Frans en Cora

Zondag 28 februari 2010 – Vanmorgen werd ik, Frans, tijdens het scheren er op attent gemaakt dat er een Tsunami-waarschuwing uitgegeven was voor onder andere Kaikoura, waar we nu zitten. Toen ik terug kwam had Cora het ook al op de radio gehoord, maar toevallig hadden we gisteravond onze geplande route nog eens onder de loep genomen en besloten om de boel om te gooien. De voornaamste reden om eerst de oostkust te volgen was grotendeels de mogelijkheden om walvissen te spotten en dat hebben we kunnen doen. De westkust van Nieuw Zeeland heeft ook behoorlijk wat te bieden op het gebied van “wildlife” dus waarom niet? Tevens is ons eindpunt over ruim 2 weken Christchurch en dat ligt ook aan de oostkust, redelijk kort onder waar we nu zitten. Dus zijn we “(a)cross country” gegaan vandaag. Een rit van ongeveer 300 km oost naar west door de Spenser Mountains. De weg loopt grotendeels langs de diverse rivieren die door het gebergte stromen, maar gaat af en toe ook slingerend, bijna misselijkmakend, omhoog en uiteraard ook weer omlaag. De afgelopen maanden in Australië zijn we “verpest” door het goede weer met temperaturen van boven de 30 graden. De temperaturen hier in Nieuw Zeeland zijn momenteel 22-25 graden. Voor Nieuw Zeelandse begrippen, hebben we ondertussen geleerd, erg goede temperaturen. Voor ons: koud. Zoals jullie kunnen lezen, blijven we Nederlanders: altijd klagen over het weer… Maar het is ff wennen aan lange broeken en hemden met lange mouwen. Niettemin is het uitzicht fabelachtig mooi. Als je de films van de “Lord of the Rings” serie hebt gezien heb je een beetje een indruk van wat we bedoelen. Het is op beide eilanden ook mogelijk om tours te doen die je naar de filmlocatie brengen. Voor zover wij weten is daar niets meer fysiek aanwezig, alleen de “huisjes” van de Hobbits zijn er nog. En de eigenaar van een aantal van de paarden uit de film adverteert daarmee om zijn “horse treks” aan te prijzen.

Vandaag dus voornamelijk kilometers gemaakt, maar wel in een mooie omgeving. Weer een paar stops gemaakt voor wat fotomomenten. Lekker rustig aan gedaan.

Ondertussen zijn we weer op de camping en hebben ook gehoord dat de Tsunami-waarschuwing ingetrokken is en omgezet in een advies om tot 07:00 uur morgenochtend weg te blijven van het water. Er kunnen tot die tijd nog golven van 3 meter hoogte gevormd worden.

Morgen verder langs de kust naar het zuiden, richting Greymouth.

Vrijdag 26 februari en zaterdag 27 februari 2010 – De eerste gelegenheid langs de oostkust om walvissen te zien is in Kaikoura, ongeveer 150 km ten zuiden van Picton. De rit er naar toe loopt via de State Highway 1 en dit is ook de enige weg naar het zuiden aan de oostkant van het eiland. De weg loopt deels door de bergen en deels langs de kust. Een mooie route met heel veel mooie uitzichten. Het Zuidereiland zou mooier zijn dan het Noordereiland was ons verteld en voor zover we tot nu toe kunnen zien klopt het ook wel.

Behalve walvissen komen voor de kust van Kaikoura ook zeehonden en dolfijnen voor, dus we waren benieuwd naar wat we allemaal zouden kunnen zien. Voor we bij Kaikoura aankwamen zagen we langs de kant van de weg al een bord staan waarop we gewaarschuwd werden voor overstekende zeehonden. En inderdaad een stukje verder zagen we al een paar zeehonden op de rotsen. Ook zagen we de nodige auto’s en campers langs de weg staan en besloten om te stoppen zodat we ook even konden kijken en uiteraard foto’s nemen. Verspreid over de rotsen lagen alles bij elkaar zo’n 30 zeehonden lekker in de zon te genieten. Er lagen er in alle soorten en maten, waarschijnlijk allemaal vrouwtjes en jonge dieren. Er lag er zelfs eentje een jong te zogen! Schitterend om te zien.

