Frans en Cora

Vrijdag, 5 maart 2010 – Gistermiddag hebben we Queenstown nog bezocht. We stopten daar om het informatiecentrum te bezoeken voor ideeën wat te doen in de omgeving. In dezelfde straat als waar het informatiecentrum in zat, zat ook het kantoortje van Dart Stables. Zij bieden paardrijtochten aan in de omgeving van Glenorchy, waar ook de Lord of the Rings films opgenomen zijn. Alhoewel ik toch twijfelde, heeft Frans me overgehaald om te boeken. Ik heb een tocht van 3 uur voor de gevorderde ruiter gekozen. Vertrek was vrijdagochtend 9.15 uur. We zijn dus verder gereden naar Glenorchy en daar een plaatsje op de camping gezocht, zodat we vrijdagochtend niet eerst de rit vanuit Queenstown – zo’n 45 kilometer bochtige weg – hoefden te maken. De rit naar Glenorchy en de omgeving zijn echt prachtig. De weg liep langs een meer en in de achtergrond had je dan de bergen met de wolken; een plaatje. Vrijdagochtend bleek dat we met z’n vieren waren voor de rit voor gevorderden. Wat er precies onder gevorderd verstaan wordt, werd niet helemaal duidelijk, want er zat iemand in de groep die al 8 jaar niet meer gereden had en nog iemand die zo gemiddeld 1x per maand reed. Na op de locatie aangekomen te zijn kregen we allemaal een paard toegewezen. Alle paarden zijn ex-racepaarden, die niet (meer) geschikt zijn voor het racen en “afgedankt” worden. De meeste zijn dan zo’n jaar of 6. Mijn paard heette Ben en was een ex-racepaard van 17 jaar. Het eerste stuk ging gewoon in stap en daarna hebben we een klein stukje gedraafd om te kijken of alles goed zat. Het was wel even wennen want het was bij mij ook al weer zo’n 2 jaar geleden dat ik op een paard gezeten had, maar het is net als fietsen, je verleert het nooit. Nadeel van dit soort ritten is vind ik dat de paarden zo voorgeprogrammeerd zijn; ze weten precies waar ze moeten draven en galopperen en volgen gewoon de voorganger. We hebben redelijk veel gegaloppeerd en na wat protest, lukte het me toch om Ben aan de teugel te krijgen en hem in te houden en harder te laten gaan wanneer ik dat wilde en niet wanneer mijn voorgangster dat deed. We zijn ook verschillende keren riviertjes overgestoken en dat was wel leuk om te doen. Onze begeleidster wist heel veel te vertellen over de Lord of the Rings films die daar opgenomen waren. Het ene meisje in de groep was ook helemaal idolaat van de films en wist er dan ook alles van; hoe de bergen in de film genoemd werden etc. Er was zelfs een tijd terug een groep geweest waar een meisje in zat die de elventaal uit de film kon spreken. Ook vertelde de begeleidster veel over de planten en het dierenleven van de omgeving. Heel interessant en de drie uur waren dan ook zo voorbij. Alhoewel het niet het rijden was zoals ik gewend ben geweest, vond ik het wel heel erg leuk. Of ik straks weer ga rijden weet ik nog niet, maar wat ik wel zeker weet is dat ik morgen een ontzettende spierpijn zal hebben……

Omdat de rit van Cora zo’n 3-3,5 uur in beslag zou nemen besloot ik om een wandeling te maken, eerst rondom de Glenochy Lagoon (zo’n 45 minuten) en daarna rond de stad (zo’n 60 minuten) om te kijken of er nog wat te fotograferen viel. Eerst ben ik naar het meertje gelopen omdat daar ook de meeste kans is om vogels te zien. Veel waren er niet een aantal zwarte zwanen en wat verschillende eenden, maar het uitzicht over het meer met op de achtergrond de bergen was weer ontzettend mooi. Helaas ging het na een uurtje zachtjes regenen en werd het wat bewolkter, veel foto’s heb ik daarna niet meer kunnen maken. Het klaarde nog even op, maar daarna kwam het er stevig uitvallen. Toevallig zag ik de groep waar Cora in zit nog rijden en heb er een foto van kunnen maken. Ik ben dan ook maar teruggewandeld naar de camper in afwachting van Cora en heb de foto’s meteen op de laptop gezet en bekeken.

