Frans en Cora

Donderdag 11 maart 2010 – Deze ochtend hebben we lekker uitgeslapen, wat voor ons betekent dat we pas om 08:00 uur opgestaan zijn. De boottocht hadden we gisteren gedaan, dus vandaag hebben we een rustige dag gehad.

Omdat het weer veel beter was dan verwacht werd hebben we de ochtend gebruikt om een stukje te gaan wandelen in het gebied rond Mount Cook. Een van de wandelingen die we gedaan hebben was naar een uitzichtpunt, genaamd “Kea point”. Vandaar heb je een schitterend uitzicht op Mount Sefton, The Footstool, Hooker Valley, het Mueller Glacier meer en natuurlijk Mount Cook.

In het gebied waar we nu zitten komen 3 gletsjers als het ware bij elkaar: Hooker Glacier, Mueller Glacier en Tasman Glacier. Alledrie eindigen ze nu in een meer, maar ik kan me voorstellen dat ze in een ver verleden, laten we zeggen 13 miljoen jaar geleden, samenvoegden tot een gigantische ijsmassa.

Ondanks de slechte weersvooruitzichten is het mooie en warme dag geweest vandaag. De regen is uitgebleven tot een uur of 6 deze avond. Wat ons betreft mag het vannacht regenen en is het morgen weer droog. Maar dat zien we morgen wel weer.

Vrijdag, 5 maart 2010 – Gistermiddag hebben we Queenstown nog bezocht. We stopten daar om het informatiecentrum te bezoeken voor ideeën wat te doen in de omgeving. In dezelfde straat als waar het informatiecentrum in zat, zat ook het kantoortje van Dart Stables. Zij bieden paardrijtochten aan in de omgeving van Glenorchy, waar ook de Lord of the Rings films opgenomen zijn. Alhoewel ik toch twijfelde, heeft Frans me overgehaald om te boeken. Ik heb een tocht van 3 uur voor de gevorderde ruiter gekozen. Vertrek was vrijdagochtend 9.15 uur. We zijn dus verder gereden naar Glenorchy en daar een plaatsje op de camping gezocht, zodat we vrijdagochtend niet eerst de rit vanuit Queenstown – zo’n 45 kilometer bochtige weg – hoefden te maken. De rit naar Glenorchy en de omgeving zijn echt prachtig. De weg liep langs een meer en in de achtergrond had je dan de bergen met de wolken; een plaatje. Vrijdagochtend bleek dat we met z’n vieren waren voor de rit voor gevorderden. Wat er precies onder gevorderd verstaan wordt, werd niet helemaal duidelijk, want er zat iemand in de groep die al 8 jaar niet meer gereden had en nog iemand die zo gemiddeld 1x per maand reed. Na op de locatie aangekomen te zijn kregen we allemaal een paard toegewezen. Alle paarden zijn ex-racepaarden, die niet (meer) geschikt zijn voor het racen en “afgedankt” worden. De meeste zijn dan zo’n jaar of 6. Mijn paard heette Ben en was een ex-racepaard van 17 jaar. Het eerste stuk ging gewoon in stap en daarna hebben we een klein stukje gedraafd om te kijken of alles goed zat. Het was wel even wennen want het was bij mij ook al weer zo’n 2 jaar geleden dat ik op een paard gezeten had, maar het is net als fietsen, je verleert het nooit. Nadeel van dit soort ritten is vind ik dat de paarden zo voorgeprogrammeerd zijn; ze weten precies waar ze moeten draven en galopperen en volgen gewoon de voorganger. We hebben redelijk veel gegaloppeerd en na wat protest, lukte het me toch om Ben aan de teugel te krijgen en hem in te houden en harder te laten gaan wanneer ik dat wilde en niet wanneer mijn voorgangster dat deed. We zijn ook verschillende keren riviertjes overgestoken en dat was wel leuk om te doen. Onze begeleidster wist heel veel te vertellen over de Lord of the Rings films die daar opgenomen waren. Het ene meisje in de groep was ook helemaal idolaat van de films en wist er dan ook alles van; hoe de bergen in de film genoemd werden etc. Er was zelfs een tijd terug een groep geweest waar een meisje in zat die de elventaal uit de film kon spreken. Ook vertelde de begeleidster veel over de planten en het dierenleven van de omgeving. Heel interessant en de drie uur waren dan ook zo voorbij. Alhoewel het niet het rijden was zoals ik gewend ben geweest, vond ik het wel heel erg leuk. Of ik straks weer ga rijden weet ik nog niet, maar wat ik wel zeker weet is dat ik morgen een ontzettende spierpijn zal hebben……