Nadat we een plaatsje op de camping hadden zijn we naar het visitor centre gelopen om te kijken wat de mogelijkheden waren om te kunnen “whale watchen”. Er waren 3 opties: boot, helikopter of vliegtuig en ook in die volgorde oplopend in prijs..We hebben voor de boot gekozen, en omdat de zee ‘s morgens over het algemeen het kalmst is, besloten we met de eerste boot, die van 06:45 uur, mee te gaan. Vroeg op dus, alweer.

Zaterdag 27 februari (vroeg) – Na ingecheckt te hebben kregen we een korte briefing over de veiligheid en wat te doen in geval van nood. Een beetje zoals in het vliegtuig, maar dan zonder het zuurstofmasker. Hierna in de bus en naar de haven om aan boord te gaan van de boot. De touroperator is de enige in Kaikoura die het “walvis kijken” per boot aanbiedt, en ze hebben 4 boten in gebruik die hier speciaal voor gebouwd zijn. Het zijn een soort catamarans, deze schijnen het meest stabiel op het water te liggen en worden aangedreven met jetmotoren. Elke boot heeft een capaciteit van 48 personen en ze kunnen tot 16 cruises per dag doen. Wij waren de eersten op zaterdag.

Na eerst een stukje de zee op te zijn gevaren werd de boot stilgelegd zodat er met behulp van een sonarontvanger geluisterd kon worden of er ergens een walvis in de buurt was. Ook een van de bemanningsleden stond op het bovendek om te kijken of hij wat zag. Het luisteren had blijkbaar resultaat want we gingen meteen met een redelijke snelheid een andere richting in en na nog een keer luisteren werd de koers wat bijgesteld en ja hoor, binnen no time werden er 3 “Sperm Whales” gesignaleerd aan de oppervlakte. De dieren zwommen op hun gemak rond om “op adem” te komen voor hun duik naar de diepte. Sperm Whales horen bij de walvissen die tanden hebben en hun voedsel bestaat voornamelijk uit reuzeninktvissen die op zo´n 2,5 tot 3 km diepte leven. Het duiken naar die diepte duurt zo´n 20 minuten en terug naar boven dus ook. Ze zijn dan ook maar kort aan de oppervlakte. En inderdaad na ongeveer 10 minuten werden we door de crew gewaarschuwd dat ze gingen duiken en dat je je gereed moest maken voor “DE staartfoto” die iedereen wel kent van de diverse walvissen.

Hiermee had de touroperator zijn geld in ieder geval verdient, want ze geven je de garantie dat je een walvis ziet. In het geval je er toch geen ziet (ze claimen een succespercentage van 91%) krijg je 80% van je geld terug. Dit lijkt irreëel, maar andere aanbieders van cruises om bijvoorbeeld dolfijnen te zien geven meestal weinig tot niets terug en/of bieden je een gratis 2e kans aan.

Hierna zijn we richting kust gevaren. Er was nog een kleine `Humpback Whale` gezien van een meter of 6, maar helaas waren we daarvoor net te laat. Verder varend kwamen we bij een gigantische school dolfijnen, zogenaamde “Dusky Dolphins”. En inderdaad, zoals je in de films altijd ziet zwommen ze naast de boot mee en sprongen af en toe uit het water.

Rond 10:00 uur waren we terug bij het startpunt en zat onze whalewatchtour er helaas op.

Omdat we twee nachten hier blijven zijn we ´s middags nog naar de “sealcolony” gelopen, zo´n 4 km buiten het dorp. Er waren er op dat moment maar een paar aan land, waarvan er eentje erg dicht bij kwam om lekker in de zon te gaan liggen. Waarschijnlijk kon ie niet lezen want op de bordjes stond toch duidelijk dat er 10 meter afstand moest zijn tussen mens en zeehond.

Even ter info: we zaten weliswaar aan de oostkust gisteren, maar hadden al besloten om naar de andere kant te gaan voor de waarschuwing kwam. We hoorden het deze ochtend. Zoals het er nu naar uitziet valt het gelukkig hier allemaal wel mee.

Geen reden dus om je zorgen te maken om ons.

Donderdag 25 februari 2010 – Om 5:30 uur liep de wekker af deze ochtend. Vroeg opstaan zijn we niet meer gewend, dat hebben we wel gemerkt vandaag. Maar ja, we moesten uiterlijk om 07:25 uur ingecheckt zijn om met de ferry mee te kunnen. Een hapje eten, koffie en weg waren we. ‘s Nachts was het gaan regenen en het regende nog steeds; een ritje in het donker en in de regen dus. Gelukkig gaf dat geen problemen en we waren dan ook ruim op tijd bij de terminal. Er was ons gezegd dat het druk kon zijn en dat we er rekening mee moesten houden dat het wel 45 minuten kon duren eer we er waren. We hebben het uiteindelijk in zo’n 20 minuten gedaan, dus of ze met die 45 minuten de fiets bedoelden??

