Schotland, ook mooi!

Begin april zijn we er een paar daagjes tussenuit geweest. Een van de bestemmingen die al lang op ons lijstje stond was Schotland en daar zijn we dan ook naar toe geweest.

Het is weer een complete self-drive geweest: route uitgezet, auto gehuurd, B&B’s vastgelegd, heerlijk! Via Amsterdam zijn we naar Edinburgh gevlogen en daar onze rondreis gestart. We zijn voornamelijk in de Highlands geweest. Ondanks het vroege tijdstip in het jaar is het een indrukwekkend gebied met z’n bergen en meren. Ook hebben we Loch Ness bezocht, met aan z’n oevers Urqhart Castle, een van Schotlands meest bekende ruines..

Ik zou zeggen, bekijk de foto’s op onze fotogallerij en geniet ervan!

Workshop roofvogelfotografie

Op 3 september as. geef ik in samenwerking met de valkeniers van “Roofvogels en Uilen” een workshop Roofvogelfotografie.

Deze workshop is geschikt voor de enthousiaste amateur (natuur) fotograaf die graag roofvogels fotografeert in een natuurlijk decor. De workshop is zo opgezet dat fotografen op alle niveaus de nodige persoonlijke aandacht krijgen. Het wordt vooral een doe-dag met heel veel fotograferen. Vooraf wordt uitgebreid aandacht besteed aan zaken als compositie, belichting en het gedrag van de roofvogels.

Wat heb je allemaal nodig?

In verband met de hoeveelheid foto’s die we waarschijnlijk zullen gaan maken en het ter plaatse beoordelen van de foto’s, is het aan te raden een digitale camera mee te nemen – spiegelreflex of compact dat maakt niet uit. Zorg ook voor voldoende batterijen en geheugenkaartjes. Heb je meerdere lenzen dan zijn een groothoeklens(zoom) en een lichte tele(zoom) het meest praktisch. Voor mensen die nog niet helemaal vertrouwd zijn met alle begrippen of met de bediening van hun camera, is het raadzaam de handleiding paraat te hebben.

Wat te verwachten?

Roofvogels en uilen zijn er genoeg, valkeniers en ruimte ook. Dus daar hoeven we ons geen zorgen om te maken. Het weer en het licht hebben we echter niet in de hand. Deze twee factoren bepalen min of meer de indeling van de dag aangezien we aandacht willen besteden aan zowel portretten/close-ups als aan actiefoto’s. Bij slecht weer/weinig licht is het een stuk moeilijker om actiefoto’s te maken.

Wat is de dagindeling?

De vogels kunnen gedurende de dag tot op enkele centimeters benaderd worden. Als u als fotograaf rekening houd met de vogel, dan geeft deze u zeker de gelegenheid om wat prachtige plaatjes te maken.

Gedurende de ochtend maken we portretfoto’s. Zo kunt u wennen aan de vogels en de vogels aan u. Vervolgens gaan we een hapje eten.
Na de lunch geef ik uitleg over het fotograferen van vogels in vlucht. Gedurende de middag gaan we met de vliegende vogels aan de gang. Tussendoor is er nog steeds de mogelijkheid om nog wat portretten te maken. Er zullen die dag ongeveer 20 vogels aanwezig zijn van uilen, buizerds, gieren, valken tot arenden toe. Genoeg keuze dus voor iedereen.

We sluiten de dag af met een drankje en de mogelijkheid om elkaars foto’s te bekijken en hier over na te praten.

Het dagprogramma ziet er in principe als volgt uit, maar kan naar gelang de weersomstandigheden aangepast worden:

09.00 – 09.30 Ontvangst koffie/thee limonade
09.30 – 10.30 Theorie gedeelte, fotograaf/vogels
10.30 – 12.30 Praktijk portret foto’s maken
12.30 – 13.30 Lunch
13.30 – 15.30 Praktijk actie foto’s maken
15.30 – 16.00 Nabespreking

Tot slot wil ik benadrukken dat een fotoworkshop met roofvogels (of een demonstratie) geen dieronvriendelijke papegaaienshow is; het welzijn van de vogels en de veiligheid staan boven alles, dus ook boven mogelijk spectaculaire, gevaarlijke of onverantwoorde foto’s! Als de valkenier merkt dat een bepaalde vogel niet lekker in zijn vel zit of onrustig is, zal deze niet worden gevlogen. Daarom besteden we tijdens de workshop ook veel
aandacht aan de omgang met de vogels (wat kunt u wel en niet doen). We houden van de natuur en het welzijn van de vogels staat voorop! Maar vergeet nooit dat we te maken hebben met wilde dieren die onvoorspelbaar zijn qua gedrag. Behandel daarom de roofvogels met respect en houd gepaste afstand! Volg altijd de instructies van de valkeniers op.