Omdat de rit van Cora zo’n 3-3,5 uur in beslag zou nemen besloot ik om een wandeling te maken, eerst rondom de Glenochy Lagoon (zo’n 45 minuten) en daarna rond de stad (zo’n 60 minuten) om te kijken of er nog wat te fotograferen viel. Eerst ben ik naar het meertje gelopen omdat daar ook de meeste kans is om vogels te zien. Veel waren er niet een aantal zwarte zwanen en wat verschillende eenden, maar het uitzicht over het meer met op de achtergrond de bergen was weer ontzettend mooi. Helaas ging het na een uurtje zachtjes regenen en werd het wat bewolkter, veel foto’s heb ik daarna niet meer kunnen maken. Het klaarde nog even op, maar daarna kwam het er stevig uitvallen. Toevallig zag ik de groep waar Cora in zit nog rijden en heb er een foto van kunnen maken. Ik ben dan ook maar teruggewandeld naar de camper in afwachting van Cora en heb de foto’s meteen op de laptop gezet en bekeken.

Nadat Cora weer terug was en zich in droge kleren had gestoken zijn we na het drinken van een bakje koffie doorgereden naar Te Anau.

Woensdag 2 december 2009 – Het is bijna niet te geloven dat we op dit moment al (of pas) 4 weken geleden vertrokken zijn uit Nederland. We hebben al zoveel gezien en gedaan dat het veel langer lijkt. Ook beginnen we nu een beetje beter in het ritme te komen en doen het wat rustiger aan. Zo ook vanmorgen, lekker uitgeslapen tot ongeveer 07:00 uur. De zon komt meestal zo rond 05:30 uur op en om 07:00 uur is het dan al een graad of 25 (boven nul is dat hier, hahaha). In de camper wordt het dan ook al redelijk warm zullen we maar zeggen. De airco zetten we over het algemeen ‘s avonds een uurtje of wat aan, maar die maakt zo’n herrie dat Cora niet kan slapen.

Vanmorgen zijn we naar een roofvogelshow gegaan en dat was een geweldige ervaring. Het was wel een voorstelling die meer een educatief karakter dan een showkarakter had. De valkenier was maar alleen, terwijl je heel vaak ziet dat ze in Nederland de show met z’n tweeën doen en de vogels heen en weer laten vliegen. Ook mooi trouwens, niets mis mee.

De valkenier, Mark, had een 2-tal uilen bij, waarvan 1 een kerkuil zoals die ook in Nederland voorkomt en daarnaast een typisch Australische uil, waarvan ik de naam zo snel niet meer weet. Daarnaast een valk, ook een zoals we in Nederland kennen, een “Buzzard Kite” en waar ik zelf op hoopte de “Wedge tailed Eagle”. Mark wist van alle vogels heel veel te vertellen, waar ze voorkomen, wat ze eten, hoe ze jagen en nog veel meer. Behalve de uilen liet hij alle vogels gewoon los vliegen. Overigens waren ze uitgerust met een klein zendertje zodat hij ze kon traceren mocht het nodig zijn. De valk mocht als eerste los en die dacht: “ik heb een maandje niet meer echt kunnen vliegen, laat ik er maar even gebruik van maken nu het weer kan”. Met andere woorden, hij kwam niet direct terug toen er met het aas gezwaaid werd. Geen nood, de volgende vogel werd losgelaten. Dit was de `Buzzard Kite` een van de weinige vogels die gereedschap gebruiken om bij hun eten te komen, zoals Mark demonstreerde. De Buzzard Kite gebruikt namelijk een steen om eieren kapot te gooien om bij de inhoud te kunnen. Mark had een geprepareerd ei bij, waar een stuk vlees in zat en na een paar stenen erbij gelegd te hebben, pakte de vogel een steen op en gooide in twee of drie keer het ei kapot zodat hij bij het vlees kon! Na deze voorstelling was het de beurt aan Bill, de Wedge Tailed Eagle. Echt een schitterende vogel, zo’n 3 kilo zwaar en een behoorlijke spanwijdte. Deze vogels zijn, vertelde Mark, in staat om kangoeroe’s van het formaat Skippy te pakken! Hij liet ons de achterste nagel zien en die is inderdaad gigantisch, ik kan me voorstellen dat ze hier inderdaad hun prooi kunnen doorboren en vitale organen kunnen raken.