Na het inchecken moesten we ruim een half uur wachten eer er met het boarden begonnen werd. Eerst de vrachtwagens, daarna de personenwagen en toen waren wij aan de beurt. Bij het laden van een schip werken ze waarschijnlijk van beide zijden naar binnen om het gewicht verdeeld te houden. Wij kwamen precies in het midden te staan en op de voorste rij. We waren dan ook de eersten die het schip mochten verlaten!

De afstand tussen het Noorder- en Zuidereiland is 92 km, of beter: tussen Wellington en Picton, en het duurt 3 uur om deze afstand te overbruggen per ferry. Je kruist dan de Cook straat. Abel Tasman was hier al in 1642 maar dacht dat inham was en is er dan ook nooit doorheen gevaren. James Cook deed dat wel en naar hem is deze straat dan ook genoemd.

De overtocht is gelukkig rustig verlopen, eer we weg waren was het gestopt met regenen en zelfs opgeklaard. Het laatste stuk nadat we de straat overgestoken waren voer de ferry door een inham naar Picton en had je aan beide zijden een mooi uitzicht op de rotsen en bergen.

Na het verlaten van het schip hebben we de camping opgezocht en zijn we nog even Picton (inwoners: 4500) ingelopen om boodschappen te doen en wat rond te kijken. Morgen gaan we verder. We gaan de oostkust eerst verkennen, aan die kant zijn wat mogelijkheden om walvissen en dolfijnen te zien. Mocht dat nu niet lukken vanwege het weer bijvoorbeeld, dan kunnen we in ieder geval later nog terug om het eventueel nog een keer te proberen.

Woensdag 24 februari 2010 – Vandaag hebben we Wellington bezocht. We zijn er met de bus naartoe gegaan en weer vroegen we ons af waarom dat in Nederland allemaal zo moeilijk moet. Als je nagaat dat Nederland alleen net zo groot is, bijna, als een gemiddelde stad in een land als Australië, Nieuw Zeeland of the USA zo je toch mogen verwachten dat het wat makkelijker zou gaan. De camping die we hebben geboekt zit in een van de buitenwijken en de bushalte is vlakbij en daar komt elke 15 minuten een bus die je naar het centrum brengt. En dat voor maar € 2,25! Maar ja, deze vraag hebben we al eens eerder gesteld geloof ik.

Wellington dus. Een aanrader die we overal kregen was een bezoek aan het Te Papa Tongarewa museum. Dit museum staat bekend om zijn innovatieve manier van presenteren en dat klopte ook wel. Het museum heeft 6 verdiepingen en op elke verdieping zijn een aantal verschillende tentoonstellingen te zien. Een groot gedeelte was gewijd aan de geschiedenis van Nieuw Zeeland vanaf de Maori’s tot op heden. Maar er was ook een grote expositie over het ontstaan van Nieuw Zeeland met informatie over vulkanen en dergelijke. Ook was er veel aandacht voor de flora en fauna en over de gevolgen die het introduceren van nieuwe dieren en planten heeft gehad en nog heeft op het land. Door de eerste Europeanen, lees: Engelsen, zijn er dieren meegebracht om Nieuw Zeeland meer op thuis te laten lijken, zoals herten en vossen om op te jagen die echter zo goed gedijden dat ze uiteindelijk een plaag werden en men nu met name van de vossen veel “overlast” heeft. Daarnaast was er ook aandacht voor de gevolgen van het ontbossen van het land vanaf de allereerste Europese stappen op het land. Een 3-tal tekeningen lieten zien hoe het begin 1900 was gesteld, daarnaast rond 1950 (al 50% minder bos) en hoe het nu is (bijna geen bos meer). Vreemd genoeg zie je het ontbossen gewoon doorgaan…

Op een van de panelen stond dan ook beschreven dat de Maori’s niet konden begrijpen dat de Europeanen op deze manier met de aarde om gingen. In hun cultuur is het gebruikelijk dat je alleen uit de natuur haalt wat je nodig hebt en ook wanneer mogelijk aan de natuur teruggeeft. Voor hen was het onbegrijpelijk en ondenkbaar om alleen maar te nemen om zichzelf te verrijken.

