorten aalscholvers hun vleugels drogen op de takken. En niet te vergeten een witte reiger. Deze zijn een stuk groter dan hun grijze broertjes en zusjes die we in Nederland kennen. Na het oversteken van de lagoon gingen we een van de zijtakken in, op zoek naar andere vogels, maar helaas begon het weer te regenen. Veel hebben we daarna niet meer kunnen zien, maar ja, de natuur laat zich niet sturen.

Na de boottocht hebben we ons opgewarmd aan een bakje koffie, het was toch wel wat fris in de regen en de opstekende wind, en zijn verder gereden. Op weg naar Wanaka, zo’n 300 km. verderop.

Dinsdag 2 maart 2010 – Vanochtend was het gelukkig droog toen we naar “Shantytown” reden. Shantytown is een volledig nagebouwd stadje uit de tijd van de “Gold Rush” in de late 19e eeuw. Ze hebben er een 30-tal gebouwen staan die allemaal uit die periode stammen en het ziet er een heel stuk beter uit dan andere, soortgelijke, stadjes die we eerder gezien hebben. Ze hebben er zelfs een waterrad nagebouwd en leuk om te lezen was dat ze, met de huidige technieken, er al behoorlijk wat moeite mee hadden om het na te maken en ze daardoor extra veel respect gekregen hadden voor de vakmensen uit die periode. Tevens hadden ze een tweetal oude stoomlocomotieven waarmee je een ritje kon maken naar onder andere een oude houtzagerij. Dat was een originele houtzagerij die echter niet hier gestaan heeft maar overgebracht is van een andere plaats. Bij de houtzagerij waren informatieborden geplaatst die uitleg gaven over het werken in de houtzagerij in die dagen.

Omdat het een mijnwerkersstadje is was er ook de mogelijkheid om, tegen betaling uiteraard, goud te zoeken met behulp van een pan. Voor dat doel waren er bakken opgesteld met daarin grind, zand en goud? Leuk, maar aan ons niet besteed. Ook was er een demonstratie met een soort van waterkanon. Dit gebruikte men om met kracht het zand en de rotsen los te spoelen van de berg waar men dacht dat er goud lag. Je kunt je voorstellen dat dit een vernietigende uitwerking heeft gehad op de omgeving.

Na ons bezoek daar zijn we doorgereden naar Franz Josef. Morgen gaan we daar een boottocht doen in de Okarito Lagoon.

Maandag 1 maart 2010 – Vanmorgen waren we voor ons doen redelijk vroeg wakker, zonder wekker, al om een uur of half 8. De camping waar we nu zitten is op zo’n 14 km. afstand van een zeehondenpopulatie waar ze ook hun jongen baren en opvoeden. Dat wordt dan ook de eerste stop van vandaag. Omdat we er relatief vroeg waren, was het nog niet druk. Je kunt via een houten boardwalk naar de kolonie toe lopen en daar heb je een overzicht vanaf boven op de activiteiten op de rotsen en in het water. Ook hier waren weer vrouwtjes met jongen die op de rotsen lagen te luieren. En in een aantal wat meer afgeschermde stukken water waren wat van de jongen aan het spelen met elkaar. Een leuk begin van de dag dus.

Verder op de route zijn we gestopt bij de “Pancake Rocks” en het daarbij horende “Blowhole”. En inderdaad de rotsen lijken op op elkaar gestapelde pannekoeken. Hoe deze rotsen zijn onstaan is nog niet helemaal duidelijk voor de wetenschappers die het onderzocht hebben, dus je ziet wel er zijn nog “mysteries” die zelfs met de huidige kennis en technieken niet verklaard kunnen worden. Men vreest zelfs dat men het niet weet voordat de zee de rotsen verder heeft afgebroken, want de inwerking daarvan gaat steeds door. Geregeld breken er dan ook hele stukken af en bij elke beweging van het water spoelt er altijd wel een klein beetje mee. Het is namelijk een zandsteenformatie en zandsteen is niet bepaald de hardste steensoort die bestaat.

We waren er precies op tijd om het “Blowhole” aan het werk te zien. Het moet dan hoog water zijn en voor het beste effect ook een wind uit het zuidwesten. Hoog water was het wel, de wind stond net verkeerd. Maar dat neemt niet weg dat het toch wel een spectaculair zicht was.

Hierna zijn we doorgereden naar Greymouth om daar wat boodschappen te doen. Ook hadden we gelezen dat er een foto-galerij is van een lokale fotograaf die zich voornamelijk bezig houdt met natuurfotografie en daar hebben we ook nog een bezoekje aan gebracht. Er hingen mooie foto’s tussen dus dat was zeker de moeite weer waard.

Jammer genoeg begon het te regenen en konden we vandaag ons geplande bezoek aan “Shantytown” niet doen, dat is namelijk een mijnwerkersdorpje en om in de regen buiten te gaan lopen schiet ook niet echt op. De weersverwachting is niet erg goed, maar we zien het morgen wel. Over het algemeen is het ‘s morgen wel droog en als het regent is dat tegen de avond en/of ‘s nachts. Dat zal wel met de getijden te maken hebben, we zitten niet voor niets aan de kust.