Daarna werd het tijd om de valk op te zoeken. Na hem gepeild te hebben, wisten we waar we moesten kijken en even later zagen we hem inderdaad ook rondcirkelen. Na een paar keer roepen en met het aas zwaaien kwam hij eindelijk in duikvlucht naar beneden. Een valk haalt dan zo’n 300 kilometer per uur! Schitterend om te zien!

Daarnaast had Mark een Spotted Tail Quoll bij. Dit is een vreemd uitziend beestje wat nog het meest lijkt op een Tasmaanse Duivel (zie foto). Het is een vleesetend buideldier wat alleen in een klein gedeelte van Australië voorkomt. Het is overigens een bedreigde diersoort.

Na afloop van de show, zo rond 12:30 uur, zijn we op weg gegaan naar Mount Surprise onze eerste stop op weg naar Darwin. Onderweg zijn we nog even gestopt bij een windmolenpark genaamd de `Windy Hill Wind Farm`. Hier staan in totaal 20 windturbines die samen aan 3500 huishoudens energie leveren op een milieuvriendelijke manier. Ook kwamen we voorbij de Millstream Falls, welke de breedste waterval is van Australië. Tenminste tijdens het regenseizoen. Niet dat het nu een klein stroompje was, maar hij was zeker niet op volle `sterkte` zullen we maar zeggen.

Op dit moment zitten we dus in Mount Surprise en de laatste 100 kilometer was er al niet veel bijzonders te zien. En ook de volgende 700 hebben niet veel meer te bieden dan wat oude historische gebouwen. Dat betekent dus veel kilometers maken op een dag, maar wel op tijd stoppen bij een, ook schaarse, camping. Tenzij we echt in de outback willen kamperen.

Zondag, 15 november 2009. Vandaag hebben we, vanwege de problemen met de batterij van de camper, weinig gedaan. Omdat repareren op zondag een probleem is, heeft Apollo ons geadviseerd door te rijden naar onze volgende bestemming en deze dan even door te geven aan ze zodat ze een bedrijf in de buurt kunnen zoeken die de accu kan controleren en/of vervangen.

Omdat we op maandag naar de “Australian Zoo” willen gaan, hebben we een camping daar in de buurt te zoeken. We kunnen dan in ieder geval de camper weer op 240 V aansluiten, zodat de koelkast het in ieder geval blijft doen. De accu was in ieder geval weer helemaal leeg, dus er moet dringend iets aan gedaan worden.

Erg veel hebben we dus niet gedaan vandaag. We hebben wel de Tourist Drive gevolgd naar het uitkijkpunt in de Glass House Mountains. In dit park rijzen 16 bergen als het ware uit het niets op. Een apart gezicht om te zien. Er was wel een mogelijkheid voor een wandeling maar gezien de temperatuur, zo’n 33 graden was het weer, hebben we dat maar niet gedaan.

Vandaag was dus eigenlijk een beetje een rustdag. Morgen naar de zoo van wijlen Steve Irwin en niet geheel onbelangrijk: de camper laten repareren.

Zaterdag 14 november 2009 – Voor ons vertrek had ik, via email, nog contact gehad met Arjen, een ex-collega van Van Niftrik die een jaar of 6 geleden naar Australië geëmigreerd is. Ik had hem om wat tips gevraagd over wat we zeker zouden moeten gaan bekijken en ook of hij wat minder toeristische plaatsen wist die ook de moeite waard waren. Van het een kwam het ander en omdat we toch die kant op gingen, hij woont in Brisbane, vroegen we of we iets mee konden nemen voor ze wat daar niet te krijgen was. Dat bleek inderdaad het geval te zijn: Paradontax! We beloofden dan ook een aantal tubes mee te nemen in ruil voor een echte Aussie BBQ met een paar biertjes. Dat gaat er bij mij altijd wel in.

Nadat we een paar dagen onderweg waren, hebben we contact opgenomen en afgesproken dat we zaterdag de tandpasta af zouden komen geven. We konden de camper in de voortuin parkeren, dus een slaapplaats was geen probleem.

