Frans en Cora

Hallo allemaal,

het is weer een tijdje geleden dat we een berichtje geplaatst hebben. Maar ja, zoveel maken we op dit moment niet meer mee, tenminste in vergelijking met de afgelopen 8 maanden.

Niet dat we stilzitten, want we zijn volop op zoek naar een geschikte woonruimte, die ook nog een beetje betaalbaar is. Het lijkt er op dat dit binnenkort gaat lukken, maar daarover tegen die tijd meer. Daarnaast zijn we op zoek naar een vaste baan, hoewel tijdelijk ook mag. Cora werkt ondertussen bij de gemeente in Roosendaal, via een uitzendbureau. Ik, Frans, heb volgende week m’n eerste sollicitatiegesprek.

Maar de reden dat ik dit bericht nu plaats is de volgende: Elk jaar geeft Royal Canin een kalender uit met honden en katten. Het leek ons leuk om ter herinnering aan Frits een foto van hem in te sturen. Maar hij moet dan wel voldoende stemmen krijgen. Bij deze dan ook de vraag om op hem te gaan stemmen.

Je kunt op de juiste plaats om te stemmen terechtkomen door op de onderstaande foto te klikken. Alvast bedankt!

En geef het door aan zoveel mogelijk vrienden en bekenden.

Lekker genieten

Maandag 15 maart 2010 – Vandaag heb ik ze zien vliegen! En dan bedoel ik natuurlijk de albatrossen. Vanmorgen zijn we op tijd opgestaan om rond half 9 even te bellen of de boottocht door zou gaan. En gelukkig waren er voldoende deelnemers om uit te varen. We bleken uiteindelijk met z’n drieën te zijn en dat gaf iedereen in ieder geval voldoende ruimte om te fotograferen. Een van de andere deelnemers was een fervent vogelaar en samen met de kapitein wist hij alle vogels te benoemen. Maar het mooiste waren toch wel de albatrossen.

Nadat we in de boot waren gestapt gingen we op weg. Echt zoeken naar de vogels hoeft niet, want de kapitein zoekt gewoon een vissersboot op en vaart daar naartoe. Omdat de gevangen vis meteen van kop, staart en ingewanden ontdaan wordt. Het slachtafval wordt overboord gegooid en daar komen de nodige vogels op af. Waaronder dus ook de albatrossen. Wanneer je deze van zo dichtbij ziet, zie je ook pas goed hoe groot ze zijn. Zelfs de kleinste van de verschillende soorten die op het visafval afkwamen is een behoorlijk grote vogel. Ook het vlak boven het water zweven is prachtig om te zien.

De boottocht duurde in totaal zo’n 2,5 uur en na afloop had ik dan ook 622 foto’s gemaakt! We moeten ze nog uitzoeken, maar daar gaan we maar even in Hawaii voor zitten.

In de middag zijn we teruggereden naar Christchurch waar we morgen nog even de stad in gaan. Morgenmiddag de koffers pakken en woensdag op weg naar Hawaii.