Voor inschrijving neem contact op met Roofvogels en Uilen via deze link: Contactformulier. Wees er wel snel bij, want vol = vol!

 

Wat een geluk!

Soms zit het mee en soms zit het tegen. Meldde ik in het vorige bericht dat we onze videocamera kwijt waren, nu kan ik zeggen dat we hem weer terug hebben. Ondanks dat we dachten dat de kans erg klein was de camera terug te krijgen, hadden we toch contact opgenomen met het hoofdkantoor van het Park de Hoge Veluwe. In de reactie die we kregen werd het telefoonnummer van het bezoekerscentrum vermeld en men beloofde onze e-mail door te sturen naar het bezoekerscentrum, in geval dat.. Meteen gebeld, maar helaas was er geen camera gevonden werd er gezegd.

Tot onze verrassing kregen we een week later (zondag 26 september) een e-mailtje van het bezoekerscentrum met de naam en telefoonnummer van iemand die een videocamera had gevonden. Meteen bellen en het bleek inderdaad onze camera te zijn! Ze hadden hem gevonden waar de auto gestaan had tijdens de foto-workshop en meteen bij het uitrijden uit het park een melding gedaan bij de kassa. Deze week even naar Veenendaal gereden om hem op te halen en een bosje bloemen af te geven om ze te bedanken voor de moeite. Geweldig toch?

En Cora heeft deze week ook nog een prijs gewonnen! Via BN De Stem had ze meegedaan aan het “Dicteespel” . Hierbij moet je uit een stukje tekst 10 taal- en/of spelfouten halen. Afgelopen dinsdag kregen we een e-mailtje dat ze prijs had; een Blu-ray speler!

Edelhertbronst – fotografie workshop

Afgelopen zaterdag, de 18e september 2010, heb ik deelgenomen aan een workshop Edelhertenbronstfotografie. In de maand september staat het Nationale Park De Hoge Veluwe geheel in het teken van de bronst (paartijd) van de edelherten. In deze tijd strijden de herten om de hinden (vrouwtjes) en dat kun je dan ook horen en zien! De bronsttijd is de periode om de edelherten te zien. Met name de hindes zijn stukken minder schuw dan gebruikelijk en wagen zich ook eerder op de meer open terreinen.

Wat gebeurt er in de bronsttijd? In deze periode vallen de mannelijke roedels uit elkaar. Bij de herten verandert er door het opspelen van de hormonen het een en ander aan het uiterlijk. Allereerst gaan de bronstmanen (haren om de hals) groeien en vergroot de keelzak. Hierdoor krijgt het hert een imposant uiterlijk en het hert wordt een echte macho. Om de dames te imponeren slaat hij met zijn gewei tegen struiken en kleine boompjes, en haalt zijn gewei door het gras of hei. Soms blijft er nog wat in zijn gewei hangen en hij draagt dat parmantig met zich mee. Om lekker voor de dames te ruiken neemt hij extra vaak een modderbad en urineert tegen zijn eigen buik. Om het verbaal te ondersteunen is het geluid dat een hert kan maken veranderd. Het hert kan nu burlen. Het lijkt een beetje op loeien van een koe, maar dan nog lager van toon. De concurrentie kunnen niet alleen zien en ruiken, maar ook horen wie daar de baas is of denkt te zijn. Burlend geeft het plaatsthert aan: hier ben ik de baas

Als we het met een mens zouden vergelijken, dat zou de jonge man (het hert) zijn uitgaanskleren aantrekken (bronstmanen) en lekkere after shave opdoen (zoelen en sprenkelen) en in zijn stoere auto met ronkende uitlaat (burlen) op de boulevard rondrijden om vervolgens in de discotheek (bronstplaats) een leuk meisje (hinde) te versieren. En als twee mannen achter hetzelfde meisje aanzitten, dat kan het weleens op een knokpartijtje uitlopen. Zo ook bij de herten. Meestal blijft het bij stoer doen, maar soms komt het tot een vechtpartijen en tot geweien gekletter. De herten staan tegenover elkaar en proberen met hun gewei de ander achteruit te duwen.

De hinden bepalen waar de bronst plaatsvindt, een belangrijk gegeven is daarbij de voedselaanbod. De herten komen naar dat gebied, soms van tientallen kilometer ver. Telkens weer naar dezelfde plek waar de hinden zich bevinden. Aldaar is er een plaatshert, die de heerschappij heeft in een bepaald gebiedje. Daarbij zijn er enkele bijherten, die het graag over willen nemen, zodra zij de kans krijgen. Zolang het verschil in dominantie groot is, zal het niet tot schermutselingen komen. Zodra een van de bijherten wat ouder worden zullen zij het plaatshert van de troon willen stoten en kan het tot een duel komen. Sommige bijherten zijn slim en maken van de situatie gebruik om, indien de hinde dat wenst, tot paring over te gaan, het hert beslaat de hinde. Over het algemeen worden alle hinden en smaldieren beslagen, de kalveren zijn nog niet geslachtsrijp. De smaldieren en hinden die niet bevrucht zijn, noemen we guste hinden.

