Frans en Cora

Maandag, 17 mei 2010 – Voor vanmorgen hebben we een excursie geboekt en gaan we op zoek naar de enige echte wilde mustangs! Er zijn volgens de gids pas vier veulentjes geboren en we hopen dan ook dat we die te zien krijgen. We zijn nog maar net een kwartiertje onderweg als we de eerste kudde al tegenkomen en ja hoor, er is een merrie met een veulentje bij. Dat de mustangs in het wild leven is wel te zien ook. Ze zitten onder het zand en de hengsten hebben ook de nodige littekens en wondjes van het vechten. Vooral nu in het voorjaar als de merries net veulens gekregen hebben, zijn de hengsten extra wild. Een merrie wordt namelijk zo’n 10 dagen na het veulenen weer hengstig en dan moeten de hengsten hun harem beschermen tegen indringers. Op een gegeven moment lijkt het of er twee gaan vechten, maar het imponeren van de ene hengst zegt al genoeg en vechten is niet nodig.

In de middag zijn we doorgereden naar Yellowstone National Park om “Old Faithfull” te gaan zien. Hoewel zijn naam anders doet vermoeden is deze geyser, net als veel andere onvoorspelbaar in zijn uitbarstingen. Gemiddeld zit er 90 minuten tussen de uitbarstingen. Maar als ie dan uitbarst is het ook spectaculair! Het water schiet tussen de 30 en 60 meter de hoogte in. Een indrukwekkend schouwspel. Behalve `Old Faitfull` zijn er nog zo´n 10.000 geothermische verschijselen, zoals moddervijvers en nog meer geysers. Het Yellowstone park is gigantisch groot, zo´n 890.300 hectare. In het park leven zo´n 8.000 wapiti´s, 1.500 bizons en honderden herten naast elanden, dikhoornschapen, sneeuwgeiten, gaffelbokken, zwarte beren, grizzlyberen, coyotes, trompetzwanen, Canadese ganzen. Canadese kraanvogels, witte pelikanen, zwartstipforellen en andere dieren, waaronder wolven. En al deze dieren leven in een enorm mooi gebied met besneeuwde bergtoppen, verscheidene meren in het hooggebergte, talrijke rivieren en beken, watervallen en een van de belangwekkendste vulkaankraters ter wereld… Niet dat dit alles de dieren veel uitmaakt, maar het is er allemaal wel. Het mag wel duidelijk zijn dat je Yellowstone niet zomaar even `doet`.

We verblijven dan ook 2 dagen in een lodge bij de oostingang en gaan daarna nog 1 dag – nacht – naar de westingang. Om het park gewoon door te rijden heb je al zo´n 2 uur nodig. Op veel wegen is er een snelheidsbeperking ter bescherming van de dieren. Per jaar vinden er zo´n 100 dieren de dood door het te hard rijden van de bezoekers. En dan worden de kleintjes, zoals eekhoorns, niet eens geteld. Hoewel het aantal stuks roadkill in tegenstelling tot bijvoorbeeld Australië, meevalt. We hebben slechts 1 dode eekhoorn gezien.

Morgen gaan we noordzijde van het park verkennen, op zoek naar beren. En wie weet, zien we ook de wolven wel..

Maandag 22 februari en dinsdag 23 februari 2010 – Deze dagen zijn we op ons gemakje doorgereden naar Wellington. Het gebied begint duidelijk te veranderen De voorstelling die we beiden hadden van Nieuw Zeeland met z’n weidse uitzichten en kuddes met schapen begint nu meer vorm te krijgen. Niet dat het noorden niet mooi zou zijn, maar kale bergen blijven kale bergen. Ook lijkt alles zo’n beetje volgebouwd te zijn en komt het wat benauwend op ons over. Zeker na de ruimte die we in Australië gewend waren. Maar je kunt ook niet verwachten dat alles in een land even mooi is en evenveel ooh’s en aah’s oproept.