Vrijdag, 5 maart 2010 – Gistermiddag hebben we Queenstown nog bezocht. We stopten daar om het informatiecentrum te bezoeken voor ideeën wat te doen in de omgeving. In dezelfde straat als waar het informatiecentrum in zat, zat ook het kantoortje van Dart Stables. Zij bieden paardrijtochten aan in de omgeving van Glenorchy, waar ook de Lord of the Rings films opgenomen zijn. Alhoewel ik toch twijfelde, heeft Frans me overgehaald om te boeken. Ik heb een tocht van 3 uur voor de gevorderde ruiter gekozen. Vertrek was vrijdagochtend 9.15 uur. We zijn dus verder gereden naar Glenorchy en daar een plaatsje op de camping gezocht, zodat we vrijdagochtend niet eerst de rit vanuit Queenstown – zo’n 45 kilometer bochtige weg – hoefden te maken. De rit naar Glenorchy en de omgeving zijn echt prachtig. De weg liep langs een meer en in de achtergrond had je dan de bergen met de wolken; een plaatje. Vrijdagochtend bleek dat we met z’n vieren waren voor de rit voor gevorderden. Wat er precies onder gevorderd verstaan wordt, werd niet helemaal duidelijk, want er zat iemand in de groep die al 8 jaar niet meer gereden had en nog iemand die zo gemiddeld 1x per maand reed. Na op de locatie aangekomen te zijn kregen we allemaal een paard toegewezen. Alle paarden zijn ex-racepaarden, die niet (meer) geschikt zijn voor het racen en “afgedankt” worden. De meeste zijn dan zo’n jaar of 6. Mijn paard heette Ben en was een ex-racepaard van 17 jaar. Het eerste stuk ging gewoon in stap en daarna hebben we een klein stukje gedraafd om te kijken of alles goed zat. Het was wel even wennen want het was bij mij ook al weer zo’n 2 jaar geleden dat ik op een paard gezeten had, maar het is net als fietsen, je verleert het nooit. Nadeel van dit soort ritten is vind ik dat de paarden zo voorgeprogrammeerd zijn; ze weten precies waar ze moeten draven en galopperen en volgen gewoon de voorganger. We hebben redelijk veel gegaloppeerd en na wat protest, lukte het me toch om Ben aan de teugel te krijgen en hem in te houden en harder te laten gaan wanneer ik dat wilde en niet wanneer mijn voorgangster dat deed. We zijn ook verschillende keren riviertjes overgestoken en dat was wel leuk om te doen. Onze begeleidster wist heel veel te vertellen over de Lord of the Rings films die daar opgenomen waren. Het ene meisje in de groep was ook helemaal idolaat van de films en wist er dan ook alles van; hoe de bergen in de film genoemd werden etc. Er was zelfs een tijd terug een groep geweest waar een meisje in zat die de elventaal uit de film kon spreken. Ook vertelde de begeleidster veel over de planten en het dierenleven van de omgeving. Heel interessant en de drie uur waren dan ook zo voorbij. Alhoewel het niet het rijden was zoals ik gewend ben geweest, vond ik het wel heel erg leuk. Of ik straks weer ga rijden weet ik nog niet, maar wat ik wel zeker weet is dat ik morgen een ontzettende spierpijn zal hebben……

Omdat de rit van Cora zo’n 3-3,5 uur in beslag zou nemen besloot ik om een wandeling te maken, eerst rondom de Glenochy Lagoon (zo’n 45 minuten) en daarna rond de stad (zo’n 60 minuten) om te kijken of er nog wat te fotograferen viel. Eerst ben ik naar het meertje gelopen omdat daar ook de meeste kans is om vogels te zien. Veel waren er niet een aantal zwarte zwanen en wat verschillende eenden, maar het uitzicht over het meer met op de achtergrond de bergen was weer ontzettend mooi. Helaas ging het na een uurtje zachtjes regenen en werd het wat bewolkter, veel foto’s heb ik daarna niet meer kunnen maken. Het klaarde nog even op, maar daarna kwam het er stevig uitvallen. Toevallig zag ik de groep waar Cora in zit nog rijden en heb er een foto van kunnen maken. Ik ben dan ook maar teruggewandeld naar de camper in afwachting van Cora en heb de foto’s meteen op de laptop gezet en bekeken.

Nadat Cora weer terug was en zich in droge kleren had gestoken zijn we na het drinken van een bakje koffie doorgereden naar Te Anau.

Woensdag 3 maart 2010 – Deze ochtend hebben we een boottocht gepland in de Okarito Lagoon. Deze lagoon is de enige broedplaats van witte reigers in heel Nieuw Zeeland en de witte reiger wordt door de Maori als een heilige vogel beschouwd. Om die redenen is de kolonie alleen te bezoeken als je er een speciale vergunning voor hebt. Het gedeelte waar wij de boottocht hebben valt hier buiten, maar de vogels blijven uiteraard niet op 1 plaats zitten en als onze informatie klopt moet het mogelijk zijn ze te spotten naast de andere vogelsoorten die er zitten.

Uit ervaring weten we dat je zo vroeg mogelijk moet zijn om veel te zien en dus waren we op tijd weer op. 7 uur ‘s morgens is wel vroeg als je dat niet meer gewend bent.

