Frans en Cora

De 102 dagen die we in Australië hebben doorgebracht zijn omgevlogen. Alhoewel we heel veel gezien hebben, veel plaatsen bezocht en dingen gedaan zouden we er nog maanden kunnen blijven zonder ons te vervelen. Eerlijk gezegd kost het ons soms moeite om ons te herinneren waar precies we wat gezien hebben. Gelukkig hebben we de foto’s nog; 1681 stuks in totaal, zodat we af en toe terug kunnen zoeken waar wat was. Ik heb veel meer foto’s gemaakt, maar meer dan 75% is gewist omdat we ze niet mooi genoeg vonden. En omdat de opslagcapaciteit die ik bij heb ook niet onbeperkt is.

Het is ook moeilijk om aan te geven wat het mooiste is geweest wat we gezien hebben. Onderweg hebben we zoveel indrukken opgedaan dat het bijna niet te doen is om 1 iets aan te wijzen. Uluru is indrukwekkend, niet alleen door zijn grootte, maar ook door de betekenis die deze plaats heeft voor de Aboriginals. Maar ook de ervaring zo dicht bij een zeeschildpad, koala en cheetah te komen zijn momenten geweest om te koesteren. En zo zijn er nog veel meer geweest.

Van het begin af aan hebben we de stand van onze kilometers bijgehouden. We hebben dan ook in de 99 dagen dat we de camper hadden in totaal 16.436 kilometer afgelegd. Om dat te doen hebben we 1646,50 liter diesel gebruikt. De camper heeft dan ook 1 op 9,98 verbruikt, wat mij meegevallen is. Een voordeel is dat de diesel hier een stuk goedkoper is. Hoewel de prijs hier varieerde van ongeveer €1,02 tot € 0,72 was deze gemiddeld € 0,82 per liter, dus dat viel op zich wel mee. Geen idee wat de dieselprijs op dit moment in Nederland is, maar waarschijnlijk wel iets hoger. De brandstofkosten komen totaal dan ook op € 1.342,04 (ongeveer).

Alhoewel de camper zelfvoorzienend was, hebben wij er toch voor gekozen om iedere avond een camping op te zoeken om op een zogenaamde “powered site” te overnachten. Je hebt dan een staanplaats met stroom en water, zodat de accu waar o.a. de koelkast op aangesloten is weer opgeladen wordt. In Australië is men heel goed ingesteld op het reizen met campers. Je ziet hier dan ook de grootste exemplaren rondrijden en mensen nemen zelfs hun auto mee op reis. Deze wordt dan achter de camper gesleept. Er zijn verschillende organisaties die in heel Australië campings hebben, zo heb je o.a. Familyparks, Big 4 en Top Tourist. Je kunt een lidmaatschap afsluiten bij een van deze organisaties en als je dan bij een aangesloten camping overnacht, ontvang je een korting van 10%. De campings zijn, op een enkele uitzondering na, allemaal heel erg goed uitgerust. Je kunt er terecht met enkel een tent. Er zijn namelijk keukens waar je je eten kunt bereiden. Er staan pannen, borden etc. die je kunt gebruiken . Ook zijn er barbecues voor algemeen gebruik. Verder is er meestal een recreatieruimte, waar je tv kunt kijken, tafeltennissen etc. Er is een ruimte waar wasmachines en drogers staan. En natuurlijk toiletten en douches. Sommige campings hebben ook een zwembad en een speelplaats voor kinderen. Alle campings hebben ook zogenaamde “cabins”. Dit zijn vakantiehuisjes met keuken en toilet/douche. Kortom voor iedereen wel iets passends. De overnachtingen variëren wel in prijs. Zo was de goedkoopste camping (power site) waar wij verbleven slechts $ 14,00, maar dit was wel een zogenaamd roadhouse. Deze vind je vooral in de outback en behalve dat er toiletten/douches zijn en je stroom krijgt, zijn er geen voorzieningen. De duurste camping die we gehad hebben was $ 50,00, maar dit was dan weer tijdens het hoogseizoen en dat maakt het dan ook duurder. Gemiddeld waren wij zo’n $ 28,75 (€ 18,30) per overnachting kwijt. In totaal hebben de overnachtingen ons zo’n € 1.720,00 gekost.

