Frans en Cora

Donderdag 17 juni t/m maandag 21 juni 2010 – De afgelopen dagen zijn we vanuit Lee Vining via Marysville en Petaluma naar San Francisco gereden. Deze rit voerde ons door de Sacramento Valley.

Sacramento Valley is het deel van de California Central Valley ten noorden van de Sacramento Delta. Het omvat tien county’s geheel of gedeeltelijk. De rivier de Sacramento en de bijrivieren domineren het landschap van de Sacramento Valley. De rivieren beginnen in de verschillende bergketens die de vorm van de vallei bepalen: de Northern Coast Ranges in het westen, de Siskiyou Mountains in het noorden, en de noordelijke Sierra Nevada in het oosten. De rivieren worden gebruikt voor agriculturele, industriële, residentiële en recreatieve doeleinden, en de meeste zijn dan ook ingedamd en omgelegd.

Het terrein van de Sacramento Valley is hoofdzakelijk plat grasland dat steeds weelderiger wordt naarmate men verder van het oosten uit het regengebied van de Coast Ranges richting de Sierras gaat. In tegenstelling tot de droge San Joaquin Valley, waar het een woestijn was voordat men met irrigatie begon, is de Sacramento Valley een stuk natter en bestond voornamelijk uit bosgebieden voordat de Europese kolonisten arriveerden. Veel van de bomen werden gekapt toen de Goudkoorts heerste in Californië met de komst van veel kolonisten.

Een van de meest bijzondere dingen in het landschap is Sutter Buttes, ook wel de “kleinste bergketen in de wereld”. Het bevat de overblijfselen van een vulkaan, en ligt vlak buiten Yuba City.

In de valley liggen een aantal “wildlife refuges” ofwel beschermde gebieden voor de dieren die daar leven. Deze gebieden zijn wel, grotendeels, open voor het publiek. Er zijn wandelroutes en een tweetal gebieden hebben autoroutes met verschillende stopplaatsen. De vier gebieden die we bezocht hebben varieerden allemaal in grootte, van (relatief) klein tot behoorlijk groot. Wat ze wel gemeen hebben is dat ze allemaal een groot gedeelte hebben dat uit water bestaat. In de vorm van een vijver of moeras, of een combinatie van beide. In het grootste park is ook het hoofdkwartier voor de gebieden in de Sacramento vallei gevestigd.

Een van de meest bijzonder ontmoetingen was met een “familie” herten die opeens op de weg opdoken. Verder hebben we wat verschillende vogels gezien.

Maandag 14 juni 2010 – Het volgende National Park dat we gaan bezoeken is Yosemite National Park. Tijdens onze vorige reis naar Amerika zijn we hier ook geweest, maar veel te kort. Vandaar dat we nu een hele dag uitgetrokken hebben om het te kunnen bezoeken. Dat Yosemite een populair park was, hadden we al gelezen, maar op de bijna overweldigende drukte hadden we niet gerekend. Zeker omdat het maandag was. Hoewel we relatief snel een parkeerplaatsje vonden, was het niet zoals we gewend waren: aankomen rijden en parkeren waar je maar wilt.. En dan was het nu nog niet eens het hoogseizoen.

De 3,25 miljoen bezoekers die het park jaarlijks te verwerken krijgt hebben overigens wel z’n weerslag op het park. De natuur heeft behoorlijk te leiden onder deze drukte. Bezoekers wordt dan ook dringend verzocht om de auto te laten staan op de parkeerplaats en de gratis shuttlebus te gebruiken.

Ook zijn er in het verleden veel problemen geweest doordat beren steeds vaker gevoerd werden door de bezoekers en hierdoor vuilnisbakken en auto’s openbraken om bij eten te komen. Een beer eet namelijk alles waar een geur aan zit. Een “standaardregel” is dat een beer die gevoerd wordt, afgemaakt zal moeten worden om problemen te voorkomen. Er wordt dan ook veel aandacht besteed aan preventie in de vorm van “bearproof” kluisjes (als je gaat kamperen) en vuilnisbakken. Ook worden de beren hardhandig geleerd dat ontmoetingen met mensen niet prettig zijn door onder andere rubberkogels op ze af te schieten.

Het park staat verder bekend om zijn hoge watervallen, mammoetbomen, alpenweiden en wilde rivieren. Ansel Adams, een van de invloedrijkste fotografen van de twintigste eeuw is bekend geworden door de landschapsfoto’s die hij in dit park nam.