De smaldieren en hinden ovuleren in de bronstijd (dus slechts 1x per jaar). De herten kunnen ruiken wanneer dat bijna zover is. Het hert trekt de bovenlip iets op en tilt de kop en fleemt. Is de hinde tot paring bereidt, dan bestijgt het hert de hinde en naar een paar stoten brengt het hert zijn zaad in de schede van de hinde. Meestal is de bevruchting geslaagd, maar het kan voorkomen, dat de hinde een week later wederom bronstig wordt. Tijdens deze nabronst reageert het hert onmiddelijk en zal weer zijn taak verrichten. 34 weken later, om en nabij 1 juni zal er vervolgens een kalfje geboren worden.

Je kunt je voorstellen dat dit tot mooie foto-momenten kan leiden. En zo dachten er meer fotografen over…Grofweg geschat denk ik dat er zo’n 100 fotografen op een rijtje stonden om een mooie foto te maken. Niet vreemd natuurlijk als je bedenkt dat dit maar zo’n 2 weken duurt en je er op de Veluwe relatief dichtbij kunt komen. Hoewel het workshop gedeelte me een beetje tegenviel, veel heb ik er niet van geleerd, was de belevenis wel heel bijzonder. We waren rond 16:00 uur op de plaats waar “het” gebeuren plaats zou gaan vinden en binnen 15 minuten kwam de eerste groep hindes al voorzichtig het bos uit. Het feit dat er voer gestrooid was, zal daar zeker aan bijgedragen hebben. …En kort achter de hindes kwam ook het plaatshert aanlopen om de dames bijeen te drijven. Dit zou gedurende de komende uren, we zijn er tot ca. 20:00 geweest, nog verscheiden malen gebeuren.  Een imposant gezicht.

Omdat de workshop tot 20:00 uur zou duren, is Cora meegegaan en hadden we een overnachting geboekt in een hotelletje in Otterlo, ’t Witte Hoes, zodat we de volgende op ons gemakkie terug konden rijden. Lekker ff weg in eigen land dus. De Veluwe is in ieder geval zeker de moeite waard om nog eens te bezoeken en dat gaat vast nog wel eens gebeuren.

Helaas had dit avondje weg nog een vervelend staartje: we zijn onze videocamera verloren…Sleep je dat ding de hele wereld over, zonder problemen, ben je hem in Nederland bij het eerste de beste uitstapje kwijt….Hopelijk krijgen we wat terug via de verzekering, maar toch jammer van dat laatste filmpje met burlende edelherten! Meer over edelherten is te vinden op de website van Vereniging Het Edelhert

Een eigen stekkie!

Voor degenen die het nog niet wisten: wij hebben een huurhuis gevonden! Sinds afgelopen vrijdag wonen we in Oudenbosch aan het West Vaardeke. Via de woningstichting Bernardus in Oudenbosch heb je de mogelijkheid om in te schrijven op woningen die “direct te huur” zijn. Hiervoor hoef je niet ingeschreven te staan. Wij werden gelukkig uitgeloot. Het is zelfs een nieuwbouwwoning met een leuk klein tuintje in een erg rustige buurt. Vrijdagmiddag hebben we dan ook onze kinders naar huis gehaald (met dank aan hun fantastische pleegouders!) en nu is ons gezinnetje weer compleet!!!

Geplaatst in USA

We hebben jullie stem nodig!

Hallo allemaal,

het is weer een tijdje geleden dat we een berichtje geplaatst hebben. Maar ja, zoveel maken we op dit moment niet meer mee, tenminste in vergelijking met de afgelopen 8 maanden.

Niet dat we stilzitten, want we zijn volop op zoek naar een geschikte woonruimte, die ook nog een beetje betaalbaar is. Het lijkt er op dat dit binnenkort gaat lukken, maar daarover tegen die tijd meer. Daarnaast zijn we op zoek naar een vaste baan, hoewel tijdelijk ook mag. Cora werkt ondertussen bij de gemeente in Roosendaal, via een uitzendbureau. Ik, Frans, heb volgende week m’n eerste sollicitatiegesprek.

Maar de reden dat ik dit bericht nu plaats is de volgende: Elk jaar geeft Royal Canin een kalender uit met honden en katten. Het leek ons leuk om ter herinnering aan Frits een foto van hem in te sturen. Maar hij moet dan wel voldoende stemmen krijgen. Bij deze dan ook de vraag om op hem te gaan stemmen.

Je kunt op de juiste plaats om te stemmen terechtkomen door op de onderstaande foto te klikken. Alvast bedankt!

En geef het door aan zoveel mogelijk vrienden en bekenden.