Voor wat betreft het doen van boodschappen, zijn er in Australië een aantal supermarktketens. De grootste en bekendste zijn wel Woolworths en Coles. Deze zijn stukken groter dan de supermarkten in Nederland en een beetje te vergelijken met AH. Ze hebben ook eigen merk producten. Daarnaast zijn er ook nog kleinere, waarvan IGA wel de bekendste is. Deze kun je vergelijken met de Spar. De boodschappen zijn over het algemeen goedkoper dan in Nederland, alleen shampoo etc. (verzorgingsproducten) en drank (bier) is duurder.

In Australië zijn vele nationale parken en ze zijn allemaal wel bijzonder. Een park wat ons echt bijgebleven is, is het Tarra-Bulga Nationaal Park vanwege de mooie varens en prachtige natuur. De kusten in Australië zijn ook heel mooi en snorkelen boven de Great Barriere Reef was ook weer een hoogtepunt. Qua steden vonden wij Adelaïde wel erg mooi. Mooiste/best verzorgde camping was Healsville Caravan Park in (uiteraard) Healsville. Slechtste service/overnachting was bij Burke & Wills Roadhouse. We hebben een transistorradio aangeschaft omdat we het ‘s avonds wel stil vonden en de muziek toch wel misten.

Samengevat: een zeer geslaagde vakantie en helaas toch nog veel te kort!! De Australiërs zelf zijn echt heel erg vriendelijk en behulpzaam en je voelt je hier dan ook gewoon erg veilig. Wat ons betreft echt een aanrader!

Donderdag 3 december 2009. Vanmorgen al vroeg vertrokken vanuit Mt. Surpise. We waren dan ook van plan om de nodige kilometers te maken. De rit naar Darwin is erg lang en saai en daar doen we al met al wel zo’n 4 dagen à 600 kilometer per dag over. Er zijn wel kortere wegen naar Darwin, maar die zijn alleen geschikt voor een 4 wiel aangedreven auto en tsja daar valt de camper niet onder. We zijn dus aangewezen op de enige geasfalteerde weg. De omgeving is niet echt spectaculair te noemen en zelfs heel erg eentonig. Dus gelukkig maar dat we allebei rijden en elkaar af kunnen wisselen, want anders wordt 600 kilometer veel te veel om op een dag te doen. Onderweg zagen we een droog landschap, een beetje vergelijkbaar met Kenia. Het zal hier vast wel eens erg nat zijn want langs de weg stonden borden met “floodway” en er stonden paaltjes met daarop de hoogte tot waar het water staat in geval van overstroming, zodat je kunt zien hoe diep het water is. Die paaltjes gingen tot 1 meter dus dat zal niet voor niets zijn. Maar nu was het een hele droge bedoeling. Zelfs rivierbeddingen stonden helemaal droog. Dieren zijn er dan ook nauwelijks te zien. Er lagen wel heel veel dode kangoeroes langs de weg en daardoor zaten er wel heel veel roofvogels. We hebben maar een enkele levende kangoeroe gezien. Verder stonden er veel koeien langs de weg die veel leken op de koeien in Afrika, heel erg mager. In Afrika slachten ze af en toe een koe om te eten, maar ik kan me niet voorstellen wat ze hier met deze koeien doen. Vlees zit er niet aan en melk geven ze volgens mij ook niet. Afijn ik kan me al helemaal niet voorstellen waarom iemand hier zou willen wonen, het is echt kurkdroog, een hele schrale onvruchtbare grond en er zitten heel veel (erg vervelende) vliegen. Veel mensen wonen hier dan ook niet; we zagen een bord onderweg waar op stond “welkom in Carpentaria” en daarbij dat het gebied 68.000 km² groot was met welgeteld 2500 inwoners. De meeste mensen wonen ook nog een flink eind van de “snelweg” af. Er staan bordjes bij de snelweg met daarop het aantal kilometers naar een bepaald huis/familie en die afstanden kunnen behoorlijk oplopen.

Ook zijn er ontzettend veel termieten hier. Velden vol met termietenheuvels, overal waar je kijkt zie je ze. Er moet dus wel iets in de grond zitten waar termieten het goed op doen.