Nadat Cora weer terug was en zich in droge kleren had gestoken zijn we na het drinken van een bakje koffie doorgereden naar Te Anau.

Zondag 28 februari 2010 – Vanmorgen werd ik, Frans, tijdens het scheren er op attent gemaakt dat er een Tsunami-waarschuwing uitgegeven was voor onder andere Kaikoura, waar we nu zitten. Toen ik terug kwam had Cora het ook al op de radio gehoord, maar toevallig hadden we gisteravond onze geplande route nog eens onder de loep genomen en besloten om de boel om te gooien. De voornaamste reden om eerst de oostkust te volgen was grotendeels de mogelijkheden om walvissen te spotten en dat hebben we kunnen doen. De westkust van Nieuw Zeeland heeft ook behoorlijk wat te bieden op het gebied van “wildlife” dus waarom niet? Tevens is ons eindpunt over ruim 2 weken Christchurch en dat ligt ook aan de oostkust, redelijk kort onder waar we nu zitten. Dus zijn we “(a)cross country” gegaan vandaag. Een rit van ongeveer 300 km oost naar west door de Spenser Mountains. De weg loopt grotendeels langs de diverse rivieren die door het gebergte stromen, maar gaat af en toe ook slingerend, bijna misselijkmakend, omhoog en uiteraard ook weer omlaag. De afgelopen maanden in Australië zijn we “verpest” door het goede weer met temperaturen van boven de 30 graden. De temperaturen hier in Nieuw Zeeland zijn momenteel 22-25 graden. Voor Nieuw Zeelandse begrippen, hebben we ondertussen geleerd, erg goede temperaturen. Voor ons: koud. Zoals jullie kunnen lezen, blijven we Nederlanders: altijd klagen over het weer… Maar het is ff wennen aan lange broeken en hemden met lange mouwen. Niettemin is het uitzicht fabelachtig mooi. Als je de films van de “Lord of the Rings” serie hebt gezien heb je een beetje een indruk van wat we bedoelen. Het is op beide eilanden ook mogelijk om tours te doen die je naar de filmlocatie brengen. Voor zover wij weten is daar niets meer fysiek aanwezig, alleen de “huisjes” van de Hobbits zijn er nog. En de eigenaar van een aantal van de paarden uit de film adverteert daarmee om zijn “horse treks” aan te prijzen.

Vandaag dus voornamelijk kilometers gemaakt, maar wel in een mooie omgeving. Weer een paar stops gemaakt voor wat fotomomenten. Lekker rustig aan gedaan.

Ondertussen zijn we weer op de camping en hebben ook gehoord dat de Tsunami-waarschuwing ingetrokken is en omgezet in een advies om tot 07:00 uur morgenochtend weg te blijven van het water. Er kunnen tot die tijd nog golven van 3 meter hoogte gevormd worden.

Morgen verder langs de kust naar het zuiden, richting Greymouth.

Maandag 22 februari en dinsdag 23 februari 2010 – Deze dagen zijn we op ons gemakje doorgereden naar Wellington. Het gebied begint duidelijk te veranderen De voorstelling die we beiden hadden van Nieuw Zeeland met z’n weidse uitzichten en kuddes met schapen begint nu meer vorm te krijgen. Niet dat het noorden niet mooi zou zijn, maar kale bergen blijven kale bergen. Ook lijkt alles zo’n beetje volgebouwd te zijn en komt het wat benauwend op ons over. Zeker na de ruimte die we in Australië gewend waren. Maar je kunt ook niet verwachten dat alles in een land even mooi is en evenveel ooh’s en aah’s oproept.

Onderweg zijn we wel een paar keer gestopt om van het uitzicht te genieten en wat foto’s te maken. Ook hebben we op een gegeven moment een binnenweg genomen door de bergen heen die heel mooi was. Genieten dus, ondanks het afleggen van de kilometers.

Overigens is het zo dat er in Nieuw Zeeland eigenlijk maar wegen zijn van noord naar zuid langs de kust. Er zijn een paar wegen die wel van oost naar west gaan maar die zijn er maar sporadisch.

We zijn nu in ieder geval in Wellington en gaan morgen de stad bezichtigen.