Onderweg zijn we wel een paar keer gestopt om van het uitzicht te genieten en wat foto’s te maken. Ook hebben we op een gegeven moment een binnenweg genomen door de bergen heen die heel mooi was. Genieten dus, ondanks het afleggen van de kilometers.

Overigens is het zo dat er in Nieuw Zeeland eigenlijk maar wegen zijn van noord naar zuid langs de kust. Er zijn een paar wegen die wel van oost naar west gaan maar die zijn er maar sporadisch.

We zijn nu in ieder geval in Wellington en gaan morgen de stad bezichtigen.

Woensdag 2 december 2009 – Het is bijna niet te geloven dat we op dit moment al (of pas) 4 weken geleden vertrokken zijn uit Nederland. We hebben al zoveel gezien en gedaan dat het veel langer lijkt. Ook beginnen we nu een beetje beter in het ritme te komen en doen het wat rustiger aan. Zo ook vanmorgen, lekker uitgeslapen tot ongeveer 07:00 uur. De zon komt meestal zo rond 05:30 uur op en om 07:00 uur is het dan al een graad of 25 (boven nul is dat hier, hahaha). In de camper wordt het dan ook al redelijk warm zullen we maar zeggen. De airco zetten we over het algemeen ‘s avonds een uurtje of wat aan, maar die maakt zo’n herrie dat Cora niet kan slapen.

Vanmorgen zijn we naar een roofvogelshow gegaan en dat was een geweldige ervaring. Het was wel een voorstelling die meer een educatief karakter dan een showkarakter had. De valkenier was maar alleen, terwijl je heel vaak ziet dat ze in Nederland de show met z’n tweeën doen en de vogels heen en weer laten vliegen. Ook mooi trouwens, niets mis mee.

De valkenier, Mark, had een 2-tal uilen bij, waarvan 1 een kerkuil zoals die ook in Nederland voorkomt en daarnaast een typisch Australische uil, waarvan ik de naam zo snel niet meer weet. Daarnaast een valk, ook een zoals we in Nederland kennen, een “Buzzard Kite” en waar ik zelf op hoopte de “Wedge tailed Eagle”. Mark wist van alle vogels heel veel te vertellen, waar ze voorkomen, wat ze eten, hoe ze jagen en nog veel meer. Behalve de uilen liet hij alle vogels gewoon los vliegen. Overigens waren ze uitgerust met een klein zendertje zodat hij ze kon traceren mocht het nodig zijn. De valk mocht als eerste los en die dacht: “ik heb een maandje niet meer echt kunnen vliegen, laat ik er maar even gebruik van maken nu het weer kan”. Met andere woorden, hij kwam niet direct terug toen er met het aas gezwaaid werd. Geen nood, de volgende vogel werd losgelaten. Dit was de `Buzzard Kite` een van de weinige vogels die gereedschap gebruiken om bij hun eten te komen, zoals Mark demonstreerde. De Buzzard Kite gebruikt namelijk een steen om eieren kapot te gooien om bij de inhoud te kunnen. Mark had een geprepareerd ei bij, waar een stuk vlees in zat en na een paar stenen erbij gelegd te hebben, pakte de vogel een steen op en gooide in twee of drie keer het ei kapot zodat hij bij het vlees kon! Na deze voorstelling was het de beurt aan Bill, de Wedge Tailed Eagle. Echt een schitterende vogel, zo’n 3 kilo zwaar en een behoorlijke spanwijdte. Deze vogels zijn, vertelde Mark, in staat om kangoeroe’s van het formaat Skippy te pakken! Hij liet ons de achterste nagel zien en die is inderdaad gigantisch, ik kan me voorstellen dat ze hier inderdaad hun prooi kunnen doorboren en vitale organen kunnen raken.

Daarna werd het tijd om de valk op te zoeken. Na hem gepeild te hebben, wisten we waar we moesten kijken en even later zagen we hem inderdaad ook rondcirkelen. Na een paar keer roepen en met het aas zwaaien kwam hij eindelijk in duikvlucht naar beneden. Een valk haalt dan zo’n 300 kilometer per uur! Schitterend om te zien!