Op deze weg rijden de zogenaamde “roadtrains”. Dit zijn echt enorm lange vrachtwagencombinaties van wel zo’n 50 meter lang! De grootste die we gezien hebben vandaag was er een met maar liefst vier tankauto’s achter elkaar.

Voor de lunch zijn we gestopt in Normanton, maar na het dorpje gezien te hebben, besloten we toch maar om verder te rijden. Een echt dorp was het niet te noemen, al met al 2 straten. Aan de hoofdweg zate

n een aantal cafeetjes, maar hier zaten allemaal Aboriginals die behoorlijk diep in het glaasje gekeken hadden. De plaatselijke slijterij had ook net een nieuwe voorraad bier gekregen waarschijnlijk, want we zagen zeker een man of 6 lopen met een krat bier. Een oudere vrouw zat op een bankje, krat bier ernaast en pilsje in de hand. We hadden al verhalen gehoord over Aboriginals die werkloos zijn en een drankprobleem hebben. In sommige plaatsen is het dan ook verboden om drank aan Aboriginals te verkopen. We hebben Normanton dan ook maar snel achter ons gelaten en zijn doorgereden naar Burk & Wills Roadhouse, ongeveer halverwege Normanton en (onze eerste bestemming voor morgen) Cloncurry. Na zo’n 8½ uur gereden te hebben vonden we het welletjes. Het caravanpark stelt (helaas) niet zo heel veel voor. We staan achter een benzinepomp met weinig luxe. Toen ik het toilet doortrok zag ik iets bewegen in de wc-pot. Dit bleek een kikkertje te zijn die zich onder rand verstopt had. Dat is voor die beestjes waarschijnlijk het enige water wat hier in de buurt te vinden is, maar echt op je gemak zit je dan toch niet meer……. en de volgende keer gebruik ik het toilet in de camper wel gewoon.

Woensdag 2 december 2009 – Het is bijna niet te geloven dat we op dit moment al (of pas) 4 weken geleden vertrokken zijn uit Nederland. We hebben al zoveel gezien en gedaan dat het veel langer lijkt. Ook beginnen we nu een beetje beter in het ritme te komen en doen het wat rustiger aan. Zo ook vanmorgen, lekker uitgeslapen tot ongeveer 07:00 uur. De zon komt meestal zo rond 05:30 uur op en om 07:00 uur is het dan al een graad of 25 (boven nul is dat hier, hahaha). In de camper wordt het dan ook al redelijk warm zullen we maar zeggen. De airco zetten we over het algemeen ‘s avonds een uurtje of wat aan, maar die maakt zo’n herrie dat Cora niet kan slapen.

Vanmorgen zijn we naar een roofvogelshow gegaan en dat was een geweldige ervaring. Het was wel een voorstelling die meer een educatief karakter dan een showkarakter had. De valkenier was maar alleen, terwijl je heel vaak ziet dat ze in Nederland de show met z’n tweeën doen en de vogels heen en weer laten vliegen. Ook mooi trouwens, niets mis mee.

De valkenier, Mark, had een 2-tal uilen bij, waarvan 1 een kerkuil zoals die ook in Nederland voorkomt en daarnaast een typisch Australische uil, waarvan ik de naam zo snel niet meer weet. Daarnaast een valk, ook een zoals we in Nederland kennen, een “Buzzard Kite” en waar ik zelf op hoopte de “Wedge tailed Eagle”. Mark wist van alle vogels heel veel te vertellen, waar ze voorkomen, wat ze eten, hoe ze jagen en nog veel meer. Behalve de uilen liet hij alle vogels gewoon los vliegen. Overigens waren ze uitgerust met een klein zendertje zodat hij ze kon traceren mocht het nodig zijn. De valk mocht als eerste los en die dacht: “ik heb een maandje niet meer echt kunnen vliegen, laat ik er maar even gebruik van maken nu het weer kan”. Met andere woorden, hij kwam niet direct terug toen er met het aas gezwaaid werd. Geen nood, de volgende vogel werd losgelaten. Dit was de `Buzzard Kite` een van de weinige vogels die gereedschap gebruiken om bij hun eten te komen, zoals Mark demonstreerde. De Buzzard Kite gebruikt namelijk een steen om eieren kapot te gooien om bij de inhoud te kunnen. Mark had een geprepareerd ei bij, waar een stuk vlees in zat en na een paar stenen erbij gelegd te hebben, pakte de vogel een steen op en gooide in twee of drie keer het ei kapot zodat hij bij het vlees kon! Na deze voorstelling was het de beurt aan Bill, de Wedge Tailed Eagle. Echt een schitterende vogel, zo’n 3 kilo zwaar en een behoorlijke spanwijdte. Deze vogels zijn, vertelde Mark, in staat om kangoeroe’s van het formaat Skippy te pakken! Hij liet ons de achterste nagel zien en die is inderdaad gigantisch, ik kan me voorstellen dat ze hier inderdaad hun prooi kunnen doorboren en vitale organen kunnen raken.