Lekker genieten

USA – de samenvatting

Roosendaal juli 2010 – Op dit moment zijn we alweer een paar weken terug in Nederland. Gelukkig is het goed weer, zodat we niet meteen in de, letterlijke, kou terugkomen.

Het heeft ons langer geduurd dan we verwacht hadden om aan het tijdsverschil te wennen. Vanuit Los Angeles naar London was het “maar” 10,5 uur vliegen, maar het tijdsverschil van 9 uur hakte er stevig in. Het heeft ons in ieder geval tot ruim na het weekend gekost om weer in het juiste ritme te komen. Toch wel een vreemde gewaarwording om midden in de nacht rechtop en klaarwakker in bed te zitten. En om ’s middags bijna in slaap te vallen..;-)

Maar zoals gebruikelijk, ook na deze “etappe” de stand van zaken.

We hebben met de Dodge Charger ( een hele fijne auto, vind ik (Frans)) een afstand afgelegd van 13.555 kilometer. Je kunt dus wel stellen dat we hem aardig ingereden hebben. Met een gemiddeld verbruik van 1 op 11 hebben we hiervoor 1252 liter benzine gebruikt. Gelukkig kost de benzine in de Verenigde Staten slechts zo’n € 0,70 per liter, anders had het een aardige kostenpost geweest. Overigens lijkt een verbruik van 1 op 11 behoorlijk hoog, maar als je bedenkt dat het om een 3,5 ltr motor gaat met 250 Pk onder de kap valt het, vind ik dan, nogal mee. Naar mijn mening komt dit grotendeels door het feit dat het een automaat is, laag toerental, toch veel vermogen.

Een van de dingen waar we niet in onze voorbereidingen mee genomen hadden was het stijgen van de koersen. Door de “escapades” van onder andere Griekenland ging de koers van de Euro nogal omlaag. Op een gegeven moment waren we zo’n 10% meer aan kosten dan op het moment dat we op reis gingen. Ach, het had ook andersom kunnen zijn. Zolang je in Europa blijft, merk je er weinig van, maar we merkten in de Verenigde Staten duidelijk dat het toch wel leeft. Althans daar.

Een van de andere news items die daar dagelijks voorbijkomen is de olieramp in de Golf van Mexico. Hier in Nederland zie je er bijna niets van, maar in de VS leeft dat enorm. En terecht. Jammer genoeg zijn de meeste doemscenario’s die we daar voorbij zagen komen ook werkelijk aangekomen.

Zoals we al aangegeven hadden, hebben we besloten na de VS een punt achter onze reis te zetten. Onze insteek is altijd geweest te reizen zolang we het allemaal nog leuk vonden en konden behappen. Dat had uit kunnen lopen naar 1,2 of misschien wel 3 jaar, maar ook op een kortere periode dan 1 jaar. So be it. Spijt hebben we in ieder geval niet gehad van onze beslissing om te gaan reizen.

Alle foto’s die we genomen hebben zijn ondertussen bijgewerkt en in de fotogallerij bijgeplaatst. Ga nog eens kijken naar de foto’s van Californië, dat zijn zo’n beetje de laatste die ik, in de Verenigde Staten dan, gemaakt heb.

Geplaatst in USA

Gezocht!

Woonruimte gezocht!

Ondanks het feit dat we ons op diverse plaatsen ingeschreven hebben, lukt het niet echt om betaalbare woonruimte te vinden. Momenteel wonen we in bij de moeder van Cora, maar we zouden toch graag ons eigen stekkie hebben!

Bij deze willen we onze trouwe lezers vragen of zij wellicht weten of er ergens een huis te huur staat. We denken zelf aan een periode van ongeveer 6 maanden. In de tijd moet het mogelijk zijn om een vaste baan te vinden en voor onszelf te bepalen wat we willen: huren of kopen en waar…

We geven de voorkeur aan een gestoffeerd huis, zodat we onze eigen meubels weer kunnen gebruiken.

Misschien dat iemand iets weet. Je zou kunnen denken aan iemand die reeds een ander huis heeft gekocht, maar door de terugval op de woningmarkt het eerste huis nog niet kwijt is. Een huis leeg laten staan is nooit erg bevorderlijk voor de kwaliteit en bewoning voorkomt kraken!

Ook zijn we nog op zoek naar een vaste baan..Cora heeft ondertussen wel werk gevonden via een uitzendbureau, maar ja, dat is ook maar tijdelijk. Ik, Frans, wil het liefst aan het werk in de fotografie, maar indien iemand nog op zoek is naar een veelzijdige productieplanner ben ik altijd bereid mijn CV door te sturen en een gesprek aan te gaan.