Na het museumbezoek zijn we nog de stad zelf ingegaan om een beetje winkels te bekijken. Het museum is dicht bij een van de grote winkelstraten. Vanavond in ieder geval op tijd slapen, morgen moeten we vroeg op om op tijd bij de pont te zijn voor de trip naar het South Island.

Maandag 22 februari en dinsdag 23 februari 2010 – Deze dagen zijn we op ons gemakje doorgereden naar Wellington. Het gebied begint duidelijk te veranderen De voorstelling die we beiden hadden van Nieuw Zeeland met z’n weidse uitzichten en kuddes met schapen begint nu meer vorm te krijgen. Niet dat het noorden niet mooi zou zijn, maar kale bergen blijven kale bergen. Ook lijkt alles zo’n beetje volgebouwd te zijn en komt het wat benauwend op ons over. Zeker na de ruimte die we in Australië gewend waren. Maar je kunt ook niet verwachten dat alles in een land even mooi is en evenveel ooh’s en aah’s oproept.

Onderweg zijn we wel een paar keer gestopt om van het uitzicht te genieten en wat foto’s te maken. Ook hebben we op een gegeven moment een binnenweg genomen door de bergen heen die heel mooi was. Genieten dus, ondanks het afleggen van de kilometers.

Overigens is het zo dat er in Nieuw Zeeland eigenlijk maar wegen zijn van noord naar zuid langs de kust. Er zijn een paar wegen die wel van oost naar west gaan maar die zijn er maar sporadisch.

We zijn nu in ieder geval in Wellington en gaan morgen de stad bezichtigen.

Zondag 21 februari 2010 – Voor we Rotorua definitief achter ons gaan laten, brengen we vandaag nog een bezoek aan Te Puia. We hadden al de tip gekregen om in ieder geval een rondleiding met een gids te doen omdat het anders waarschijnlijk tegen zou vallen. Het is sowieso altijd wel leuk om een rondleiding met een gids te doen, je krijgt dan over het algemeen toch wat meer informatie dan op eventuele borden staat en je kunt vragen stellen.

Te Puia laat zien wat de betekenis is van het gebied voor de Maori, hun geschiedenis en de connectie die zij hebben met de geothermische activiteit. Ook zijn er op het terrein een tweetal scholen waar men een opleiding kan krijgen in houtsnijkunst en weven op de traditionele manier. Alle houtsnijwerk op het terrein is dan ook gemaakt door leerlingen van de school of een van de “meesters”. Overigens waren er een paar van de houtsnijders aanwezig en kun je dan ook gewoon kijken hoe ze aan het werk zijn. Ze hebben ook een enorm beeld gemaakt, van hout uiteraard, voor de wereldtentoonstelling dit jaar in Shanghai. Dit beeld stelt een “Waka” voor, een traditionele kano. Buiten lag ook een zo’n originele kano die gemaakt wordt van een volledige boom en een lengte heeft van zo’n 10 meter.

Op het terrein zijn verder een dorpje nagebouwd en staat er een “meetinghouse”, het enige in Nieuw Zeeland waar je gewoon binnen mag en kunt fotograferen. Ook aan de Kiwi (de vogel) is een gebouw gewijd, maar dat is meer ter tentoonstelling.

De grootste geyser van Nieuw Zeeland, Pohutu, is op het terrein aanwezig. Deze zou zo’n 20 keer per dag spuiten, maar na een uur te hebben gewacht, was dat nog steeds niet gebeurd en zijn we maar verder gegaan. Tsja, dat de natuur zich niet laat sturen hebben we weer eens gemerkt. Naast deze geyser was er een kleinere die wel constant uitbarstte en er waren wat modderpoelen te zien dus helemaal voor niets was het wachten niet. Het is toch een indrukwekkend schouwspel. Best wel vreemd ook als je je bedenkt dat dit soort “gaten” helemaal doorlopen tot diep in de aarde.

De Maori worden beschouwd als de oorspronkelijke bewoners, maar het is geen bevolkingsgroep die zich hier ontwikkeld heeft. Volgens hun eigen vertellingen woonden ze oorspronkelijk op Hawaiki (het is niet bekend welk eiland dat is) en voeren ze in waka’s (grote boten) weg, op zoek naar eten en nieuw land. Vanuit hun waka zagen ze in de verte een stuk land, met een lange, witte uitgestrekte wolk erboven, dat zij vanaf dan Aotearoa zouden noemen. Stammen konden onderling vaak en veelvuldig ruzie en ook oorlog hebben, maar Aotearoa was groot genoeg voor iedereen.