Daarna werd het tijd om de valk op te zoeken. Na hem gepeild te hebben, wisten we waar we moesten kijken en even later zagen we hem inderdaad ook rondcirkelen. Na een paar keer roepen en met het aas zwaaien kwam hij eindelijk in duikvlucht naar beneden. Een valk haalt dan zo’n 300 kilometer per uur! Schitterend om te zien!

Daarnaast had Mark een Spotted Tail Quoll bij. Dit is een vreemd uitziend beestje wat nog het meest lijkt op een Tasmaanse Duivel (zie foto). Het is een vleesetend buideldier wat alleen in een klein gedeelte van Australië voorkomt. Het is overigens een bedreigde diersoort.

Na afloop van de show, zo rond 12:30 uur, zijn we op weg gegaan naar Mount Surprise onze eerste stop op weg naar Darwin. Onderweg zijn we nog even gestopt bij een windmolenpark genaamd de `Windy Hill Wind Farm`. Hier staan in totaal 20 windturbines die samen aan 3500 huishoudens energie leveren op een milieuvriendelijke manier. Ook kwamen we voorbij de Millstream Falls, welke de breedste waterval is van Australië. Tenminste tijdens het regenseizoen. Niet dat het nu een klein stroompje was, maar hij was zeker niet op volle `sterkte` zullen we maar zeggen.

Op dit moment zitten we dus in Mount Surprise en de laatste 100 kilometer was er al niet veel bijzonders te zien. En ook de volgende 700 hebben niet veel meer te bieden dan wat oude historische gebouwen. Dat betekent dus veel kilometers maken op een dag, maar wel op tijd stoppen bij een, ook schaarse, camping. Tenzij we echt in de outback willen kamperen.

Zaterdag 14 november 2009 – Voor ons vertrek had ik, via email, nog contact gehad met Arjen, een ex-collega van Van Niftrik die een jaar of 6 geleden naar Australië geëmigreerd is. Ik had hem om wat tips gevraagd over wat we zeker zouden moeten gaan bekijken en ook of hij wat minder toeristische plaatsen wist die ook de moeite waard waren. Van het een kwam het ander en omdat we toch die kant op gingen, hij woont in Brisbane, vroegen we of we iets mee konden nemen voor ze wat daar niet te krijgen was. Dat bleek inderdaad het geval te zijn: Paradontax! We beloofden dan ook een aantal tubes mee te nemen in ruil voor een echte Aussie BBQ met een paar biertjes. Dat gaat er bij mij altijd wel in.

Nadat we een paar dagen onderweg waren, hebben we contact opgenomen en afgesproken dat we zaterdag de tandpasta af zouden komen geven. We konden de camper in de voortuin parkeren, dus een slaapplaats was geen probleem.

Omdat we die dag maar zo’n 200 kilometer moesten rijden voor we in Brisbane waren, hadden we de avond tevoren even gekeken wat er onderweg nog te zien was. We besloten een stop te maken bij Fleay’s Wildlife Park. Dr. Fleay is bekend geworden met zijn studie over het in gevangenschap fokken en grootbrengen van vogelbekdieren. Hoewel het park helaas dringend aan renovatie toe was, hier en daar waren ze er al mee begonnen, was het op zich best mooi opgezet. Uiteraard hadden ze ook (een tweetal) vogelbekdieren.

Vogelbekdieren zijn nachtdieren en om ze in het wild te zien zal niet meevallen. Ze komen niet overal in Australië meer voor en als je ze wilt zien dan moet je er ‘s morgens vroeg bij zijn of ‘s avonds laat. En op de juiste plaats natuurlijk. In een dierentuin kun je het allemaal wat beter zien. De nachtdieren waren net gevoerd dus waren in ieder geval actief. We hebben dan ook een van de vogelbekdieren kunnen zien. Het bijzondere van het vogelbekdier is dat het een zoogdier is dat eieren legt.