Daarnaast had Mark een Spotted Tail Quoll bij. Dit is een vreemd uitziend beestje wat nog het meest lijkt op een Tasmaanse Duivel (zie foto). Het is een vleesetend buideldier wat alleen in een klein gedeelte van Australië voorkomt. Het is overigens een bedreigde diersoort.

Na afloop van de show, zo rond 12:30 uur, zijn we op weg gegaan naar Mount Surprise onze eerste stop op weg naar Darwin. Onderweg zijn we nog even gestopt bij een windmolenpark genaamd de `Windy Hill Wind Farm`. Hier staan in totaal 20 windturbines die samen aan 3500 huishoudens energie leveren op een milieuvriendelijke manier. Ook kwamen we voorbij de Millstream Falls, welke de breedste waterval is van Australië. Tenminste tijdens het regenseizoen. Niet dat het nu een klein stroompje was, maar hij was zeker niet op volle `sterkte` zullen we maar zeggen.

Op dit moment zitten we dus in Mount Surprise en de laatste 100 kilometer was er al niet veel bijzonders te zien. En ook de volgende 700 hebben niet veel meer te bieden dan wat oude historische gebouwen. Dat betekent dus veel kilometers maken op een dag, maar wel op tijd stoppen bij een, ook schaarse, camping. Tenzij we echt in de outback willen kamperen.

Zaterdag, 28 november 2009. Na vanmorgen vanuit Mission Beach vertrokken te zijn, zijn we binnendoor gereden en hebben de zogenaamde watervalroute gevolgd. Deze route komt -zoals de naam al doet vermoeden- langs zo’n 15-tal verschillende watervallen. We hebben ze niet allemaal gezien, maar hebben er toch een stuk of 5 gezien. Onderweg kwamen we door dorpjes waar de tijd stil gestaan lijkt te hebben. Je waant je in de jaren 50-tig qua bouwstijl en sfeer. Heel apart. Bij het plaatsje Yungaburra is nog een bezienswaardigheid, namelijk een vijgenboom met wortels die zo’n 15 meter lang zijn. Echt heel mooi en indrukwekkend om te zien. Wat ook wel erg indrukwekkend was, was de spin die we zagen op de terugweg. Dit exemplaar hing in zijn web en hij was wel 15 centimeter groot. Gelukkig zag ik hem op tijd hangen want alhoewel ik niet bang ben van spinnen moet ik er niet aan denken om zo’n joekel op mijn lijf te krijgen. Omdat we toch weer de nodige kilometers gewandeld hadden vandaag zijn we na aankomst in Atherton op zoek gegaan naar een camping om te overnachten. Morgen gaan we op weg richting Cairns.

Woensdag 25 november / Donderdag 26 november 2009– Nadat we een paar redelijk ontspannen dagen doorgebracht hebben bij de Whitsunday eilanden besloten we verder naar het noorden te rijden om in de buurt van Ingham te overnachten. Dit betekende wel een dagje rijden, maar dat zijn we ondertussen wel gewend.

Wat wij altijd proberen te doen is even langs de plaatselijke VVV te gaan om, naast onze “bijbel” de Lonely Planet gids van Australië om wat informatie in te winnen over de lokale attracties en bezienswaardigheden voor het komende deel van de route. In dit geval zat het Visitor Centre in het gebouw waar ook informatie te verkrijgen was over de Tyto Wetlands die we wilden gaan bezoeken. Omdat het al aardig laat was en we dat toch de volgende ochtend wilden doen omdat je dan het meeste ziet en het nog niet zo warm is, hebben we eerst een camping opgezocht.