In de eerste helft van de 18e eeuw kwamen er meer en meer Europeanen naar Nieuw-Zeeland, die een grote invloed op de Maori’s hadden. Enerzijds brachten de Europeanen de vreemdste dingen mee van overzee en stonden zij daarom in hoog aanzien bij de Maori. Anderzijds hadden genoeg stammen door dat de Europeanen achter hun heilige grond aanzaten (dat zij soms kochten voor een paar kilo zout), tot grote woede van de Maori. In een poging een eind te maken aan de onenigheden over land, wordt op donderdag 6 februari 1840 door enkele Maori-stamhoofden en vertegenwoordigers van de Britse Kroon het Verdrag van Waitangi getekend.

In 1856 stelden de Maori’s een centrale leider aan: koning Potatau I. Dit was een grote verandering voor de Maori’s omdat ze nooit echt een leider hadden gekend, enkel stamhoofden. Na de oorlogen en conflicten lag het land er heel erg slecht bij. Het was bijna allemaal onbruikbaar om op te bouwen of om voedsel op te verbouwen. Door alle ziekten die er uit Europa over gekomen waren en als gevolg van de oorlog gingen er steeds meer Maori’s dood. In 1769 waren er nog 120 000 Maori’s, in 1896 waren dit er nog maar 42 000. In de 20e eeuw is het aantal Maori’s weer gestegen naar zo’n 500 000. Dat is ongeveer 0,0083% van de wereldbevolking en 12,2% van de huidige Nieuw-Zeelandse bevolking.

De Maori’s kennen veel verschillende mythen, waarin vaak hun voorvaderen de hoofdrol spelen. Deze voorvaderen zijn voor de Maori’s hun goden, die zij op verschillende wijzen aanbidden.

De mythen zijn vaak heroïsche vertellingen met een sterke moraal, waarin een oude Maori-leider de hoofdrol speelt.

Met de komst van de Europeanen naar Nieuw-Zeeland werden vele Maori’s bekeerd tot het Christendom, maar enkele leiders waren vasthoudend aan de oude normen en waarden en hebben ervoor gezorgd dat de oude cultuur niet verloren is gegaan.

Er zijn nog steeds Maori’s die zo leven als hun voorouders leefden. Ook zijn er nog steeds Maori’s die in het stamgebied van hun voorouders leven. De klederdracht is bij sommige Maori’s nog steeds dezelfde als vroeger, net als de grote Tā moko (gezichtstatoeages). Een groot deel van de Maori’s is gaan leven als de Europeanen. Zij hebben dezelfde rechten, maar het is over het algemeen wel zo dat ze minder goede banen hebben.

Er is ook onderzocht waar de Maori’s oorspronkelijk vandaan zouden kunnen komen en de theorieën variëren van een afstamming uit het Middellandse Zeegebied via India tot Azië. Er zijn zelfs theorieën die de Maori’s oorspronkelijk vanuit Noord en zelfs Zuid Amerika laten komen. De meest waarschijnlijke oorsprong is waarschijnlijk Azië, dit omdat het DNA van de Maori het meeste overeenkomst vertoont met die van de mensen in Azië.

Na hier een groot deel van de dag doorgebracht te hebben zijn we verder doorgereden naar Taupo om daar een tussenstop te maken op weg naar Wellington.