Omdat we die dag maar zo’n 200 kilometer moesten rijden voor we in Brisbane waren, hadden we de avond tevoren even gekeken wat er onderweg nog te zien was. We besloten een stop te maken bij Fleay’s Wildlife Park. Dr. Fleay is bekend geworden met zijn studie over het in gevangenschap fokken en grootbrengen van vogelbekdieren. Hoewel het park helaas dringend aan renovatie toe was, hier en daar waren ze er al mee begonnen, was het op zich best mooi opgezet. Uiteraard hadden ze ook (een tweetal) vogelbekdieren.

Vogelbekdieren zijn nachtdieren en om ze in het wild te zien zal niet meevallen. Ze komen niet overal in Australië meer voor en als je ze wilt zien dan moet je er ‘s morgens vroeg bij zijn of ‘s avonds laat. En op de juiste plaats natuurlijk. In een dierentuin kun je het allemaal wat beter zien. De nachtdieren waren net gevoerd dus waren in ieder geval actief. We hebben dan ook een van de vogelbekdieren kunnen zien. Het bijzondere van het vogelbekdier is dat het een zoogdier is dat eieren legt.

Na daar een uurtje of wat rondgekeken te hebben, heel groot was het niet, zijn we doorgereden naar Brisbane. We hadden afgesproken elkaar te ontmoeten op de Southbank in Brisbane en even te bellen als we er zouden zijn om een precieze plaats af te spreken. Het vinden van een parkeerplaatsje was niet echt makkelijk. Ze hebben er wel een soort van meters geplaatst op de borden die aangeven hoe veel plaats er nog is, maar het zijn bijna allemaal parkeergarages. Inrijhoogte: 2,10 mtr. – Hoogte Camper: 3,20 mtr. Je hoeft geen wiskundeknobbel te hebben om te snappen dat dat niet gaat passen…. Nadat we een mooi ruim vak hadden gevonden en dachten goed te staan, bleek dat dit een laad- en loszone was waar je maar 10 minuten mocht staan. Ook geen goed plan dus. Gelukkig reed een stukje verder net iemand weg en konden we de camper daar kwijt voor de komende twee uur. Langer mocht namelijk niet.

De Southbank is het terrein geweest van de Wereldtentoonstelling die in 1988 in Brisbane is gehouden. Na afloop van de tentoonstelling heeft de gemeente besloten om het gebied “terug te geven” aan de inwoners van de stad. Er is een openbaar zwembad aangelegd, horecagelegenheden zitten er, er is een park(je) en er is een stukje tropisch regenwoud aangelegd. Ook staat er een kleine Nepalese tempel als geschenk van de Nepalese zusterstad aan Brisbane. Ook is er hele straat met kraampjes waar van allerlei dingetjes te koop zijn.

Je kunt wel merken dat, en dat geldt voor heel Australië denk ik, mede door het klimaat iedereen veel meer buiten leeft dan wij in Nederland. Ook hier waren er openbare barbecue-plaatsen die volop in gebruik waren en was het een gezellige drukte.

In die drukte viel het dan ook niet mee om elkaar te vinden. Na samen met Arjen en Chris, zijn zoontje, een rondje door het park te hebben gemaakt zijn we rond 15:00 naar zijn huis gereden waar we ook hartelijk welkom werden geheten door zijn vrouw, Veronica. Na ons opgefrist en de tandpasta uiteraard afgegeven te hebben, hebben we de avond gezellig pratend onder het genot van de barbecue en een drankje doorgebracht. Arjen en Veronica hadden nog een heleboel tips en wij hadden al best wat vragen over praktische zaken die we gezien hadden waar we niet goed aan uit kwamen. De moeder van Veronica was toevallig dat weekend ook daar en ook met haar hebben we kennis gemaakt, een schat van een mens, vol energie en hartelijkheid. Langs deze weg nogmaals heel hartelijk dank aan Arjen en Veronica voor de gastvrijheid.

Helaas bleken we een probleem te hebben met de tweede accu van de camper. ‘s Avonds bleek dat deze helemaal leeg was. Op deze accu zit ook de koelkast aangesloten. Zolang je rijdt is er niets aan de hand, dan trekt hij de stroom van de dynamo, maar bij stilstand werkt hij alleen vanaf de accu. Aangezien we tot nu toe alleen nog maar van powered sites gebruik hebben gemaakt hebben we niet gemerkt dat er iets mis was. Hopelijk is het snel opgelost, maar met het weekend voor de deur zal het vast wel tot maandag gaan duren.