Na daar een uurtje of wat rondgekeken te hebben, heel groot was het niet, zijn we doorgereden naar Brisbane. We hadden afgesproken elkaar te ontmoeten op de Southbank in Brisbane en even te bellen als we er zouden zijn om een precieze plaats af te spreken. Het vinden van een parkeerplaatsje was niet echt makkelijk. Ze hebben er wel een soort van meters geplaatst op de borden die aangeven hoe veel plaats er nog is, maar het zijn bijna allemaal parkeergarages. Inrijhoogte: 2,10 mtr. – Hoogte Camper: 3,20 mtr. Je hoeft geen wiskundeknobbel te hebben om te snappen dat dat niet gaat passen…. Nadat we een mooi ruim vak hadden gevonden en dachten goed te staan, bleek dat dit een laad- en loszone was waar je maar 10 minuten mocht staan. Ook geen goed plan dus. Gelukkig reed een stukje verder net iemand weg en konden we de camper daar kwijt voor de komende twee uur. Langer mocht namelijk niet.

De Southbank is het terrein geweest van de Wereldtentoonstelling die in 1988 in Brisbane is gehouden. Na afloop van de tentoonstelling heeft de gemeente besloten om het gebied “terug te geven” aan de inwoners van de stad. Er is een openbaar zwembad aangelegd, horecagelegenheden zitten er, er is een park(je) en er is een stukje tropisch regenwoud aangelegd. Ook staat er een kleine Nepalese tempel als geschenk van de Nepalese zusterstad aan Brisbane. Ook is er hele straat met kraampjes waar van allerlei dingetjes te koop zijn.

Je kunt wel merken dat, en dat geldt voor heel Australië denk ik, mede door het klimaat iedereen veel meer buiten leeft dan wij in Nederland. Ook hier waren er openbare barbecue-plaatsen die volop in gebruik waren en was het een gezellige drukte.

In die drukte viel het dan ook niet mee om elkaar te vinden. Na samen met Arjen en Chris, zijn zoontje, een rondje door het park te hebben gemaakt zijn we rond 15:00 naar zijn huis gereden waar we ook hartelijk welkom werden geheten door zijn vrouw, Veronica. Na ons opgefrist en de tandpasta uiteraard afgegeven te hebben, hebben we de avond gezellig pratend onder het genot van de barbecue en een drankje doorgebracht. Arjen en Veronica hadden nog een heleboel tips en wij hadden al best wat vragen over praktische zaken die we gezien hadden waar we niet goed aan uit kwamen. De moeder van Veronica was toevallig dat weekend ook daar en ook met haar hebben we kennis gemaakt, een schat van een mens, vol energie en hartelijkheid. Langs deze weg nogmaals heel hartelijk dank aan Arjen en Veronica voor de gastvrijheid.

Helaas bleken we een probleem te hebben met de tweede accu van de camper. ‘s Avonds bleek dat deze helemaal leeg was. Op deze accu zit ook de koelkast aangesloten. Zolang je rijdt is er niets aan de hand, dan trekt hij de stroom van de dynamo, maar bij stilstand werkt hij alleen vanaf de accu. Aangezien we tot nu toe alleen nog maar van powered sites gebruik hebben gemaakt hebben we niet gemerkt dat er iets mis was. Hopelijk is het snel opgelost, maar met het weekend voor de deur zal het vast wel tot maandag gaan duren.