De Tyto wetlands zijn een gebied van 120 hectare en genoemd naar een bepaalde uil (Tyto Capensis) die hier broedt. Een wetland is als volgt te omschrijven (met dank aan Wikipedia):

Draslanden (Engels: wetlands) zijn gebieden op de grens tussen landelijke en waterrijke gebieden, gebieden die zeer verschillend doch zeer afhankelijk zijn van beide. Deze wetlands hebben een zeer grote biodiversiteit en dienen als opslagplaats voor overtollig water. Bij overstroming nemen zij het teveel aan water op en bij droogte geven zij dat water af en bewaren zo het natuurlijk evenwicht. Een wetland hoeft niet per se een moeras te zijn, een moeras is meestal extreem drassige grond terwijl een wetland een afwisseling van droog en nat kan zijn. In Nederland is de Waddenzee een voorbeeld van een drasland. Vroeger bestond Nederland veelal uit veen.

Door de vele soorten biotopen vlak bij elkaar is er een breed scala aan leven, wat natuurlijk weer veel vogels en andere roofdieren aantrekt.

Door de Tyto Wetlands zijn wandelpaden aangelegd die je langs allerlei verschillende gebieden leiden. Overigens blijven alle paden op gepaste afstand van de wateroever, want ook hier is het “croc-country” en dien je je niet bij of in het water te begeven. Omdat het hier, zoals eerder al gezegd vroeg licht is, moet je om 5 uur opstaan om het meeste te kunnen zien. Dat lukt ons dus niet, maar we zijn meestal om een uur of 8 al weer op weg en zo ook nu.

Meteen toen we het gebied binnen liepen zagen we al een paar Wallabies, een kleine kangoeroesoort, die er meteen vandoor gingen en zich niet meer hebben laten zien, jammer genoeg. Verder hebben we paar hele mooie vogeltjes gezien: Een Zonastrilde (Neochmia phaeton). Ook kwam er weer een roofvogel overvliegen, waarvan we dachten dat het een visarend was, maar volgens een man die we spraken was het dat waarschijnlijk niet. Ze hebben een paar jaar terug wel een boom speciaal neergezet met een nestmogelijkheid om ze te lokken, maar dat is tot nu toe niet gelukt.

Wat ik overigens wel apart vond, is het feit dat de kosten voor een deel gedragen worden door de boeren in de omgeving. Dit zijn voornamelijk suikerrietboeren en het voordeel dat zij er van hebben is gelegen in het feit dat de wetlands roofvogels aantrekken. Roofvogels eten onder andere knaagdieren en van die knaagdieren willen de boeren maar al te graag af, want knaagdieren eten ook van het suikerriet. Ze plaatsen zelfs speciale nestkasten voor de roofvogels!

Kortom het was een goed begin van de dag met een mooie wandeling van zo’n 4 kilometer door een mooi natuurgebied. Daarna was het door naar onze volgende bestemming: Mission Beach waar we 2 nachten door zouden brengen.

Zaterdag 14 november 2009 – Voor ons vertrek had ik, via email, nog contact gehad met Arjen, een ex-collega van Van Niftrik die een jaar of 6 geleden naar Australië geëmigreerd is. Ik had hem om wat tips gevraagd over wat we zeker zouden moeten gaan bekijken en ook of hij wat minder toeristische plaatsen wist die ook de moeite waard waren. Van het een kwam het ander en omdat we toch die kant op gingen, hij woont in Brisbane, vroegen we of we iets mee konden nemen voor ze wat daar niet te krijgen was. Dat bleek inderdaad het geval te zijn: Paradontax! We beloofden dan ook een aantal tubes mee te nemen in ruil voor een echte Aussie BBQ met een paar biertjes. Dat gaat er bij mij altijd wel in.

Nadat we een paar dagen onderweg waren, hebben we contact opgenomen en afgesproken dat we zaterdag de tandpasta af zouden komen geven. We konden de camper in de voortuin parkeren, dus een slaapplaats was geen probleem.