Geplaatst in USA

Los Angeles

Dinsdag, 29 juni 2010 – Op weg naar Carmel hebben we een stop gemaakt in Monterey, waar we het aquarium bezocht hebben. Tijdens de groepsreis in 2003 hadden we dit aquarium ook bezocht. Omdat het een heel mooi aquarium is, hebben we besloten nogmaals te gaan. Helaas was het ontzettend druk en was er sinds 2003 niets veranderd, maar dat neemt niet weg dat het toch heel mooi blijft. Vooral de “tentoonstelling” van de zeepaardjes en de kwallen is heel mooi. Na onze overnachting in Carmel zijn we doorgereden naar Los Angeles vanwaar we weer terug naar Londen vliegen. Ons hotel in Los Angeles lag maar een blok verwijderd van de zogenaamde “Hollywood Walk of Fame”. De Hollywood Walk of Fame omvat het gedeelte van het trottoir dat langs Hollywood Boulevard en Vine Street loopt (in Hollywood), waarop meer dan 2000 grote kleurige tegels in de vorm van een ster zijn aangebracht elk met de naam van een beroemdheid uit de wereld van film, televisie, radio, muziek en/of theater. Om aan te geven in welke categorie de ster toebedeeld is, staat er een klein embleem onder de naam van de beroemdheid. Er zijn bovendien enkele tientallen betonnen tegels waar diverse beroemdheden hun hand- en voetafdrukken alsmede een persoonlijke boodschap in het natte cement hebben achtergelaten.

Wij zijn op 25 juni aangekomen en op die dag was het precies 1 jaar geleden dat Michael Jackson overleden is. Er waren dan ook veel fans op de been en de ster van Michael Jackson op de “Walk of Fame” was een hele bloemenzee geworden. Tijdens onze wandeling werden we aangesproken met de vraag of we interesse hadden in een stadsrondrit om de bezienswaardigheid van Los Angeles te bekijken. Het ging dan met name om de huizen van de diverse beroemdheden. Alhoewel dit niet onze manier van vakantie vieren is, hebben we besloten om toch mee te gaan. De rit duurde 2 uur en er was 1 stop nl. aan Mulholland street waar een uitkijkpunt is en je uitkijkt op de letters “HOLLYWOOD”. Deze letters zijn 15 meter hoog en werden in 1923 geplaatst. Oorspronkelijk waren ze bedoeld om reclame te maken voor land dat te koop was en stond er ook Hollywoodland. Jarenlang werden de letters, die oorspronkelijk maar voor anderhalf jaar geplaatst waren, niet onderhouden. Vanaf 1949 heeft de Kamer van Koophandel van Hollywood het onderhoud van de letters overgenomen. In dat jaar deed de kamer het voorstel om de letters op te knappen en de laatste vier (LAND) te laten vervallen. In 2010 werden de letters bedreigd door een vastgoedproject, waardoor deze niet meer duidelijk zichtbaar zouden zijn. De vastgoedmakelaar wou het project verkopen voor 12,5 miljoen dollar (9,4 miljoen euro). Enkele bekende Hollywood sterren zoals Steven Spielberg en Tom Hanks deden een duit in het zakje. Playboy-oprichter Hugh Hefner had er zelfs negenhonderdduizend dollar (680 duizend euro) voor over. Ook de staat Californië betaalde meer dan drie miljoen dollar mee. Dankzij de geldinzamelingsactie zijn de letters gered.

Daarna zijn we langs de huizen van diverse beroemdheden gereden, zoals Justin Timberlake, Hugh Hefner, de Osbornes etc. Echt hele grote huizen, de meesten goed afgeschermd van de buitenwereld door een hoge heg en grote poort. Maar ja sommige huizen waren zo groot, dat de heg niet hoog genoeg was om een en ander te verbergen. Zoals bijvoorbeeld het huis van de familie Spelling, wat volgens de gids 123 kamers omvat!! Beroemdheden zelf hebben we niet gezien. Ik kan me wel voorstellen dat die mensen af en toe genoeg ervan hebben, want op een gegeven moment stonden er bij een huis zo’n 4 bussen met toeristen. Maar ja dat weet je natuurlijk als je daar gaat wonen. De “gewone” huizen die er staan beginnen bij zo’n 2 miljoen dollar. Ook zijn we nog langs Rodeo Drive gereden; de duurste winkelstraat van Los Angeles, waar alleen designerkleding wordt verkocht. Dit is de straat waar de beroemdheden gaan winkelen. Al met al was het een leuke rondrit.

Ook hebben we Maddam Tussaud bezocht en daar wel de beroemdheden gezien. Maddam Tussaud in Los Angeles bestaat uit een gebouw van drie verdiepingen en je gaat eerst – nadat je met Obama op de foto kunt – met de lift naar de derde verdieping en dan via de trappen naar beneden. Iedere verdieping heeft een ander thema. Zo waren er filmsterren van vroeger zoals Fred Astaire en Ginger Rogers, maar ook meer bekende zoals Johnny Depp. Alles was echt heel leuk opgezet. Zo zat George Clooney aan een tafeltje en kon je zelf op de stoel naast hem gaan zitten voor een foto. Bij diverse filmsterren kon je ook bijpassende attributen gebruiken voor de foto. Zo stond Charly Chaplin er en kon je een bolhoed opzetten en wandelstok gebruiken. Bij sommige beelden kon je redelijk goed zien dat het nep was, maar sommigen waren levensecht. Alsof ze zo konden gaan bewegen. Echt een aanrader mocht je nog nooit bij een Maddam Tussaud geweest zijn.