Maar het is de moeite waard geweest. De tocht startte in het haventje van Okarito, wat direct aan de lagoon is gelegen. Hoewel het regende op weg naar het startpunt klaarde het tegen 09:00 uur helemaal op en de tocht over het water was dan ook geweldig mooi. Juist vanwege het vroege tijdstip was het water zo vlak als een spiegel en de weerkaatsing van de in wolken gehulde bergen op de achtergrond was schitterend. Al snel zagen we een groepje lepelaars staan en onderweg verschillende soorten aalscholvers hun vleugels drogen op de takken. En niet te vergeten een witte reiger. Deze zijn een stuk groter dan hun grijze broertjes en zusjes die we in Nederland kennen. Na het oversteken van de lagoon gingen we een van de zijtakken in, op zoek naar andere vogels, maar helaas begon het weer te regenen. Veel hebben we daarna niet meer kunnen zien, maar ja, de natuur laat zich niet sturen.

Na de boottocht hebben we ons opgewarmd aan een bakje koffie, het was toch wel wat fris in de regen en de opstekende wind, en zijn verder gereden. Op weg naar Wanaka, zo’n 300 km. verderop.

Zaterdag, 16 januari 2010 – Vandaag zijn we de hele dag naar het Healesville Sanctuary geweest. Dit is een dierentuin in Healesville, waarvan David Fleay (David Fleay Wildlife Park) een van de eerste directeuren is geweest. Er zijn hier alleen Australische dieren te zien en geen leeuwen etc. Heel mooi was de dierenkliniek, waar je ook een kijkje mocht nemen. Het was heel educatief. Er waren diverse computers met verschillende onderwerpen en vragen die je daarover kon

Verder stonden er microscopen met daaronder een bloed-/urinemonster en lag er een lijst met uitleg van welk dier het was en waren er 3 opties gegeven van wat er onder de microscoop te zien was. Aan de hand hiervan kon men bepalen wat het dier precies mankeerde. Je kon dan zelf door de microscoop kijken en raden welke optie je dacht dat je zag. Op de achterkant van de lijst stond het juiste antwoord. Was nog niet zo eenvoudig!

Ook was er een behandelkamer waar de dieren van het park behandeld werden. Zo waren er verschillende onderzoeken op een dag, die via een scherm gevolg konden worden. Er was vandaag een pink tongue lizard die last had van zijn ogen en na de behandeling kwam een assistente uitleggen wat er precies aan de hand was en wat de behandelmethode was.

In de kliniek worden niet alleen dieren van het park behandeld, maar ook dieren uit het wild die gewond zijn. Ze proberen deze dieren altijd weer terug te plaatsen in het wild. Als dit niet lukt dan wordt het dier afgemaakt. Alleen zeldzame, met uitsterven bedreigde dieren worden, als ze niet terug in het wild uitgezet kunnen worden, in het park geplaatst.

Verder worden er in Healesville Sanctuary veel shows en informatie gegeven. Zo was er een birds of prey show en daarna kwam een man uitleg en een demonstratie geven van de didgeridoo en boemerangs. Met de dingo’s wandelt men dagelijks door het park. Er is een papegaaishow, die vandaag helaas niet doorging omdat het te warm was (zo’n 38 graden). Verder komen de diverse verzorgers gedurende de dag een praatje houden bij de dieren die zij verzorgen, zoals de pelikanen, reptielen, koala’s, kangoeroes en de zogenaamde lyrebirds met hun mooie staart (foto).

Woensdag 2 december 2009 – Het is bijna niet te geloven dat we op dit moment al (of pas) 4 weken geleden vertrokken zijn uit Nederland. We hebben al zoveel gezien en gedaan dat het veel langer lijkt. Ook beginnen we nu een beetje beter in het ritme te komen en doen het wat rustiger aan. Zo ook vanmorgen, lekker uitgeslapen tot ongeveer 07:00 uur. De zon komt meestal zo rond 05:30 uur op en om 07:00 uur is het dan al een graad of 25 (boven nul is dat hier, hahaha). In de camper wordt het dan ook al redelijk warm zullen we maar zeggen. De airco zetten we over het algemeen ‘s avonds een uurtje of wat aan, maar die maakt zo’n herrie dat Cora niet kan slapen.

Vanmorgen zijn we naar een roofvogelshow gegaan en dat was een geweldige ervaring. Het was wel een voorstelling die meer een educatief karakter dan een showkarakter had. De valkenier was maar alleen, terwijl je heel vaak ziet dat ze in Nederland de show met z’n tweeën doen en de vogels heen en weer laten vliegen. Ook mooi trouwens, niets mis mee.