Zaterdag 20 februari 2010 – Rond Rotorua is volop te zien en te doen en we blijven dan nog 1 nachtje hier. Vanochtend zijn we naar het Kiwi Wildlife Park gereden. Bij dat park zit namelijk ook een kiwi broedplaats en fokkerij. In dit geval de vogel die kiwi heet, niet de vrucht. De kiwi is een bedreigde diersoort en de populatie is in de laatste 10 jaar met 50% afgenomen. De verwachting is dat er in 2015 geen meer in het wild voorkomen. Overigens zijn er 6 verschillende soorten kiwi’s, maar op het noordereiland komt maar 1 soort voor. De kiwi komt overigens alleen in Nieuw Zeeland in het wild voor en is tevens het nationale symbool; Nieuwzeelanders worden ook niet voor niets “Kiwi’s” genoemd! Het Kiwi Wildlife Park is gespecialiseerd in het uitbroeden van kiwi-eieren. Deze krijgen ze vanuit 15 verschillende plaatsen in Australië. De eieren komen van vogels die in het wild leven. Ze worden geraapt omdat slechts 5% in het wild overleeft en men op deze manier de overlevingskans wil vergroten. De grootste bedreiging wordt gevormd door uitheemse diersoorten die vroeger door de Europeanen zijn meegenomen zoals de hermelijn, fret en wezel. Maar ook honden en katten die in het wild zijn losgelaten vormen een bedreiging. Na het uitbroeden gaan de jongen, als ze op gewicht zijn, weer terug naar de plaats waar ze vandaan komen. De kiwi is, zoals veel andere Australische en Nieuw Zeelandse vogels, een vogel die niet kan vliegen. Hoogstwaarschijnlijk is deze ontwikkeling ontstaan doordat er geen natuurlijke vijanden zijn geweest en het niet noodzakelijk was om te vluchten, door te kunnen vliegen. Verder heeft de kiwi een aantal specifieke eigenschappen die normaal gesproken alleen bij zoogdieren voorkomen en niet bij vogels. Zo hebben ze neusgaten aan het eind van hun snavel, grote gehooropeningen en merg in hun botten. Hun veren lijken zelfs op haren. Kortom een heel apart beestje. Jammer genoeg mochten we niet fotograferen waar ze de kuikens voeren, ze waren er net met eentje bezig, maar het zijn vreemde wezentjes. Het zijn nachtdieren en in een gedeelte waar de rondleiding doorheen ging, is het zo ingericht dat het overdag voor hen nacht lijkt, maar daar mochten we uiteraard geen flits gebruiken zodat foto’s maken niet echt ging. Het zijn erg actieve diertjes en het was leuk om te zien hoe ze rondliepen door hun ren.

Deze “Kiwi encounter” moet je apart boeken en duurde zo’n 45 minuten. Hierna zijn we nog naar het park zelf geweest. In het park bevinden zich een aantal natuurlijke bronnen waarvan het regenboogbassin de grootste is. Vanuit deze bron komt per etmaal 2,5 miljoen liter water omhoog. In het bassin zwemmen 300 tot 400 wilde regenboogforellen, die kunnen komen en gaan wanneer ze willen. Langs het pad stonden borden met tekst en uitleg over de divers planten en dieren. Zo staat er ook een Kauri, een Nieuw-Zeelandse boomsoort die 4000 jaar oud kan worden en waarvan de onderste tak zich op 30 meter hoogte kan bevinden. Ook zaten er in het park diverse Kea’s, een alpiene papegaaiensoort die alleen in Nieuw Zeeland voorkomt. Deze vogels zijn zeer intelligent en zijn in staat eenvoudige puzzels op te lossen.

Onze volgende stop was “Wingspan”. Dit is de enige organisatie in Nieuw Zeeland die zich bezig houdt met roofvogels en in het bijzonder de Nieuw Zeelandse valk. Van deze roofvogelsoort, 1 van de 3 soorten die Nieuw Zeeland rijk is, komen naar schatting nog maar 400 paar in het wild voor. Het centrum houdt zich dan ook bezig met het fokken en weer in het wild uitzetten van deze valken, maar ook van de Harrier Hawk en de Morepoke, een uilensoort. Door middel van een kleine tentoonstelling wordt er een en ander verteld over onder andere de valkerij en de diverse roofvogels die in Nieuw Zeeland voorkomen en voorkwamen. Er was onder andere een pootafdruk van een Haast Eagle die 500 jaar geleden uitgestorven is. Deze roofvogel had een vleugelwijdte van ruim 3 meter en woog zo’n 15 kg. Zijn prooi bestond uit Moa’s, ook uitgestorven, een loopvogel ter grootte van een emoe. In de ruimte ernaast waren een 6-tal grote volières waar de vogels zaten. Er waren in totaal 4 jonge uilen en 1 jonge valk, die allemaal over een aantal weken uitgezet zullen worden. Ook hadden ze een kerkuil die, letterlijk, overgewaaid was vanuit Tasmanië, maar daarbij zijn vleugels zodanig beschadigd heeft dat hij nooit meer kan vliegen.

Aan het eind van de middag was er nog een “vliegshow” met een van de valken, Ozzy, waarbij we uitleg kregen over hoe ze de dieren trainen voor ze uitgezet worden, want ze moeten natuurlijk wel conditie hebben en kunnen jagen.

Morgen gaan we Rotorua weer verlaten, verder naar het zuiden.