Voor onze laatste nacht in Los Angeles hebben we een hotel geboekt in de buurt van het vliegveld. Straks gaan we de auto inleveren en vertrekken we naar het vliegveld. We hebben een rechtstreekse vlucht naar Londen en komen daar dan woensdagmiddag rond half 3 aan. Omdat we met de trein terug naar Nederland gaan en we niet het risico wilden nemen om de trein te missen omdat het vliegtuig vertraging had, hebben we besloten om nog een overnachting in Londen te doen. Donderdagmorgen om half 8 vertrekken met de Eurostar naar Roosendaal.

San Francisco

Dinsdag 22 en woensdag 23 juni 2010 – Na zondag een rustig dagje met wat wandelen en zwemmen in Petaluma doorgebracht te hebben, zijn we maandagmiddag in San Francisco aangekomen. We zijn via de Golden Gate Bridge aangekomen en daar zijn we uiteraard even gestopt. De Golden Gate Bridge is een hangbrug over de gelijknamige zeestraat Marin County verbindt. De brug is 2737 m lang, en overspant 1280 m water. De brug hangt aan kabels van ongeveer 1m (92,7cm) diameter. De brug is ontworpen door Joseph B. Strauss en geopend op 28 mei 1937. In de eerste 70 jaar na de opening van de brug hebben ruim 1300 mensen zelfmoord gepleegd, door van de brug te springen. In films is de brug een “dankbaar” slachtoffer. Geen enkele brug is zo vaak ingestort in films als de Golden Gate Bridge.

Na deze stop zijn we doorgereden naar het hotel. Na ingecheckt te hebben, hebben we de omgeving verkend. Dinsdag zijn we naar Fisherman’s Wharf gewandeld. Eerst hebben we het San Francisco Maritime National Historic Park bezocht, waar een aantal “antieke” schepen lagen die we bezocht hebben. Fisherman’s Wharf is een oude zeeliedenbuurt, die veranderd is in een bezienswaardigheid. Er zijn veel authentieke visrestaurants en hedendaagse trendy cafés. Op Pier 39 van Fisherman’s Wharf is altijd een grote groep zeeleeuwen te vinden. Hier was het dan ook enorm druk, want dit is echt de toeristische trekpleister van Fisherman´s Wharf.

Fisherman’s Wharf kijkt uit op the Rock, zoals Alcatraz ook wel genoemd wordt. We hebben deze keer ook een bezoek gebracht aan Alcatraz. Van 1934 tot 1963 was het in gebruik als zwaar beveiligde gevangenis. Maar liefst 1545 gevangenen hebben het eiland als standplaats gehad. De beroemdste gevangene was Al Capone, die hier gedetineerd was in verband met belastingfraude. Voordien was op het eiland eerst een militair fort (1850-1907) en daarna (vanaf 1907-1933) een militaire gevangenis gevestigd. Tegenwoordig is het eiland een natuurgebied, waar heel veel verschillende vogels broeden. Naast de gevangenis bevat Alcatraz ook de oudste vuurtoren van de westkust van de Verenigde Staten. De naam Alcatraz werd aan het eiland gegeven door Juan Manuel de Ayala, de eerste Spanjaard die het eiland ontdekte, in 1775. Hij bracht de baai van San Francisco in kaart, en noemde het eiland “La Isla de los Alcatraces,” wat te vertalen is als “het eiland van de pelikanen.”

De beslissing om van Alcatraz een gevangenis te maken kwam vanwege de afgelegen ligging en de sterke stromingen in de baai, die het zo goed als onmogelijk zouden maken om te ontsnappen.

Op 21 maart 1907 werd Alcatraz officieel door de Amerikaanse overheid ingesteld als militaire gevangenis. In 1909 begonnen de werkzaamheden om het eiland van militair fort om te bouwen tot gevangenis. Er kwamen celblokken. In 1912 waren de werkzaamheden voltooid.

In de nasleep van de aardbeving van San Francisco in 1906 werden ook tijdelijk niet-militaire gevangenen naar Alcatraz gebracht voor bewaring. Op 12 oktober 1933 kwam de gevangenis in handen van de United States Departement of Justice en werd het een federale gevangenis. De gevangenis had een zeer streng regime. In de beginjaren was het zelfs niet toegestaan om onderling te praten.