De valkenier, Mark, had een 2-tal uilen bij, waarvan 1 een kerkuil zoals die ook in Nederland voorkomt en daarnaast een typisch Australische uil, waarvan ik de naam zo snel niet meer weet. Daarnaast een valk, ook een zoals we in Nederland kennen, een “Buzzard Kite” en waar ik zelf op hoopte de “Wedge tailed Eagle”. Mark wist van alle vogels heel veel te vertellen, waar ze voorkomen, wat ze eten, hoe ze jagen en nog veel meer. Behalve de uilen liet hij alle vogels gewoon los vliegen. Overigens waren ze uitgerust met een klein zendertje zodat hij ze kon traceren mocht het nodig zijn. De valk mocht als eerste los en die dacht: “ik heb een maandje niet meer echt kunnen vliegen, laat ik er maar even gebruik van maken nu het weer kan”. Met andere woorden, hij kwam niet direct terug toen er met het aas gezwaaid werd. Geen nood, de volgende vogel werd losgelaten. Dit was de `Buzzard Kite` een van de weinige vogels die gereedschap gebruiken om bij hun eten te komen, zoals Mark demonstreerde. De Buzzard Kite gebruikt namelijk een steen om eieren kapot te gooien om bij de inhoud te kunnen. Mark had een geprepareerd ei bij, waar een stuk vlees in zat en na een paar stenen erbij gelegd te hebben, pakte de vogel een steen op en gooide in twee of drie keer het ei kapot zodat hij bij het vlees kon! Na deze voorstelling was het de beurt aan Bill, de Wedge Tailed Eagle. Echt een schitterende vogel, zo’n 3 kilo zwaar en een behoorlijke spanwijdte. Deze vogels zijn, vertelde Mark, in staat om kangoeroe’s van het formaat Skippy te pakken! Hij liet ons de achterste nagel zien en die is inderdaad gigantisch, ik kan me voorstellen dat ze hier inderdaad hun prooi kunnen doorboren en vitale organen kunnen raken.

Daarna werd het tijd om de valk op te zoeken. Na hem gepeild te hebben, wisten we waar we moesten kijken en even later zagen we hem inderdaad ook rondcirkelen. Na een paar keer roepen en met het aas zwaaien kwam hij eindelijk in duikvlucht naar beneden. Een valk haalt dan zo’n 300 kilometer per uur! Schitterend om te zien!

Daarnaast had Mark een Spotted Tail Quoll bij. Dit is een vreemd uitziend beestje wat nog het meest lijkt op een Tasmaanse Duivel (zie foto). Het is een vleesetend buideldier wat alleen in een klein gedeelte van Australië voorkomt. Het is overigens een bedreigde diersoort.

Na afloop van de show, zo rond 12:30 uur, zijn we op weg gegaan naar Mount Surprise onze eerste stop op weg naar Darwin. Onderweg zijn we nog even gestopt bij een windmolenpark genaamd de `Windy Hill Wind Farm`. Hier staan in totaal 20 windturbines die samen aan 3500 huishoudens energie leveren op een milieuvriendelijke manier. Ook kwamen we voorbij de Millstream Falls, welke de breedste waterval is van Australië. Tenminste tijdens het regenseizoen. Niet dat het nu een klein stroompje was, maar hij was zeker niet op volle `sterkte` zullen we maar zeggen.

Op dit moment zitten we dus in Mount Surprise en de laatste 100 kilometer was er al niet veel bijzonders te zien. En ook de volgende 700 hebben niet veel meer te bieden dan wat oude historische gebouwen. Dat betekent dus veel kilometers maken op een dag, maar wel op tijd stoppen bij een, ook schaarse, camping. Tenzij we echt in de outback willen kamperen.

Zaterdag, 28 november 2009. Na vanmorgen vanuit Mission Beach vertrokken te zijn, zijn we binnendoor gereden en hebben de zogenaamde watervalroute gevolgd. Deze route komt -zoals de naam al doet vermoeden- langs zo’n 15-tal verschillende watervallen. We hebben ze niet allemaal gezien, maar hebben er toch een stuk of 5 gezien. Onderweg kwamen we door dorpjes waar de tijd stil gestaan lijkt te hebben. Je waant je in de jaren 50-tig qua bouwstijl en sfeer. Heel apart. Bij het plaatsje Yungaburra is nog een bezienswaardigheid, namelijk een vijgenboom met wortels die zo’n 15 meter lang zijn. Echt heel mooi en indrukwekkend om te zien. Wat ook wel erg indrukwekkend was, was de spin die we zagen op de terugweg. Dit exemplaar hing in zijn web en hij was wel 15 centimeter groot. Gelukkig zag ik hem op tijd hangen want alhoewel ik niet bang ben van spinnen moet ik er niet aan denken om zo’n joekel op mijn lijf te krijgen. Omdat we toch weer de nodige kilometers gewandeld hadden vandaag zijn we na aankomst in Atherton op zoek gegaan naar een camping om te overnachten. Morgen gaan we op weg richting Cairns.