Vrijdag 19 februari 2010 – De afstand van Tauranga naar Rotorua is maar zo’n 70 kilometer en we hebben daarom maar besloten meteen naar de camping te gaan en in te checken. De receptioniste op de vorige camping had al gebeld voor ons om eventueel vooruit te boeken, maar dat bleek niet nodig te zijn. We zitten buiten het hoogseizoen en dat is wel te merken, je ziet de helft van de camping zo’n beetje leeg staan. We zijn ondertussen wel lid geworden van “Top 10”, een organisatie van campings door heel Nieuw Zeeland, vergelijkbaar met “Top Tourist” en “Big 4” in Australie. Het lidmaatschap kost weliswaar geld, maar dat hebben we zo terugverdiend, we krijgen hierdoor 10% korting per overnachting en zelfs 10% korting op de ferry.

Na het inchecken zijn we de stad in gegaan om het “Rotorua Museum” te gaan bezoeken. Dit museum is gevestigd in het badhuis waar Rotorua bekend door is geworden en laat de geschiedenis zien van Rotorua en van het omliggende gebied. Al rond 1880 was Rotorua bekend om zijn natuurlijke, verwarmde modderbaden en veel Europeanen bezochten dan ook het gebied. De oorspronkelijke bewoners, de Maori’s, hadden al snel door dat dit een goede bron van inkomsten was en maakten daar dankbaar gebruik van. Met name de “White terraces” en de “Pink terraces” waren zeer populair en werden zelfs het achtste natuurlijke wereldwonder genoemd. Echter, op 10 juni 1886 werd het gebied getroffen door een vulkaanuitbarsting die aan 121 mensen het leven kostte en de terrassen volledig verwoestte. Begin 1900 bedacht en ontwierp Dr. Wohlmann het concept van het “Bath house” en wist de regering van Nieuw Zeeland te overtuigen om het plan te financieren. Het was de eerste stap in de toeristenindustrie van de Nieuw Zeelandse overheid. Na 2 jaar bouwen was het gebouw klaar en werd het geopend voor het publiek en met groot succes. Men kon er terecht voor de behandeling van allerlei huid-, spier- en botaandoeningen. De behandelingen werden gedaan met behulp van modderbaden, baden met water waarin verschillende mineralen waren opgelost, massagetechnieken en er werden nieuwe technieken ontwikkeld met onder andere het gebruik van elektriciteit. Kortom het was de voorloper van de huidige fysiotherapie. Het badhuis werd begin 60-er jaren gesloten omdat de gebruikte methodes ouderwets zouden zijn en geen medische grondslag zouden hebben. Tegenwoordig weten we wel beter.

Door het vrij in de lucht voorkomen van allerlei zuren die uit de modderbaden kwamen was het een “nachtmerrie” om het gebouw te onderhouden. Na 2 jaar kwam alle verf al van de muren en werden metalen aangetast. Toen het badhuis dan ook gesloten werd, stond er niemand te springen om het kopen en heeft het een aantal jaar leeg gestaan. Daarna heeft het nog zo’n 25 jaar gefunctioneerd als nachtclub, met redelijk succes, maar toen die gesloten werd, werd er over gedacht om het gebouw te slopen. Omdat het echter zo’n significant gebouw is voor Rotorua is besloten het te gaan renoveren en er een museum van te maken. Men is nu zelfs bezig met het aanbouwen van gedeeltes die ooit gepland stonden (in 1912) maar nooit gerealiseerd zijn.

Naast de geschiedenis van het gebouw is er ook een groot gedeelte gewijd aan de oorspronkelijke bewoners van het gebied, de ARAWA stam, vanaf hun vestiging op het eiland vanuit Hawaiki tot op heden. Er zijn gebruiksvoorwerpen te zien, zelfs een deel van een van de huizen waar de samenkomsten werden gehouden. Overigens zijn ze deze zogenaamde “Meeting Houses” pas gaan bouwen nadat de Europeanen het eiland bezet hadden om toch een plaats te hebben om samen te kunnen zijn.

Na het bezoek aan het museum zijn we nog even doorgelopen naar het Rotorua-meer waar we nog een bezoekje gebracht hebben aan een oud kerkje.