Er zijn verschillende ontsnappingspogingen gedaan, maar officieel is het nooit iemand gelukt om te ontsnappen. In totaal waren er 36 gevangenen betrokken bij 14 ontsnappingspogingen. Daarvan werden er 23 weer gearresteerd, zes doodgeschoten, en twee vermist op zee.

Op 11 juni 1962 zou er echter toch een succesvolle ontsnapping plaats hebben gevonden. Frank Morris en de broers John en Clarence Anglin ontsnapten volgens de verhalen in een opblaasbaar vlot gemaakt van aan elkaar gelijmde regenjassen. Frank Morris, de leider van de groep, had een bijzonder hoog IQ, en wellicht hebben ze het getij van de baai gebruikt om te ontsnappen. Enkele van hun spullen zijn terug gevonden op Angel Island, maar sommigen gaan er van uit dat ze bij de Golden Gate Bridge aan land zijn gegaan en hun spullen via het getij naar Angel Island hebben laten drijven om de politie op een dwaalspoor te zetten. Van hen heeft niemand meer iets vernomen. Men is er van uit gegaan dat ze verdronken waren, maar dat is niet helemaal zeker. Van deze ontsnappingspoging is een film gemaakt; Escape from Alcatraz, genaamd.

Nog geen jaar na de ontsnapping werd op 21 maart 1963 Alcatraz officieel gesloten.

Na ons bezoek aan Alcatraz zijn we met de kabeltram meegereden. Dit is ook een echte toeristische attractie en het kostte dan ook wat moeite om een plekje op de tram te vinden. Maar wel leuk om mee te maken. Wij zijn onderweg nog uitgestapt bij Lombard street. De straat staat bekend als de meest bochtige straat van de wereld, hoewel dit slechts een klein stukje van de gehele straat betreft. Het stukje is slechts één huizenblok lang, maar telt acht scherpe haarspeldbochten. Met zijn acht scherpe bochten heeft de straat de bijnaam gekregen van de meest kromme en bochtige straat in heel Amerika. Het bochtige ontwerp is het eerst voorgesteld door de eigenaar van het stuk grond en gerealiseerd in 1922. Het is eigenlijk ontstaan uit noodzaak, om de natuurlijke 27 graden helling te reduceren, daar deze te steil was om er met voertuigen te rijden. Het is eenrichtingsverkeer en het zijn vooral toeristen die de afdaling rijden.

Na ons bezoek aan San Francisco zijn we doorgereden naar Carmel voor een overnachting voordat we naar onze eindbestemming Los Angeles af zullen reizen.

Sacramento Valley

Donderdag 17 juni t/m maandag 21 juni 2010 – De afgelopen dagen zijn we vanuit Lee Vining via Marysville en Petaluma naar San Francisco gereden. Deze rit voerde ons door de Sacramento Valley.

Sacramento Valley is het deel van de California Central Valley ten noorden van de Sacramento Delta. Het omvat tien county’s geheel of gedeeltelijk. De rivier de Sacramento en de bijrivieren domineren het landschap van de Sacramento Valley. De rivieren beginnen in de verschillende bergketens die de vorm van de vallei bepalen: de Northern Coast Ranges in het westen, de Siskiyou Mountains in het noorden, en de noordelijke Sierra Nevada in het oosten. De rivieren worden gebruikt voor agriculturele, industriële, residentiële en recreatieve doeleinden, en de meeste zijn dan ook ingedamd en omgelegd.

Het terrein van de Sacramento Valley is hoofdzakelijk plat grasland dat steeds weelderiger wordt naarmate men verder van het oosten uit het regengebied van de Coast Ranges richting de Sierras gaat. In tegenstelling tot de droge San Joaquin Valley, waar het een woestijn was voordat men met irrigatie begon, is de Sacramento Valley een stuk natter en bestond voornamelijk uit bosgebieden voordat de Europese kolonisten arriveerden. Veel van de bomen werden gekapt toen de Goudkoorts heerste in Californië met de komst van veel kolonisten.

Een van de meest bijzondere dingen in het landschap is Sutter Buttes, ook wel de “kleinste bergketen in de wereld”. Het bevat de overblijfselen van een vulkaan, en ligt vlak buiten Yuba City.

In de valley liggen een aantal “wildlife refuges” ofwel beschermde gebieden voor de dieren die daar leven. Deze gebieden zijn wel, grotendeels, open voor het publiek. Er zijn wandelroutes en een tweetal gebieden hebben autoroutes met verschillende stopplaatsen. De vier gebieden die we bezocht hebben varieerden allemaal in grootte, van (relatief) klein tot behoorlijk groot. Wat ze wel gemeen hebben is dat ze allemaal een groot gedeelte hebben dat uit water bestaat. In de vorm van een vijver of moeras, of een combinatie van beide. In het grootste park is ook het hoofdkwartier voor de gebieden in de Sacramento vallei gevestigd.

