Tagged: osprey

Grand Teton NP

mei 24th, 2010 Permalink

Donderdag 20 mei 2010 – Na de afgelopen nacht in West Yellowstone, een klein plaatsje net buiten het park, doorgebracht te hebben, zijn we vandaag verder gegaan naar het zuiden. De route ging via Yellowstone, het zuidelijke gedeelte, door het Grand Teton National Park naar het plaatsje Jackson. Daar blijven we 2 nachten, omdat we [...]

Donderdag 20 mei 2010 – Na de afgelopen nacht in West Yellowstone, een klein plaatsje net buiten het park, doorgebracht te hebben, zijn we vandaag verder gegaan naar het zuiden. De route ging via Yellowstone, het zuidelijke gedeelte, door het Grand Teton National Park naar het plaatsje Jackson. Daar blijven we 2 nachten, omdat we ook dit park wat langer en beter willen gaan bekijken.

De afstand is niet zo heel groot, dus we hadden de tijd om vaak te stoppen en lekker rustig aan te doen. Een van de mooiste stops was wel bij “Artist Point”. Vanaf deze plaats kun je in de zgn. “Grand Canyon” van Yellowstone kijken. Deze canyon is gevormd door een aantal verschillende factoren. Maar het belangrijkste was de werking van een aantal aardlagen op elkaar, waardoor als het ware een “vouw” in de grond is ontstaan. Dit, samen met geothermische activiteit en een rivier die er doorheen stroomt, hebben de wanden uitgesleten en de canyon gevormd tot wat het nu is. Op veel plaatsen in de canyonwand zie je nog steeds stoom ontsnappen en vloeit er water, met wederom verschillende mineralen, langs de wand waardoor er een kleurrijk geheel ontstaat.

Onderweg naar de uitgang van het park zagen we op een gegeven moment een visarend in een boom zitten en toevallig was dat op een plaats waar we makkelijk aan de kant konden gaan staan. Na even gewacht te hebben werd ons geduld beloond en dook hij (of zij) uit de boom het water in en kwam weer naar boven met een vis in z’n klauwen. En alsof hij die even aan ons wilde showen draaide hij (of zij) een rondje onze richting op voordat ie er met z’n buit vandoor ging. Een spectaculair gezicht.

Wanneer je Yellowstone in het zuiden uitrijdt, kom je meteen in het “Grand Teton National park”. Het park is genoemd naar de Grand Teton, die met 4197 meter de hoogste berg van het park is, en omvat een groot deel van de onderliggende vallei, de Jackson Hole. De bergketen heeft zijn naam gekregen van een Franse pelsjager, die ze tétons noemde, Frans voor tepel. Het park heeft een oppervlakte van 1255 km² en is sinds 26 februari 1929 een nationaal park. De bergketen van de Grand Teton is onderdeel van de Rocky Mountains en is eveneens noord-zuid-georiënteerd. Rondom het gebergte bevinden zich geen heuvels. De Grand Teton is namelijk gevormd door het omhoog wellen van de aardmantel. Hierbij werd gebied waar nu de bergketens liggen omhoog geduwd, terwijl de vallei ernaast, de Jackson Hole, 9100 meter naar beneden zakte en een slenk vormde. Door de erosie van de bergen en doordat de vallei grotendeels gevuld is met sediment, is het hoogteverschil tussen de bergen en de vallei 2350 meter.

De bergketen heeft haar huidige aanblik gekregen doordat gletsjers U-vormige valleien hebben achtergelaten. Hoger in het gebergte hebben de gletsjers keteldalen, afgegrensd door morenes, arêtes en pieken gevormd. Tussen de puinwaaiers in de vallei zijn meer dan 100 meren gevormd, waarvan Jackson Lake, afgedamd door de morene van een grote gletsjer, het grootste is met een oppervlakte van 103,4 km² en een diepte van 134 meter.

Door de vallei loopt de Snake River. Deze rivier ontspringt deels in de Teton Wilderness in Yellowstone National Park ten noorden van Grand Teton National Park. Ze wordt gevoed door drie zijrivieren, namelijk de Pacific Creek, de Buffalo Fork en de Gros Ventre. Na 1699 km mondt de Snakerivier als voornaamste zijrivier uit in de Columbia.

Het park is heel anders dan Yellowstone, maar zeker niet minder mooi. Er zijn twee routes die je met de auto door het park kunt rijden. Vandaag hebben we de ene weg genomen en morgen gaan we de andere route volgen. De komende twee nachten verblijven we in een “Inn”. Een klein soort hotel, met de uitstraling van een Bed & Breakfast.

Myakka River State Park

april 2nd, 2010 Permalink

Woensdag 31 maart 2010 – Vandaag zijn we op zoek gegaan naar de Amerikaanse zeearend, maar om op de zaken vooruit te lopen: we hebben er geen gevonden. Helaas, maar we zijn nog wel wat langer in de USA, dus kansen genoeg! De plaats voor onze zoektocht was deze keer het “Myakka River State Park” [...]