Omdat we die dag maar zo’n 200 kilometer moesten rijden voor we in Brisbane waren, hadden we de avond tevoren even gekeken wat er onderweg nog te zien was. We besloten een stop te maken bij Fleay’s Wildlife Park. Dr. Fleay is bekend geworden met zijn studie over het in gevangenschap fokken en grootbrengen van vogelbekdieren. Hoewel het park helaas dringend aan renovatie toe was, hier en daar waren ze er al mee begonnen, was het op zich best mooi opgezet. Uiteraard hadden ze ook (een tweetal) vogelbekdieren.

Vogelbekdieren zijn nachtdieren en om ze in het wild te zien zal niet meevallen. Ze komen niet overal in Australië meer voor en als je ze wilt zien dan moet je er ‘s morgens vroeg bij zijn of ‘s avonds laat. En op de juiste plaats natuurlijk. In een dierentuin kun je het allemaal wat beter zien. De nachtdieren waren net gevoerd dus waren in ieder geval actief. We hebben dan ook een van de vogelbekdieren kunnen zien. Het bijzondere van het vogelbekdier is dat het een zoogdier is dat eieren legt.

Na daar een uurtje of wat rondgekeken te hebben, heel groot was het niet, zijn we doorgereden naar Brisbane. We hadden afgesproken elkaar te ontmoeten op de Southbank in Brisbane en even te bellen als we er zouden zijn om een precieze plaats af te spreken. Het vinden van een parkeerplaatsje was niet echt makkelijk. Ze hebben er wel een soort van meters geplaatst op de borden die aangeven hoe veel plaats er nog is, maar het zijn bijna allemaal parkeergarages. Inrijhoogte: 2,10 mtr. – Hoogte Camper: 3,20 mtr. Je hoeft geen wiskundeknobbel te hebben om te snappen dat dat niet gaat passen…. Nadat we een mooi ruim vak hadden gevonden en dachten goed te staan, bleek dat dit een laad- en loszone was waar je maar 10 minuten mocht staan. Ook geen goed plan dus. Gelukkig reed een stukje verder net iemand weg en konden we de camper daar kwijt voor de komende twee uur. Langer mocht namelijk niet.

De Southbank is het terrein geweest van de Wereldtentoonstelling die in 1988 in Brisbane is gehouden. Na afloop van de tentoonstelling heeft de gemeente besloten om het gebied “terug te geven” aan de inwoners van de stad. Er is een openbaar zwembad aangelegd, horecagelegenheden zitten er, er is een park(je) en er is een stukje tropisch regenwoud aangelegd. Ook staat er een kleine Nepalese tempel als geschenk van de Nepalese zusterstad aan Brisbane. Ook is er hele straat met kraampjes waar van allerlei dingetjes te koop zijn.

Je kunt wel merken dat, en dat geldt voor heel Australië denk ik, mede door het klimaat iedereen veel meer buiten leeft dan wij in Nederland. Ook hier waren er openbare barbecue-plaatsen die volop in gebruik waren en was het een gezellige drukte.

In die drukte viel het dan ook niet mee om elkaar te vinden. Na samen met Arjen en Chris, zijn zoontje, een rondje door het park te hebben gemaakt zijn we rond 15:00 naar zijn huis gereden waar we ook hartelijk welkom werden geheten door zijn vrouw, Veronica. Na ons opgefrist en de tandpasta uiteraard afgegeven te hebben, hebben we de avond gezellig pratend onder het genot van de barbecue en een drankje doorgebracht. Arjen en Veronica hadden nog een heleboel tips en wij hadden al best wat vragen over praktische zaken die we gezien hadden waar we niet goed aan uit kwamen. De moeder van Veronica was toevallig dat weekend ook daar en ook met haar hebben we kennis gemaakt, een schat van een mens, vol energie en hartelijkheid. Langs deze weg nogmaals heel hartelijk dank aan Arjen en Veronica voor de gastvrijheid.