Donderdag, 18 februari 2010 – De vrouw bij het informatiecentrum gaf aan dat het Zuidereiland veel mooier is dan het Noordereiland, dus hebben we de verdeling ietwat aangepast. In eerste instantie was het de bedoeling om 2 weken op het Noorder- en 2 weken op het Zuidereiland door te brengen. We willen nu 10 dagen op het Noorder- en 20 dagen op het Zuidereiland doorbrengen. De route voor het Noordereiland hebben we min of meer vastliggen, al kan dat altijd nog veranderen. Vandaag zijn we naar het plaatsje Miranda gereden. In de buurt van dit plaatsje zit het Miranda Shorebird Centre. Dit is een favoriete bestemming voor vogelaars. Zo rond september november komen er duizenden vogels vanuit Siberie en Alaska. Zij verblijven in Miranda tot maart waarna ze weer terugvliegen. Er was een mooi informatiecentrum met uitleg over alle vogels die er te zien waren. Bij de schuilhut was een vrijwilligster aanwezig die een tweetal telescopen had opgesteld en allerlei uitleg gaf over de vogels die te zien waren. Er waren ook echte vogelkenners aanwezig die alle soorten direct herkenden, maar bij sommige vogels was (voor ons dan tenminste) weinig verschil te zien alhoewel ze toch andere namen hadden. Er was een vogel(tje) wat alleen in Nieuw Zeeland voorkomt en een krom snaveltje heeft. Volgens de vrijwilligster komen er mensen van over heel de wereld speciaal daarheen om dit vogeltje te zien. Voor ons was het toch echt gewoon een vogeltje met een krom snaveltje…….

Daarna zijn we doorgereden naar Tauranga en een bezoek gebracht aan het informatiecentrum. De bedoeling was om twee nachten in Tauranga te blijven en de dag er op een excursie te boeken om te gaan zwemmen met dolfijnen! Helaas is het weer te slecht op zee om de dolfijnen te kunnen vinden, dus geen enkele boot vaart morgen uit. Omdat we nu toch gebonden zijn aan een tijdslimiet, kunnen we niet op het betere weer wachten en we gaan dan morgen ook weer verder naar Rotorura. We hebben gezien dat er nog meer aanbieders zijn langs onze route, zodat we altijd nog een kans krijgen om met dolfijnen te zwemmen. Iets wat we toch wel heel graag willen doen. We zijn dus maar doorgereden naar de camping voor de overnachting.

Dinsdag 16 februari en woensdag 17 februari 2010– Inderdaad, dit is het kenteken waarmee we de komende maand rond zullen rijden. Na een rustige vlucht zijn we dan nu in Nieuw Zeeland. We hadden onderweg al bedacht dat we het beste met een taxi naar Apollo konden gaan omdat we maar zo’n 2 uur tijd hadden voor ze zouden sluiten vanwege het tijdsverschil met Australië. Dit is namelijk +2 uur, zodat het verschil met Nederland nu +12 uur is. We stapten op de eerste de beste taxichauffeur af en vroegen of hij bekend was met Apollo. Dat was hij, maar vertelde meteen dat we ook Apollo konden bellen, dan werden we gratis met een taxi afgehaald. Uiteraard wilde hij ook wel rijden, maar dat kostte dan NZD 30,–. Wij bellen, en ja hoor ze zouden een taxi sturen en die was er inderdaad erg snel. Het ophalen van de camper ging vlotjes, de medewerker die ons hielp gaf goede uitleg, dus na een uurtje waren we op weg. We hadden al een camping geregeld, dus dat hoefden we ook niet meer te doen. Onderweg nog wat boodschappen gedaan en we zijn er weer helemaal klaar voor!

De camper die we nu hebben is het originele type wat we geboekt hebben en we realiseren ons nu pas goed dat de extra halve meter die we door de upgrade in Australië hadden toch wel erg makkelijk was. Hierdoor konden we in ieder geval de zijdeur gebruiken. Het is even wennen in ons nieuwe “huis” maar dat is maar een kwestie van dagen. Ook het rijgedrag is wat anders dan we gewend waren.

Nieuw Zeeland is anders dan Australië, het “voelt” anders, maar niet slechter of zo. Ook hier werden we alweer aangesproken door iemand met de vraag of hij kon helpen, dus dat hebben de Aussies en Kiwi’s in ieder geval gemeen. Ook hier hebben ze “visitors centres” waar ze net zo behulpzaam zijn als in Australië. We hebben vandaag dan ook weer de nodige folders gekregen en zijn nu doende uit te puzzelen waar we als eerste naar toe zullen gaan en wat de verdeling, in tijd, wordt tussen het Noordereiland en het Zuidereiland.

We zullen in totaal 4 weken in Nieuw Zeeland blijven, kort vergeleken met Australië en het zullen waarschijnlijk “drukke” weken gaan worden.