Woensdag 31 maart 2010 – Vandaag zijn we op zoek gegaan naar de Amerikaanse zeearend, maar om op de zaken vooruit te lopen: we hebben er geen gevonden. Helaas, maar we zijn nog wel wat langer in de USA, dus kansen genoeg!

De plaats voor onze zoektocht was deze keer het “Myakka River State Park” in de omgeving van Sarasota. Ook dit park is een combinatie van verschillende gebieden; wetlands, prairies, boomeilanden en bossen. Tevens loopt er een rivier door het park en zijn er twee ondiepe meertjes. Deze variatie in landschap trekt dan ook een diversiteit aan dieren aan. Op de lijst van aanwezige vogels staan ruim 250 soorten, waarvan de helft ook daadwerkelijk in het park nestelt. Daarnaast ontbreken uiteraard de alligators ook niet.

Een heel bijzonder dier dat we zagen was een gordeldier. Om precies te zijn een negenbandgordeldier. Dit is de enige soort die in de Verenigde Staten voorkomt. Bij deze soort bestaat het pantser op zijn rug uit acht tot tien (meestal negen) gordels. Het pantser wordt gevormd door verbeende huidschilden. Een heel apart beestje om te zien.

Zoals gezegd hebben we geen zeearend gezien, maar werden we wel “getrakteerd” op een aantal rondvliegende en vissende visarenden. We zagen er zelfs een succesvol een vis uit het water halen. Geweldig om te zien.

Echt veel hebben we niet gedaan, anders dan wat rondrijden, rondlopen en genieten van de omgeving. Met al de variaties in de omgeving verveelt dat geen moment.

Morgen gaan we verder, richting Orlando, er iets voorbij om precies te zijn. We zullen 2 dagen in Titusville blijven om het Kennedy Space Centre te gaan bezoeken.

Fort Myers

april 1st, 2010 Permalink

Dinsdag 30 maart – De stops voor vandaag zijn: Bodwitch Point Regional Park en Six Mile Slough Preserve, twee totaal verschillende bestemmingen. Bodwitch Point is aan de zee gelegen, strand dus, terwijl Six Mile Slough een wetland is. Beiden hebben weliswaar 1 ding gemeen: roofvogels. Bodwitch Point was de eerste bestemming vandaag en bij aankomst [...]

Dinsdag 30 maart – De stops voor vandaag zijn: Bodwitch Point Regional Park en Six Mile Slough Preserve, twee totaal verschillende bestemmingen. Bodwitch Point is aan de zee gelegen, strand dus, terwijl Six Mile Slough een wetland is. Beiden hebben weliswaar 1 ding gemeen: roofvogels.

Bodwitch Point was de eerste bestemming vandaag en bij aankomst daar hadden we in eerste instantie de indruk dat we verkeerd zaten. Het zag er vrij kein uit, en dat was het ook, en het leek meer een openbaar strand dan een “echt” natuurreservaat. En ook die beide dingen klopten. Maar ja, als je er dan toch bent, dan net zo goed even parkeren en een rondje lopen, waarom niet? En het begon al goed. Op weg naar de parkeerautomaat zag ik iets overvliegen en toen ik omhoog keek zag ik een Osprey (Pandion haliaetus) met een vis in z’n poten overkomen! De osprey oftewel visarend is een vrij grote arend (51-58 cm) die graag boven water stilstaand ‘bidt’ en dan met uitgestoken klauwen op een vis duikt. De visarend is in vlucht goed te herkennen door zijn geheel witte onderkant en zijn enigszins ‘geknikte’ vleugels. Andere arenden hebben meestal rechte vleugels. Uiteraard had ik mijn camera niet in bij…;-(

Hoewel de hoofdreden voor ons bezoek hier de “Reddish egrets (Egretta rufescens)” waren, hebben we die niet gezien. Omdat het waadvogels zijn komen ze daar voornamelijk met laag water en jammer genoeg was het hoog water. Maar we hebben wel een behoorlijk aantal visarenden gezien. Er waren namelijk in het park twee broedparen. We zagen dan ook bijna constant twee tot drie arenden boven het water zweven en geregeld aan een duik nemen in een poging iets te vangen. Ook zagen we er een in een boom zitten met een gevangen vis, terwijl er een 30 meter verder een op het nest zat. Schitterend om te zien.

In het strandgebied nestelden ook schildpadden, die we ook hier en daar zich lekker in de zon lagen warmen. En ook de nodige pelikanen die hier aan de kust nergens ontbreken.

Daarna was het door naar het Six Mile Slough Preserve. We waren daar precies op tijd om deel te nemen aan een wandeling onder leiding van een van de vrijwilligers. Zoals bij veel kleinere parken en natuurreservaten wordt ook hier veel gedaan door en met vrijwilligers. En zoals iedereen die dat doet, door er veel te zijn en te kijken kun je er ook veel over vertellen. De wandeling van ongeveer 1,5 uur was dan ook zeer interessant. Wat wel jammer was dat, overigens horen we dat overal, door de natte winter het waterniveau erg hoog was. Hierdoor zijn tot op heden de waadvogels weggebleven. In een van de gedeeltes zitten normaal gesproken een honderdtal ibissen, maar vandaag waren er slechts twee te zien. In het hele park waren dan ook weinig vogels te zien.