Helaas bleken we een probleem te hebben met de tweede accu van de camper. ‘s Avonds bleek dat deze helemaal leeg was. Op deze accu zit ook de koelkast aangesloten. Zolang je rijdt is er niets aan de hand, dan trekt hij de stroom van de dynamo, maar bij stilstand werkt hij alleen vanaf de accu. Aangezien we tot nu toe alleen nog maar van powered sites gebruik hebben gemaakt hebben we niet gemerkt dat er iets mis was. Hopelijk is het snel opgelost, maar met het weekend voor de deur zal het vast wel tot maandag gaan duren.

Een vijver in de tuin zorgt er altijd voor dat er allerlei dieren naar de tuin komen omdat water, naast voedsel, een van de eerste levensbehoeften is. Het is zelfs het belangrijkste van de twee, want na een dag of drie zonder water is het ver gedaan met je. Afhankelijk van de grootte van de vijver, de ligging en de omgeving trekt het allerlei dieren aan. Eerder berichtte ik al van de blauwe reiger die, bijna dagelijks, een bezoek brengt aan de vijver en lekker gaat zitten vissen. En gelijk heeft ie. Er zit zoveel vis in de vijver dat de paar visjes die hij (of zij, dat weet ik niet) vangt, niet veel uit zullen maken. Sterker nog, over niet al te lange tijd zal de veestapel, of beter visstapel, weer uitgebreid gaan worden!

Zoals in de natuur namelijk gebruikelijk is, zorgen dieren uit instinct voor nageslacht. Zo ook de karpers die in de vijver zwemmen. Halverwege deze maand was de vijver het toneel van een hoop gespetter in de vijver, met name in het ondiepere (en dus warmere) gedeelte (de smalle kant) in de buurt van de waterplanten. Gedurende een dag of drie was het paaitijd voor de karpers, en waarschijnlijk ook voor de goudvissen, maar die maken niet zoveel geweld. Ik heb nog gepoogd het fotografisch vast te leggen, maar veel meer dan wat opspattend water heb ik niet in beeld kunnen krijgen.

Gespetter in het water

Behalve karpers hebben we, sinds vorig jaar, ook twee koppels eenden die permanente bewoners zijn. Het zijn twee vrouwtjes (meestal gewoon “eend” genoemd) en 1 mannetje (woerd).  Net als vorig jaar hebben deze zitten broeden. Helaas heeft het nest dat het eerste uitkwam het, ondanks alle gedane inspanningen, het niet langer dan twee dagen overleefd. Van de 11 eieren zijn er maar twee uitgekomen, maar zover ik heb na kunnen gaan is het ene kuiken (of beter “pulletje”.) de eerste dag / nacht al verdronken, en het tweede, naar ik heb gehoord, door een ander dier gepakt. Ik weet dat reigers een kuiken niet versmaden, maar ook meeuwen, en die komen hier ook nogal eens, zijn er niet vies van. Wat het ook is geweest maakt verder ook niet zoveel uit.

Moeder nummer 2 had haar nest in de tuin van een van de stadswoningen gelegd. Gelukkig voor haar waren de bewoners bereid om haar daar te laten zitten en de eieren uit te laten broeden. Op 30 april zijn deze uitgekomen. In eerste instantie waren het 7 stuks, maar 1 van de pulletjes heeft het niet langer dan een paar dagen volgehouden. Ook dat is de natuur. De andere 6 hebben lekker een paar weken beschermd in de tuin op kunnen groeien en zijn sinds een week vrij om te gaan en staan waar ze willen. 1 dag na het uitkomen heb ik de kans gehad een foto te maken van ze, en dit weekend ben ik de tuin in gegaan om dat nogmaals te doen. Als je de foto’s naast elkaar ziet, dan kun je goed zien hoe snel ze gegroeid zijn!

1 dag oud, veilig onder moeder's vleugels

30 mei 2009 - al een stuk groter.

We zijn weer thuis, alweer een weekje trouwens, van onze korte vakantie in Spanje. En wat mij betreft een gebied dat zeker de moeite waard is om te bezoeken. Als je van natuur houdt,  zijn er vanuit Villareal de San Carlos, waar wij zaten, drie mooie wandelingen te maken en in de omgeving vanuit een van de andere plaatsjes in de omgeving.