In het park liggen ook zo’n 1300 kilometers aan wandelpaden, dus je kunt makkelijk een blokje om voor een paar dagen. Ook voor rotsklimmen kun je er terecht. Camp 4, gelegen in Yosemite, is zelfs een van de belangrijkste plaatsen geworden in de ontwikkeling van het rotsklimmen als sport. We zagen inderdaad een paar rotsklimmers in actie op “El Capitan”, een 910 meter hoge rotsformatie.

We hadden graag een nacht doorgebracht in Yosemite Valley, maar helaas was alles volgeboekt, iets wat we niet voorzien hadden. Daarom zijn we maar door het park heen gereden naar Lee Vining om daar twee nachten door te brengen. Hier kunnen we onder andere het Mono Basin bezoeken, een groot zoutmeer.

Zaterdag 12 juni 2010 – Met ons bezoek aan Death Valley hebben we zo’n beetje alle mogelijke weerstypes gehad de laatste weken, van sneeuw in Wyoming via regen in Utah naar hitte in Californië, waar we nu zijn. Na het bezoek aan het doodse Death Valley, gaan we vandaag naar het Sequoia en Kings Canyon National park. Dit zijn de parken die bekend staan om de Sequoia’s, ‘s werelds grootste bomen.

De mammoetboom of reuzensequoia (Sequoiadendron giganteum) is een boom uit de cipressenfamilie (Cupressaceae). Het is de zwaarste boom in de wereld. De soort komt van nature voor in Californië waar ze groeit op de westelijke hellingen van de Sierra Nevada. Voor de ijstijden kwam de boom algemeen voor op het noordelijk halfrond. In bijvoorbeeld Europa is de boom bekend als fossiel in bruinkoollagen.

De grootste mammoetboom is de General Sherman Tree. Deze is te vinden in het Sequoia National Park in Californië. Daar bedraagt de hoogte 83 m en de omtrek bij de bodem 31 m en de omtrek op borsthoogte 26 m. Als sierboom worden mammoetbomen aangeplant in Europa, maar daar zijn ze voorlopig aanmerkelijk kleiner: de dikste mammoetboom in België is een boom in het Waalse Esneux, die reeds een stamomtrek van 8,9 m heeft (op 1,5 m hoogte).

In Nederland zijn de dikste exemplaren te vinden in Brummen in Gelderland, met een stamomtrek van 7,9 en 7,8 m (op 1,3 m hoogte). Om zo groot te worden als in Amerika zijn duizenden jaren nodig. De planten zijn in Europa pas in de tweede helft van de 19e eeuw voor het eerst ingevoerd. De oudste reuzensequoia wordt na jaarringenonderzoek op 3200 jaar geschat.

De kroon is smal en kegelvormig. De uiteinden van de takken buigen naar voren. De boomschors is roodachtig bruin, dik, zacht en vezelig. Later wordt de schors donkerder en gegroefd. De richels steken soms ver uit. De schors is zo zacht dat men ertegen kan stompen zonder de vuist te verwonden. De boom heeft blauwgroene of donkergroene schubbladeren van 4-7 mm lang. De kegels zijn bruin en eivormig, 5-8 cm lang en hangen aan lange steeltjes aan de hoofdtwijgen. Zowel Sequoia sempervirens als Sequoiadendron giganteum hebben een opvallende rode schors (in het Engels heten deze soorten ‘redwood’). De schors is heel zacht en kan gemakkelijk ingeduwd worden.

De mammoetboom heeft een zeer dikke bast en een hoge kruin, zodat bij een bosbrand het vuur de belangrijkste delen van de boom niet kan aantasten. Voor de voortplanting is het zelfs noodzakelijk dat de zaden deels verbrand worden. Het snel blussen en voorkomen van bosbranden in het verspreidingsgebied schijnt er toe geleid te hebben dat er vrijwel geen nieuwe Sequoia’s meer opgroeien. Bovendien zijn de zeer sterke bosbranden die af en toe toch oplaaien wel in staat om de oude bomen dodelijk te beschadigen.

De mammoetboom levert zacht en duurzaam hout. Het is echter te zacht om als constructiemateriaal gebruikt te worden. Reuzenbomen die worden geveld versplinteren niet zelden in ernstige mate als ze omvallen, waardoor een groot deel van het hout onbruikbaar wordt.

Als naast zo’n boom staat, voel je je toch wel erg klein…

Overigens werden we onderweg nog aangenaam verrast: we kwamen tot twee keer toe een beer tegen.