Vrijdag 13 november 2009. Vanmorgen begon de dag met wat regen. We waren weer vroeg op; de vogels zijn hier bij het ochtendgloren – zo rond 6 uur – al redelijk tot heel erg verbaal actief om het zo maar te zeggen. Maar dat vroege opstaan daar hebben we geen problemen mee en het geluid van de vogels is heel apart. Er zit hier een vogel die een soort van computergeluidjes maakt, net als R2D2 van Starwars. welke vogel het precies is, daar zijn we nog niet achter want er zitten zoveel verschillende. Na het ontbijt zijn we vertrokken richting Maclean. Gelukkig klaarde het onderweg weer op en kwam de zon weer tevoorschijn. Onze stop voor een bakje koffie was in Ulmarra. Dit is een heel klein dorpje waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Er staat een hotel uit 1890 nog in “volle” glorie. Te koop overigens. Daarna zijn we doorgereden naar Maclean. Dé Schotse plaats in Australië. Heel leuk zijn de lantaarnpalen die beschilderd zijn met Schotse ruit in de kleuren van de verschillende clans met bijbehorende namen. Een vrolijk gezicht. Verder heeft ook dit dorpje een aantal gebouwen die nog uit de 19e eeuw stammen, zoals bijvoorbeeld de rechtbank, die in 1891 is gebouwd. Na hier een tijdje rondgewandeld te hebben, hebben we in het plaatselijke parkje geluncht en zijn we doorgereden naar Iluka waar we een wandeling hebben gemaakt in het Iluka Nature Reserve; een regenwoud aan de kust. Hier zijn we eerst naar het uitzichtpunt gegaan, waar je een mooi uitzicht over de zee en het regenwoud had. We zagen hier dolfijnen zwemmen en hebben ook een visarend gezien. Er was een wandeling van 5 kilometer uitgezet in het regenwoud, die we gelopen hebben. We hebben tijdens deze wandeling nog een aantal mooie vogels (o.a. Eastern Yellow Robin en Rufous Fantail) en zelfs twee leguanen gezien. Daarna zijn we weer verder gereden en hebben een camping opgezocht in Suffolk om te overnachten. Onze bestemming voor morgen is Brisbane.

Vandaag zijn we van Forster naar Moonee Beach gereden. Dit was alles bij elkaar zo’n 300 kilometer. We hebben er voor gekozen om stukken snelweg af te wisselen met stukken toeristische route. Vanmorgen eerst getankt en de camper in orde gemaakt. De watertank moet regelmatig bijgevuld worden, vuil water geloosd en ook het chemisch toilet moet geleegd worden. Nadat alles gecontroleerd was, konden we vertrekken. Na een stuk gereden te hebben, zijn we bij Cresent Head van de snelweg afgegaan en naar een hoger gelegen uitkijkpost gereden. Hiervandaan hadden we prachtig uitzicht over het water en het binnenland. Het water is hier wel heel erg blauw met mooie zandstranden. Daarna zijn we doorgereden naar Nambucca Heads. Hier hebben we een wandeling langs de baai gemaakt waar de rotsen allemaal beschilderd zijn. De mensen die hier wonen zijn ermee begonnen om teksten op de rotsen te zetten en de toeristen hebben het daarna overgenomen. Ook hier hebben we weer een uitzichtpunt bezocht, Captain Cook Viewpoint met mooi uitzicht over zee. Daarna zijn we doorgereden naar de camping, Moonee Beach Holiday Park waar we zo rond een uur of half 4 aankwamen. De camping ligt aan zee en we hebben hier nog een wandeling gemaakt langs het strand. Op de camping staat nog een Australisch stel met een grote oude stadsbus welke hij helemaal omgebouwd heeft tot een camper. Alles in de rock-and-roll stijl, echt heel leuk om te zien. Zij staan hier al een tijdje en vertelden over de vogels die hier altijd komen. Nadat ik terug kwam van het douchen stond hij met een stuk brood in zijn hand en een stuk of 5 agapornisjes op zijn arm. Ik kreeg ook een stuk brood in mijn hand geduwd en het duurde niet lang of ik had ook twee vogeltjes op mijn hand. Dat leeft hier dan gewoon in het wild! Echt heel erg leuk om te zien. Iedere avond komen er als het donker wordt ook nog twee opossums op de camping, die je -als je ze voorzichtig benadert– ook kunt aaien. Dat willen we natuurlijk ook wel zien.

Vandaag voor de tweede dag met de camper op pad. Gisteravond hadden we nog een route gepland naar de volgende stop, Katoomba. Dit ligt in de Blue Mountains. De Blue Mountains is een van de bekendste en meest bezochte berggebieden in de provincie New South Wales, waarin ook Sydney ligt. Als je de juiste weg volgt, kun je in 1,5 uur vanuit Sydney in Katoomba zijn. Doe je net als ons dan duurt het 1,5 dag. Anderzijds we hebben de tijd aan ons eigen en per slot van rekening gaat het ook om de reis er naar toe en niet alleen om de bestemming.