Vandaag zijn we van Forster naar Moonee Beach gereden. Dit was alles bij elkaar zo’n 300 kilometer. We hebben er voor gekozen om stukken snelweg af te wisselen met stukken toeristische route. Vanmorgen eerst getankt en de camper in orde gemaakt. De watertank moet regelmatig bijgevuld worden, vuil water geloosd en ook het chemisch toilet moet geleegd worden. Nadat alles gecontroleerd was, konden we vertrekken. Na een stuk gereden te hebben, zijn we bij Cresent Head van de snelweg afgegaan en naar een hoger gelegen uitkijkpost gereden. Hiervandaan hadden we prachtig uitzicht over het water en het binnenland. Het water is hier wel heel erg blauw met mooie zandstranden. Daarna zijn we doorgereden naar Nambucca Heads. Hier hebben we een wandeling langs de baai gemaakt waar de rotsen allemaal beschilderd zijn. De mensen die hier wonen zijn ermee begonnen om teksten op de rotsen te zetten en de toeristen hebben het daarna overgenomen. Ook hier hebben we weer een uitzichtpunt bezocht, Captain Cook Viewpoint met mooi uitzicht over zee. Daarna zijn we doorgereden naar de camping, Moonee Beach Holiday Park waar we zo rond een uur of half 4 aankwamen. De camping ligt aan zee en we hebben hier nog een wandeling gemaakt langs het strand. Op de camping staat nog een Australisch stel met een grote oude stadsbus welke hij helemaal omgebouwd heeft tot een camper. Alles in de rock-and-roll stijl, echt heel leuk om te zien. Zij staan hier al een tijdje en vertelden over de vogels die hier altijd komen. Nadat ik terug kwam van het douchen stond hij met een stuk brood in zijn hand en een stuk of 5 agapornisjes op zijn arm. Ik kreeg ook een stuk brood in mijn hand geduwd en het duurde niet lang of ik had ook twee vogeltjes op mijn hand. Dat leeft hier dan gewoon in het wild! Echt heel erg leuk om te zien. Iedere avond komen er als het donker wordt ook nog twee opossums op de camping, die je -als je ze voorzichtig benadert– ook kunt aaien. Dat willen we natuurlijk ook wel zien.

ofwel, we zijn vertrokken. Op het moment dat dit bericht gepost wordt zitten we in de trein op weg naar Londen. Even er van uitgaande dat de trein op tijd vertrokken is, zo niet dan zitten we nog op het station in Roosendaal….

Maar daar gaan we vooralsnog niet vanuit. We zullen met de trein in eerste instantie naar Brussel gaan, waar we over moeten stappen op de Eurostar naar Londen. Vanuit Brussel is het nog zo’n 1 uur 51 minuten voor we er zijn. En gezien het tijdsverschil van 1 uur lijkt het alsof het maar 1 uur duurt….;-).

Dat we vertrokken zijn heeft ook als gevolg dat we niet elke dag toegang zullen hebben tot het Internet en onze email. We zullen dus minder snel op onze mail kunnen reageren dan wat jullie gewend zijn. Uiteraard zullen we een bericht op de website zetten zodra we kunnen en jullie op de hoogte houden. Is het heel dringend dan zijn we uiteraard telefonisch bereikbaar via het nummer bij de contacttab. Een SMSje sturen kan natuurlijk ook. Graag rekening houden met de tijdverschillen…Rechts staan wat wereldtijden zodat je altijd ff kan kijken hoe laat het bij ons is.

Overigens zijn we niet afhankelijk van internetcafés en dergelijke, we hebben onze eigen laptop bij zodat we overal waar een draadloos netwerk ligt bereikbaar kunnen zijn. Hoewel, de gemiddelde onlinetijd per dag zal wel een stuk lager zijn dan iedereen gewend was van ons mij. Op veel plaatsen wordt dat gratis aangeboden, met name in openbare gelegenheden zoals stations en bibliotheken. Daarnaast hebben veel campsites in Australië ook draadloos internet voor hun dus waarschijnlijk kunnen we geregeld wel een verbinding vinden. Het minst bereikbaar zullen we hoogstwaarschijnlijk zijn wanneer we van Darwin naar Uluru (Ayers Rock) reizen. Daar is hoogstwaarschijnlijk ook nagenoeg geen GSM bereik..

Om af en toe toch elkaar eens te kunnen zien en horen hebben we hier en daar getest hoe het gaat als we de webcam van de laptop gebruiken en dat gaat heel goed. Dus ook op die manier zal er geregeld contact gezocht kunnen worden met het thuisfront.