Woensdag 25 november / Donderdag 26 november 2009– Nadat we een paar redelijk ontspannen dagen doorgebracht hebben bij de Whitsunday eilanden besloten we verder naar het noorden te rijden om in de buurt van Ingham te overnachten. Dit betekende wel een dagje rijden, maar dat zijn we ondertussen wel gewend.

Wat wij altijd proberen te doen is even langs de plaatselijke VVV te gaan om, naast onze “bijbel” de Lonely Planet gids van Australië om wat informatie in te winnen over de lokale attracties en bezienswaardigheden voor het komende deel van de route. In dit geval zat het Visitor Centre in het gebouw waar ook informatie te verkrijgen was over de Tyto Wetlands die we wilden gaan bezoeken. Omdat het al aardig laat was en we dat toch de volgende ochtend wilden doen omdat je dan het meeste ziet en het nog niet zo warm is, hebben we eerst een camping opgezocht.

De Tyto wetlands zijn een gebied van 120 hectare en genoemd naar een bepaalde uil (Tyto Capensis) die hier broedt. Een wetland is als volgt te omschrijven (met dank aan Wikipedia):

Draslanden (Engels: wetlands) zijn gebieden op de grens tussen landelijke en waterrijke gebieden, gebieden die zeer verschillend doch zeer afhankelijk zijn van beide. Deze wetlands hebben een zeer grote biodiversiteit en dienen als opslagplaats voor overtollig water. Bij overstroming nemen zij het teveel aan water op en bij droogte geven zij dat water af en bewaren zo het natuurlijk evenwicht. Een wetland hoeft niet per se een moeras te zijn, een moeras is meestal extreem drassige grond terwijl een wetland een afwisseling van droog en nat kan zijn. In Nederland is de Waddenzee een voorbeeld van een drasland. Vroeger bestond Nederland veelal uit veen.

Door de vele soorten biotopen vlak bij elkaar is er een breed scala aan leven, wat natuurlijk weer veel vogels en andere roofdieren aantrekt.

Door de Tyto Wetlands zijn wandelpaden aangelegd die je langs allerlei verschillende gebieden leiden. Overigens blijven alle paden op gepaste afstand van de wateroever, want ook hier is het “croc-country” en dien je je niet bij of in het water te begeven. Omdat het hier, zoals eerder al gezegd vroeg licht is, moet je om 5 uur opstaan om het meeste te kunnen zien. Dat lukt ons dus niet, maar we zijn meestal om een uur of 8 al weer op weg en zo ook nu.

Meteen toen we het gebied binnen liepen zagen we al een paar Wallabies, een kleine kangoeroesoort, die er meteen vandoor gingen en zich niet meer hebben laten zien, jammer genoeg. Verder hebben we paar hele mooie vogeltjes gezien: Een Zonastrilde (Neochmia phaeton). Ook kwam er weer een roofvogel overvliegen, waarvan we dachten dat het een visarend was, maar volgens een man die we spraken was het dat waarschijnlijk niet. Ze hebben een paar jaar terug wel een boom speciaal neergezet met een nestmogelijkheid om ze te lokken, maar dat is tot nu toe niet gelukt.

Wat ik overigens wel apart vond, is het feit dat de kosten voor een deel gedragen worden door de boeren in de omgeving. Dit zijn voornamelijk suikerrietboeren en het voordeel dat zij er van hebben is gelegen in het feit dat de wetlands roofvogels aantrekken. Roofvogels eten onder andere knaagdieren en van die knaagdieren willen de boeren maar al te graag af, want knaagdieren eten ook van het suikerriet. Ze plaatsen zelfs speciale nestkasten voor de roofvogels!

Kortom het was een goed begin van de dag met een mooie wandeling van zo’n 4 kilometer door een mooi natuurgebied. Daarna was het door naar onze volgende bestemming: Mission Beach waar we 2 nachten door zouden brengen.