Grand Canyon

Maandag, 31 mei 2010 – Vandaag is het Memorial Day en dat is wel te merken ook. Het is echt heel erg druk overal en een slaapplaats was dan ook moeilijk te vinden. Het is ons gelukt in Page 2 nachten te boeken. Vanwege de drukte is de prijs helaas 2x zo hoog als tijdens een normaal weekend, maar ja slapen in de auto is natuurlijk ook geen optie.

Vandaag staat de North Rim van de Grand Canyon op ons programma. Toen wij in 2003 in Amerika waren met de groepsreis hebben we de South Rim bezocht, vandaar dat we nu voor de North Rim gekozen hebben. Dit is ook (volgens de informatie die we hebben) de rustigste kant van de Grand Canyon, dit omdat je – in tegenstelling tot de zuidkant – niet parallel aan de rand van de canyon rijdt.

De Grand Canyon is ontstaan door erosie. Vrijwel alle gesteenten die ooit de kloof opvulden zijn weggespoeld door de Colorado River. De Colorado River loopt door het hart van de Grand Canyon. De Colorado ontspringt in de besneeuwde bergen van de Rocky Mountains en zwelt onderweg, mede door zijrivieren als de Green River. Het koude water komt vervolgens bij de rode rotsen van Utah, waar het opgewarmd wordt door de zon. De rivier vergaart hier het rode sediment van de rotsen, waar ze haar naam aan dankt: rood is in het Spaans Colorado. Hoe de Grand Canyon precies is ontstaan, daar zijn de meningen tot op de dag van vandaag nog verdeeld, maar dat het een spectaculair zicht is is duidelijk. Om via het noorden bij de (noord)rand van de canyon te komen moet je met de auto zo’n 290 kilometer omrijden! Het is wel een prachtige rit over onder andere de spectaculaire Navajo Bridge, die zo’n 142 meter hoog is. Hier zagen we nog een paar condors op de pijlers zitten. De populatie condors wordt bijgehouden door middel van het nummeren en voorzien van een zogenaamde tag. Ook worden sommige condors voorzien van een zendertje. Wel een raar zicht om de vogels te zien met een nummer.

Aangekomen bij de Grand Canyon zijn we als eerste naar de Grand Canyon Lodge gereden. Hier zit ook het informatiecentrum. De Lodge is een prachtig gebouw van natuursteen en boomstammen. Het wordt omringd door kleinere hutten, waarvan sommige letterlijk op de rand van de afgrond staan. Een korte en indrukwekkende wandeling komt uit bij Bright Angel Point. Het uitzicht is hier echt fenomenaal. Eigenlijk kijk je hier niet echt over de Grand Canyon uit, maar over een zijdal, de Bright Angel Canyon. Om bij de “echte” Grand Canyon te komen moesten we een weg van 32 kilometer volgen. Onderweg zijn verschillende uitkijkpunten, de ene nog mooier dan de andere.

Voor morgen hebben we een foto-excursie geboekt naar de Antelope Canyon. Hier hebben we al heel veel over gelezen en foto’s van gezien en dit moet echt heel erg spectaculair zijn. We zijn benieuwd.

“Cowboy” land

Maandag 23 mei en dinsdag 24 mei 2010 – Na een paar dagen in Yellowstone en Grand Teton doorgebracht te hebben, zijn we nu in een compleet andere omgeving aangeland. Het “cowboyland” zoals we dat van tv kennen: Utah. Om precies te zijn, we zijn nu in de omgeving van het “Arches National Park” en het “Canyonlands National Park”.

Het Arches National Park is een tamelijk klein nationaal park bij Moab in het oosten van de Amerikaanse staat Utah.

Het Arches National Park bestaat uit Courthouse Towers, Windows Section, Delicate Arch, Fiery Furnace, Devils Garden en Klondike Bluffs. Er zijn meer dan 2000 gedocumenteerde arches: natuurlijke bogen zoals onder andere Landscape Arch, Double Arch, Double O Arch en Delicate Arch. De kleinste hebben een opening van amper één meter, terwijl de afstand tussen de steunpunten van de grootste boog (Landscape Arch) 100 meter is. Er zijn diverse wandelingen (trails) in het park. Ook is er een bezoekerscentrum.

In 1991 is er van de Landscape Arch een stuk afgebroken met de afmetingen van 20 m bij 3,66 m bij 1,33 m. Een getuige maakte hier toevallig net een filmpje van. Nu is het niet meer toegestaan om onder of op de bogen te lopen.

De bogen zijn gevormd door water, ijs, extreme temperaturen en de ondergrond van zout. Op een mooie dag is het moeilijk in te beelden dat zulke oerkrachten hier honderden miljoenen jaren op hebben ingewerkt. 300 Miljoen jaar geleden liep soms het hele gebied onder water. Als het water verdampte bleef veel zout achter, op sommige plaatsen zelfs lagen van vele honderden meters dik. Deze zoutlaag werd later bedekt met restanten van vloeden, winden en oceanen die kwamen en weer verdwenen. Soms was deze laag meer dan een kilometer dik. Zout is onstabiel als het onder druk staat. Het zoutbed kon de druk van de bovenliggende lagen niet aan, vervormde en zorgde ervoor dat de rotslaag erboven zich opdeelde. Er ontstonden verticale scheuren waarin ijs zich kon uitzetten. Zo kwam er nog meer druk op de rotsen en braken er stukjes af, die in de zomer door de wind weggeblazen werden. Elke winter opnieuw, tot op de dag van vandaag. Zo werden er bogen gevormd als de boog zelf stevig genoeg was.

Tussen de bogen is niet veel begroeiing, maar wel genoeg om enkele diersoorten in leven te houden, zoals het dikhoornschaap, de halsbandleguaan en ratelslangen. De temperatuurswisselingen zijn extreem: het sneeuwt in de winter en in de zomer kan het tot in de 40°C worden.

De Canyonlands in de omgeving bij Moab in Utah (USA) werden een National Park in 1964. Het park is 1349 vierkante kilometer groot.

Het park is een nog erg ongerept gebied van canyons en tafelbergen uitgesleten door de Coloradorivier en haar zijrivieren in het Coloradoplateau. Het biedt imposante uitzichten op de loop van de Coloradorivier. De rivieren verdelen het park in vier districten: the Island in the Sky, the Needles, the Maze en de rivieren zelf. Ondanks de beperkte vegetatie leven er wilde dieren in de Canyonlands zoals coyotes en het dikhoornschaap. Als gevolg van het grote verschil in de zomer- en wintertemperaturen is het geen interessant gebied voor exploitatie door de mens. Deze klimaatschommelingen hangen samen met de ligging: het park ligt namelijk 1200 tot 2400 meter boven het zeeniveau en er valt zeer weinig regen. De bijnaam voor het park is daarom ‘high desert’.

In het Arches park zijn in de loop der jaren ook heel wat filmopnamen gemaakt. Dit begon al in 1949. Er zijn films opgenomen met John Wayne in de hoofdrol (vanaf 1950), maar ook voor Indiana Jones, Thelma & Louise en Mission Impossible is er gefilmd.

Van beide parken vonden we allebei het “Canyonlands” de mooiste. Misschien dat het weer meespeelt in onze beoordeling, de dag dat we “Arches” bezochten was het bewolkt, koud en winderig, terwijl we “Canyonlands” in de zon hebben kunnen bezoeken. Overigens nog steeds winderig.

Morgen gaan we verder naar het oosten, naar het Rocky Mountains National Park. Weer een dagje kilometers maken, maar dat hoort er bij.