Morgen gaan verder langs de Florida Birdingtrail naar Sarasota, op zoek naar onder andere het Amerikaanse symbool, ”Bald Eagle” (Haliaeetus leucocephalus) ofwel de Amerikaanse zeearend of witkopzeearend.

Corkscrew Swamp Sanctuary

maart 31st, 2010 Permalink

Maandag 29 maart 2010 – Tijdens onze voorbereidingen voor de trip door Florida kwamen we ook op een website waar veel informatie op staat over de “Florida Birding Trails”. Dit zijn in totaal ruim 800 parken waar, behalve andere dieren en planten, veel vogelsoorten voorkomen. We hebben dan ook besloten de komende dagen een aantal [...]

Maandag 29 maart 2010 – Tijdens onze voorbereidingen voor de trip door Florida kwamen we ook op een website waar veel informatie op staat over de “Florida Birding Trails”. Dit zijn in totaal ruim 800 parken waar, behalve andere dieren en planten, veel vogelsoorten voorkomen. We hebben dan ook besloten de komende dagen een aantal van deze parken te gaan bezoeken. In het bijzonder de roofvogelsoorten hebben onze interesse en bepalen langs welke parken we zullen gaan, maar in principe vinden we alle dierenleven de moeite van het bekijken waard.

Vandaag gaan we eerst naar het “Corkscrew Swamp Sanctuary” en indien de tijd het toelaat gaan we nog even terug naar het “Big Cypress Preserve” waar we gisteren ook even kort zijn geweest.

Het gebied waar het Corkscrew Swamp Sanctuary ligt, is een broedplaats voor verschillende vogelsoorten, waaronder de kaalkopooievaar (Mycteria americana), de grote zilverreiger (Ardea albus) en de Amerikaanse kleine zilverreiger (Egretta thula) . Met name de laatste was het doelwit van jagers vanwege de mooie veren tijdens de balts en broedperiode. Deze werden gebruikt ter decoratie op hoeden. Om de veren te kunnen verkrijgen werden de reigers in de broedkolonie gedood en de jongen aan hun lot over gelaten. Duizenden dieren werden gedood voor de mode!

Al in 1912 werden er door de Aubudon Society bewakers ingezet om de vogels in de kolonies te beschermen. Twee van deze bewakers zijn zelfs gedood door de jagers! Echter pas in 1954 werd het gebied beschermd verklaard en toen eigenlijk alleen nog maar omdat men bezorgd was over het ontbossen van de gebieden ten noorden van het moeras wat nu het Sanctuary is. Gelukkig was door de inzet van bewakers het jagen op de vogels wel gestopt.

Al in 1960 werd er in het gebied onder andere een “boardwalk” aangelegd zodat het publiek het gebied kon gaan bezoeken en sindsdien zijn er vele aanpassingen en wijzigingen geweest die het maken tot wat het nu is: Een bijzondere plaats om te bezoeken.

De boardwalk is ongeveer 4 kilometer lang en we hebben die op ons gemakje helemaal afgewandeld. Een van de eerste vogels die we zagen was een “Red Shouldered Hawk (Buteo lineatus) ”. Een middelgrote “hawk” met een vleugelwijdte van ongeveer 100 cm. die alleen in Noord-Amerika voorkomt. Onder “hawks” worden in Europa haviken en sperwers gerekend. Na het zien van een paar eekhoorns, een witte reiger en verschillende kleinere vogels, zagen we opeens een paar “swallow-tailed kites (Elanoides forficatus) ” overvliegen. De zwaluwstaartwouw (Elanoides forficatus) is een roofvogel uit de familie van de sperwerachtigen. De zwaluwstaartwouw is door zijn kenmerkende zwartwitte verenkleed en zijn lange, diepgevorkte staart gemakkelijk te herkennen. Het dier heeft een lengte van 55 tot 65 cm, en een spanwijdte van ongeveer 130 cm. Deze wouw jaagt op insecten, kleine hagedissen, slangen en vogels. Al deze prooien worden, indien niet al te groot, opgegeten zonder dat de zwaluwstaartwouw op grond komt. Ook is hij in staat om vliegend te drinken. En daarnaast is het ook nog eens een erg mooie vogel om te zien!

Heel bijzonder om te zien was een bloeiende Ghost Orchid. Zelfs zo bijzonder dat er een TV ploeg was geweest en we het inderdaad ´s avonds op TV zagen bij ABC, een van de nationale Tv/netwerken.

Omdat we vanmorgen pas laat op weg konden gaan en we veel langer hier waren dan verwacht, was er geen tijd meer om door te rijden naar “Big Cypress”. Maar gezien al het moois wat we al gezien hadden kon het al niet veel meer beter worden…

Morgen rijden we door naar Fort Myers, met weer een paar “vogelstops” onderweg. Ik ben benieuwd wat dat weer gaat brengen..

SEO Powered by Platinum SEO from Techblissonline

phone number look up
127.0.0.1