Een van de meest bijzonder ontmoetingen was met een “familie” herten die opeens op de weg opdoken. Verder hebben we wat verschillende vogels gezien.

Einde van de reis!

We merken dat we moe zijn geworden van alle ervaringen, indrukken en gereis van de afgelopen maanden.

Om die reden hebben we dan ook besloten om na Amerika onze reis te beëindigen. We vinden dat we beter nu kunnen stoppen, dan doorgaan vanwege het feit dat we dat ooit bedacht hadden een heel jaar te gaan reizen. Een moeilijke beslissing, dat mag duidelijk zijn. Nu is het niet zo dat we het reizen moe zijn, in de toekomst zullen er nog zeker de nodige volgen.

De afgelopen 8 maanden zijn voorbij gevlogen en we hebben er met volle teugen van genoten. Gezien de vele reacties die we gehad hebben denk ik dat ook onze lezers veel plezier hebben gehad van onze verhaaltjes.

Op 1 juli as. zijn we dan ook weer terug in Nederland. Waar we gaan wonen weten we nog niet definitief. In eerste instantie trekken we bij de moeder van Cora in, tot we zelf iets gevonden hebben. Wat werk betreft, zullen we op zoek moeten gaan naar een baan. Ik, Frans, ga in ieder geval in september beginnen aan een opleiding fotografie bij de School voor Fotografie te Breda. De bedoeling is om als fotograaf aan de slag te gaan. Hierover horen jullie binnenkort meer.

Voor het zover is kunnen jullie nog wel een paar berichtjes verwachten. Op dit moment zitten we in San Francisco en we gaan nog naar Los Angeles. Onze vlucht zal vanuit Los Angeles vertrekken.

Bodie – Ghosttown

Woensdag 16 juni 2010 – Verdeeld over de Verenigde Staten zijn er her en der nog resten van het oude westen, in de vorm van zo’n 180 spookstadjes te vinden. Een deel is verlaten en staat te verkommeren, andere worden nog een klein beetje “levend” gehouden door activiteiten aan de bezoekers aan te bieden. Calico, het stadje dat we op onze vorige reis bezochten, geeft de bezoekers de gelegenheid tot goudzoeken en er werd een “shootout” opgevoerd.

Het plaatsje Bodie wat we nu bezocht hebben, is een heel ander verhaal. Daar gebeurt niets. In 1859 werd er goud ontdekt door de goudzoeker W.S. Bodey waar de plaats zijn naam van kreeg. Hij stierf in november tijdens een bevoorradingtocht naar Monoville.

In 1876 ontdekte de Standard Company een winstgevende geologische goudlaag. Hierdoor werd Bodie omgevormd van een geïsoleerd mijnkamp met enkele goudzoekers tot een snel groeiend Wild West-plaatsje. Grote hoeveelheden goud die gevonden werden in 1878 trokken nog meer mensen aan. Als een zeer bedrijvig mijndorp was Bodie vooral bekend om zijn losbandigheid. In 1880 had Bodie maar liefst 60 saloons. Moorden en gevechten waren dagelijkse kost. Een legende zegt dat toen een klein meisje hoorde dat ze naar Bodie verhuisde bad tot God: “Goodbye God, we’re going to Bodie.”

In 1893 bouwde de Standard Company er zijn eigen hydro-elektrische centrale. De centrale kon een maximum van 6600 volt of 130 pk produceren. Deze installatie was een van de eerste installaties die werkte op een elektrische motor waarvan de elektriciteit voorzien werd door kabels over een zeer lange afstand.

Bodie had zijn eigen Chinatown waar op een gegeven moment honderden Chinezen verbleven. Het had zelfs een eigen tempel. De Chinezen die er verbleven verdienden hun geld vooral door het verkopen van groenten, het openhouden van wasserijen en het kappen en verkopen van hout. Doordat de temperaturen in Bodie vaak onder de 0°C kwamen en de winden tegen 100 mijl per uur bliezen was er zeer veel hout nodig om de inwoners hun huizen warm te houden.

Vandaag de dag is Bodie het meest authentieke spookstadje in het Wilde Westen, ook al verwoestte een brand een groot deel van Bodie in 1932. Nu is het bekend als Bodie State Park. Bezoekers kunnen er in de straten wandelen van een dorp dat ooit meer dan 10.000 inwoners had. Enkel een klein deel van het dorp bleef over, maar de interieurs van de huizen werden intact gehouden. Bodie is het hele jaar geopend maar de beste tijd om deze plaats te bezoeken is tijdens de zomermaanden.

Het stadje word in een staat van “begeleid verval” gehouden. Dit houdt in dat alle gebouwen die er stonden op het moment dat het een nationaal Park werd (1962) hersteld mogen worden in de originele staat. Door het opknappen van daken, gevels en dergelijke kan het stadje voorlopig blijven bestaan.