Zoals altijd had ik nu ook weer, toevallig , mijn fotocamera bij en heb weer een hoop foto’s kunnen maken. Met de lessen van Steven Ruiter, van de roofvogelworkshop, in gedachten is het me gelukt om ook de vliegende vogels redelijk goed in beeld te krijgen. Ook kwamen we onderweg andere fotografen tegen die wat goede tips hadden. Ik zal nog een aparte pagina maken, gewijd aan de foto’s maar hieronder alvast een paar impressies.

Ooievaar

Deze kwamen we ook in de steden tegen, met hun grote nesten op de daken van kerken en andere hoge gebouwen. Zoals je op de volgende foto kunt zien.

Ooievaars op het dak

Tijdens de verschillende wandelingen hadden we geregeld een weids uitzicht over de omgeving. Het park wordt doorsneden door 2 rivieren, de Taag en de Tietar. Hier een blik op de Taag.

de Taag

Langs de Taag, in het park, is een punt genaamd “El Guitano” waar elke vogelliefhebber die het gebied bezoekt  in ieder geval langs gaat. Op deze rots nestelen diverse soorten gieren, zwarte ooievaars en een uilenkoppel. De gieren en ooievaars hebben we gezien, het uilenkoppeltje helaas niet. Gieren zag je overigens bijna overal wel vliegen, wat een vreemde gewaarwording was. Meestal denk je bij gieren meer aan Afrika, dan aan Spanje. Maar waar je ze ook ziet, ik blijf het indrukwekkende vogels vinden.

Vale gier

Maar het gebied staat bekend om z’n vele vogelsoorten. Ik ben geen “vogelaar” en ken dan ook de meeste namen niet. Ga er overigens verder ook niet achteraan zitten om ze op de foto te krijgen, puur en alleen voor het registreren van het feit dat ik ze gezien heb. Mijn grootse passie ligt toch bij het fotograferen, dus als ik een beeld kan maken van zo’n vogeltje ben ik al redelijk tevreden.

Veldleeuwerik?

Ook tijdens de autoritten in de omgeving, van en naar de omliggende plaatsen stuitten we op bijzondere ontmoetingen. Zoals met deze vos die op z’n gemak op het warme asfalt lag. Echt schuw leek zij niet te zijn, of ze moet ziek, zwak en misselijk zijn geweest. We vermoedden echter, dat ze een nest had en op zoek was naar voedsel.

Vos

Behalve natuur, is de Extremadura ook  bekend vanwege z’n cultuurhistorische waarde. Een aantal plaatsen in de omgeving zijn geplaatst op de Unesco lijst van werelderfgoederen ( Wikipedia ). Denk hierbij aan Cacares (het oude centrum), maar ook Trujillo en Guadaloupe zijn het bezoeken meer dan waard. We hebben alle plaatsen bezocht, hieronder een foto van het  Franciscaner klooster in Guadeloupe.

Franciscaner klooster in Guadeloupe (Spanje)

Op onze tweewekelijkse bijeenkomsten van de Fotogroep ( ‘t Statiefje) bespreken we geregeld foto’s die aan een bepaald thema moeten voldoen. Het thema van deze week was: Winter, hoe kan het ook anders.

Wat wel anders kan is de onderwerpen die ingediend werden. Iedereen had zoiets van: Tsja die “kerstplaatjes” kan iedereen maken, dus laat mij met iets anders komen. En dat is goed gelukt, vind ik  dan toch.

Ik houd nogal van natuur, dus dit was mijn bijdrage:

Riet in de winter. Ligapark Roosendaal

Een medelid, Peter Petie, zag het volgende beeld:

Station Essen - winter 2008/2009

Schitterend beeld ! Ofwel zoals een van de andere leden verwoordde: “Foto met historische waarde”.  Als je zou zeggen dat de foto 50 jaar geleden gemaakt is, zou het zomaar kunnen…