Aangekomen in Katoomba zijn we meteen doorgereden naar het visitorcentre om informatie op te vragen over een mogelijke kampeerplaats. We hadden wel een naam en een straat, maar bij de visitorcentra kun je ook altijd een plattegrond krijgen van de omgeving, en dat kan wel eens makkelijk zijn. Ook kennen de medewerkers de omgeving. Ook hier werden we weer uiterst vriendelijk te woord gestaan en geholpen. Een kaart kwam te voorschijn en er werd op aangegeven waar we waren en waar we naar toe moesten.

Het visitorcentre is gelegen aan een uitkijkpunt Echo Point genaamd. Beter gezegd is Echo Point een verzamelplaats van wandelingen en uitkijkpunten in het gebied rond Katoomba die stuk voor stuk een schitterend vergezicht geven over de Blue Mountains. Deze bergen danken overigens hun naam aan een fijne blauwkleurige nevel van door de Eucalyptus bomen afgegeven olie.

Echo Point is gelegen bij een rotsformatie genaamd “The Three Sisters”. De legende, of beter de “droom” want de aboriginals spreken altijd over “Dreaming”, gaat dat er drie mooie zusters van de Gundungarra stam verliefd werden op drie broers van de naburige Dharruk stam. Echter door een wet van hun stam was het de meisjes verboden met de broers te trouwen. De broers, die krijgers waren, besloten de meisjes te ontvoeren. De stammenoorlog die hierdoor ontstond dwong de wijze man van de Gundungarra-stam om de meisjes in steen te veranderen met de bedoeling dit na de oorlog weer ongedaan te maken. Echter werd de wijze man tijdens de oorlog gedood en is het tot op heden nog niemand gelukt de betovering ongedaan te maken. Overigens is dit een van de vele versies van deze legende.

Na hier even rondgekeken te hebben zijn we doorgereden naar de camping van vandaag en na het inchecken hebben we een wandeling gemaakt door de omgeving en vanaf verschillende plaatsen over de Blue Moutains uitgekeken.

Wat ons beiden opviel was dat je je eigenlijk helemaal niet in Australië waande. Wanneer je meestal iets over Australië ziet is dat de outback met zijn rode zand, maar vanwege de uitgestrektheid vind je veel verschillende klimaten van Zuid naar Noord.

Omdat we een beetje afweken van ons schema – we hadden thuis een route door Australie uitgezet en daaraan gekoppeld het aantal kilometers – voor wat betreft het aantal kilometers per dag, moesten we de volgende dag toch even wat meer kilometers maken. Omdat Frans tot nu toe alleen gereden had, moest ik er nu ook aan geloven…. Het links rijden op zich went vrij snel, maar het met je linkerhand schakelen duurt toch even wat langer. Vooral als er ineens een situatie is waarbij je snel moet handelen, grijp je toch automatisch (althans dat deed ik) naar rechts voor de versnellingspook. Het meest zag ik op tegen het rijden met de (in mijn ogen) grote camper, maar eenmaal achter het stuur viel dat reuze mee. Het links rijden is ook wel even wennen, maar je ziet gewoon waar de andere auto’s rijden en dan lukt het wel. Waar we wel op moesten letten is dat we nadat we gekeerd waren met de camper weer aan de linkerkant moesten gaan rijden. Dit ging bij de eerste keer keren verkeerd; we gingen automatisch weer rechts rijden totdat we een bus aan zagen komen die op “onze” weghelft reed. Dan schrik je toch wel even, maar een goede les want de volgende keer let je extra goed op. Vandaag hebben we dus om niet te ver van het schema af te wijken zo’n 450 kilometer gereden. Een lange dag, maar we hebben er wel voor gekozen om niet de snelweg, maar de toeristische route te nemen, die erg mooi was. Ook hebben we woensdag voor het eerst een kangoeroe gezien, maar helaas was hij/zij doodgereden en lag aan de kant van de weg!