Vandaag voor de tweede dag met de camper op pad. Gisteravond hadden we nog een route gepland naar de volgende stop, Katoomba. Dit ligt in de Blue Mountains. De Blue Mountains is een van de bekendste en meest bezochte berggebieden in de provincie New South Wales, waarin ook Sydney ligt. Als je de juiste weg volgt, kun je in 1,5 uur vanuit Sydney in Katoomba zijn. Doe je net als ons dan duurt het 1,5 dag. Anderzijds we hebben de tijd aan ons eigen en per slot van rekening gaat het ook om de reis er naar toe en niet alleen om de bestemming.

Aangekomen in Katoomba zijn we meteen doorgereden naar het visitorcentre om informatie op te vragen over een mogelijke kampeerplaats. We hadden wel een naam en een straat, maar bij de visitorcentra kun je ook altijd een plattegrond krijgen van de omgeving, en dat kan wel eens makkelijk zijn. Ook kennen de medewerkers de omgeving. Ook hier werden we weer uiterst vriendelijk te woord gestaan en geholpen. Een kaart kwam te voorschijn en er werd op aangegeven waar we waren en waar we naar toe moesten.

Het visitorcentre is gelegen aan een uitkijkpunt Echo Point genaamd. Beter gezegd is Echo Point een verzamelplaats van wandelingen en uitkijkpunten in het gebied rond Katoomba die stuk voor stuk een schitterend vergezicht geven over de Blue Mountains. Deze bergen danken overigens hun naam aan een fijne blauwkleurige nevel van door de Eucalyptus bomen afgegeven olie.

Echo Point is gelegen bij een rotsformatie genaamd “The Three Sisters”. De legende, of beter de “droom” want de aboriginals spreken altijd over “Dreaming”, gaat dat er drie mooie zusters van de Gundungarra stam verliefd werden op drie broers van de naburige Dharruk stam. Echter door een wet van hun stam was het de meisjes verboden met de broers te trouwen. De broers, die krijgers waren, besloten de meisjes te ontvoeren. De stammenoorlog die hierdoor ontstond dwong de wijze man van de Gundungarra-stam om de meisjes in steen te veranderen met de bedoeling dit na de oorlog weer ongedaan te maken. Echter werd de wijze man tijdens de oorlog gedood en is het tot op heden nog niemand gelukt de betovering ongedaan te maken. Overigens is dit een van de vele versies van deze legende.

Na hier even rondgekeken te hebben zijn we doorgereden naar de camping van vandaag en na het inchecken hebben we een wandeling gemaakt door de omgeving en vanaf verschillende plaatsen over de Blue Moutains uitgekeken.

Wat ons beiden opviel was dat je je eigenlijk helemaal niet in Australië waande. Wanneer je meestal iets over Australië ziet is dat de outback met zijn rode zand, maar vanwege de uitgestrektheid vind je veel verschillende klimaten van Zuid naar Noord.

Omdat we een beetje afweken van ons schema – we hadden thuis een route door Australie uitgezet en daaraan gekoppeld het aantal kilometers – voor wat betreft het aantal kilometers per dag, moesten we de volgende dag toch even wat meer kilometers maken. Omdat Frans tot nu toe alleen gereden had, moest ik er nu ook aan geloven…. Het links rijden op zich went vrij snel, maar het met je linkerhand schakelen duurt toch even wat langer. Vooral als er ineens een situatie is waarbij je snel moet handelen, grijp je toch automatisch (althans dat deed ik) naar rechts voor de versnellingspook. Het meest zag ik op tegen het rijden met de (in mijn ogen) grote camper, maar eenmaal achter het stuur viel dat reuze mee. Het links rijden is ook wel even wennen, maar je ziet gewoon waar de andere auto’s rijden en dan lukt het wel. Waar we wel op moesten letten is dat we nadat we gekeerd waren met de camper weer aan de linkerkant moesten gaan rijden. Dit ging bij de eerste keer keren verkeerd; we gingen automatisch weer rechts rijden totdat we een bus aan zagen komen die op “onze” weghelft reed. Dan schrik je toch wel even, maar een goede les want de volgende keer let je extra goed op. Vandaag hebben we dus om niet te ver van het schema af te wijken zo’n 450 kilometer gereden. Een lange dag, maar we hebben er wel voor gekozen om niet de snelweg, maar de toeristische route te nemen, die erg mooi was. Ook hebben we woensdag voor het eerst een kangoeroe gezien, maar helaas was hij/zij doodgereden en lag aan de kant van de weg!