Daar gaan we…

Vandaag was het zo ver, we konden de camper op gaan halen bij Cheapa Campa in Sydney. Na de vorige avond tevergeefs via de website van Cityrail geprobeerd te hebben uit te vinden wat de beste manier was om er te komen dit vanmorgen maar gevraagd bij de receptie van het hotel. Zij adviseerden om de trein te nemen naar Mascot-station en vandaar te lopen, het was maar 1 kilometer of zo…Zo gezegd zo gedaan. De trein was geen probleem, na onze ervaring in Londen met de “tube” en in Sydney met het openbaar vervoer (trein en bus) worden we daar steeds “handiger” in. Geen idee hoe het in Nederland precies zit, maar hier is de maximale wachttijd die wij hadden zo’n 15 minuten.

Na aankomst op Mascot stonden we even te kijken welke kant we precies op moesten en ook nu weer werden we aangesproken door een Australische dame of ze kon helpen. Ze dacht dat we naar de luchthaven moest en zei al meteen dat we de volgende halte moesten hebben, maar na uitgelegd te hebben dat we een camper op gingen halen wees ze ons de weg. Nu is het volgen van aanwijzingen om een of andere reden niet onze sterkste kant en de wandeling van 1 kilometer werden er zo ongeveer 3… Gelukkig is de weersvoorspelling hier net zo goed als in Nederland. In plaats van de beloofde regen en lagere temperatuur was het om 9:00 uur al zonnig en warm, een graadje of 23 schat ik zo.

Nadat we bij het verhuurbedrijf aangekomen waren, bleken we niet de eerste en enige te zijn die vandaag een camper, campervan of auto kwamen afhalen. Het was een komen en gaan van mensen. Na een tijdje gewacht te hebben waren we dan eindelijk aan de beurt. Eerst kregen we een instructievideo te zien over het gebruik van de camper en daarna werd al het papierwerk en uiteraard de betaling in orde gemaakt. Het bleek dat om een of andere reden de door ons gereserveerde camper niet beschikbaar was en we kregen dan ook een “upgrade” zonder extra kosten uiteraard. Erg veel stelde het niet voor, het is een iets langer model van een recenter bouwjaar, geen idee welk. Wat wel een voordeel is is het feit dat we ook via de zijdeur in kunnen stappen. Dat scheelt denken we toch wel in het comfort.

Na nog even gewacht te hebben, ze moesten de camper nog schoonmaken en controleren, kregen we nog wat instructie bij de camper, waar alles zat en hoe het werkte. Nog een inspectierondje gedaan ter controle op schade(s) en we kregen de sleutel en konden gaan.

Grappig detail is dat de camper uitgerust is met een toilet van Thetford uit Etten Leur. Bij mijn vorige werkgever, Van Niftrik, produceerden we de meeste onderdelen voor deze toiletten en was ik verantwoordelijk voor de leveringen aan deze klant. Hoogstwaarschijnlijk is het dus een toilet gemaakt van onderdelen die ik zelf naar deze klant heb opgestuurd….Klein wereldje is het toch he.

En toen was het zover en konden we vertrekken. Zo gezegd, zo gedaan dachten we. Ze hadden bij het verhuurbedrijf wat voorgedrukte routebeschrijvingen waarvan we er een meenamen om vanuit Sydney naar de Blue Mountains te rijden. Helaas hebben we ergens een afslag gemist en zijn we in plaats van naar het westen, naar het zuiden gereden. We besloten dan ook maar om een campground op te zoeken om de nacht door te brengen en wat tot rust te komen. Zo’n eerste dag links rijden is toch redelijk vermoeiend, ook de versnellingspook zit links dus schakelen moet ik ook weer helemaal opnieuw leren. De pedalen zitten wel hetzelfde, anders had ik vast wel een paar ongelukken gehad of veroorzaakt vandaag.

Verder hebben we vandaag wat inkopen gedaan zodat we komende dagen wat te eten hebben onderweg. Vanavond een eitje gebakken en een uitsmijter gemaakt. Alle spulletjes zijn opgeborgen in de kastjes en hopelijk ligt het een beetje stabiel, maar dat zien we morgenavond waarschijnlijk wel. Er zal best nog wel wat aangepast moeten worden voordat het allemaal goed ligt, maar al doende leren we het waarschijnlijk wel.

Voor diegenen die het nog niet doorhadden: ons kenteken voor de komende tijd is dus UVY 747