Frans en Cora

Dinsdag 30 maart – De stops voor vandaag zijn: Bodwitch Point Regional Park en Six Mile Slough Preserve, twee totaal verschillende bestemmingen. Bodwitch Point is aan de zee gelegen, strand dus, terwijl Six Mile Slough een wetland is. Beiden hebben weliswaar 1 ding gemeen: roofvogels.

Bodwitch Point was de eerste bestemming vandaag en bij aankomst daar hadden we in eerste instantie de indruk dat we verkeerd zaten. Het zag er vrij kein uit, en dat was het ook, en het leek meer een openbaar strand dan een “echt” natuurreservaat. En ook die beide dingen klopten. Maar ja, als je er dan toch bent, dan net zo goed even parkeren en een rondje lopen, waarom niet? En het begon al goed. Op weg naar de parkeerautomaat zag ik iets overvliegen en toen ik omhoog keek zag ik een Osprey (Pandion haliaetus) met een vis in z’n poten overkomen! De osprey oftewel visarend is een vrij grote arend (51-58 cm) die graag boven water stilstaand ‘bidt’ en dan met uitgestoken klauwen op een vis duikt. De visarend is in vlucht goed te herkennen door zijn geheel witte onderkant en zijn enigszins ‘geknikte’ vleugels. Andere arenden hebben meestal rechte vleugels. Uiteraard had ik mijn camera niet in bij…;-(

Hoewel de hoofdreden voor ons bezoek hier de “Reddish egrets (Egretta rufescens)” waren, hebben we die niet gezien. Omdat het waadvogels zijn komen ze daar voornamelijk met laag water en jammer genoeg was het hoog water. Maar we hebben wel een behoorlijk aantal visarenden gezien. Er waren namelijk in het park twee broedparen. We zagen dan ook bijna constant twee tot drie arenden boven het water zweven en geregeld aan een duik nemen in een poging iets te vangen. Ook zagen we er een in een boom zitten met een gevangen vis, terwijl er een 30 meter verder een op het nest zat. Schitterend om te zien.

In het strandgebied nestelden ook schildpadden, die we ook hier en daar zich lekker in de zon lagen warmen. En ook de nodige pelikanen die hier aan de kust nergens ontbreken.

Daarna was het door naar het Six Mile Slough Preserve. We waren daar precies op tijd om deel te nemen aan een wandeling onder leiding van een van de vrijwilligers. Zoals bij veel kleinere parken en natuurreservaten wordt ook hier veel gedaan door en met vrijwilligers. En zoals iedereen die dat doet, door er veel te zijn en te kijken kun je er ook veel over vertellen. De wandeling van ongeveer 1,5 uur was dan ook zeer interessant. Wat wel jammer was dat, overigens horen we dat overal, door de natte winter het waterniveau erg hoog was. Hierdoor zijn tot op heden de waadvogels weggebleven. In een van de gedeeltes zitten normaal gesproken een honderdtal ibissen, maar vandaag waren er slechts twee te zien. In het hele park waren dan ook weinig vogels te zien.

Morgen gaan verder langs de Florida Birdingtrail naar Sarasota, op zoek naar onder andere het Amerikaanse symbool, ”Bald Eagle” (Haliaeetus leucocephalus) ofwel de Amerikaanse zeearend of witkopzeearend.

Maandag 29 maart 2010 – Tijdens onze voorbereidingen voor de trip door Florida kwamen we ook op een website waar veel informatie op staat over de “Florida Birding Trails”. Dit zijn in totaal ruim 800 parken waar, behalve andere dieren en planten, veel vogelsoorten voorkomen. We hebben dan ook besloten de komende dagen een aantal van deze parken te gaan bezoeken. In het bijzonder de roofvogelsoorten hebben onze interesse en bepalen langs welke parken we zullen gaan, maar in principe vinden we alle dierenleven de moeite van het bekijken waard.

Vandaag gaan we eerst naar het “Corkscrew Swamp Sanctuary” en indien de tijd het toelaat gaan we nog even terug naar het “Big Cypress Preserve” waar we gisteren ook even kort zijn geweest.

Het gebied waar het Corkscrew Swamp Sanctuary ligt, is een broedplaats voor verschillende vogelsoorten, waaronder de kaalkopooievaar (Mycteria americana), de grote zilverreiger (Ardea albus) en de Amerikaanse kleine zilverreiger (Egretta thula) . Met name de laatste was het doelwit van jagers vanwege de mooie veren tijdens de balts en broedperiode. Deze werden gebruikt ter decoratie op hoeden. Om de veren te kunnen verkrijgen werden de reigers in de broedkolonie gedood en de jongen aan hun lot over gelaten. Duizenden dieren werden gedood voor de mode!

Al in 1912 werden er door de Aubudon Society bewakers ingezet om de vogels in de kolonies te beschermen. Twee van deze bewakers zijn zelfs gedood door de jagers! Echter pas in 1954 werd het gebied beschermd verklaard en toen eigenlijk alleen nog maar omdat men bezorgd was over het ontbossen van de gebieden ten noorden van het moeras wat nu het Sanctuary is. Gelukkig was door de inzet van bewakers het jagen op de vogels wel gestopt.

Al in 1960 werd er in het gebied onder andere een “boardwalk” aangelegd zodat het publiek het gebied kon gaan bezoeken en sindsdien zijn er vele aanpassingen en wijzigingen geweest die het maken tot wat het nu is: Een bijzondere plaats om te bezoeken.

De boardwalk is ongeveer 4 kilometer lang en we hebben die op ons gemakje helemaal afgewandeld. Een van de eerste vogels die we zagen was een “Red Shouldered Hawk (Buteo lineatus) ”. Een middelgrote “hawk” met een vleugelwijdte van ongeveer 100 cm. die alleen in Noord-Amerika voorkomt. Onder “hawks” worden in Europa haviken en sperwers gerekend. Na het zien van een paar eekhoorns, een witte reiger en verschillende kleinere vogels, zagen we opeens een paar “swallow-tailed kites (Elanoides forficatus) ” overvliegen. De zwaluwstaartwouw (Elanoides forficatus) is een roofvogel uit de familie van de sperwerachtigen. De zwaluwstaartwouw is door zijn kenmerkende zwartwitte verenkleed en zijn lange, diepgevorkte staart gemakkelijk te herkennen. Het dier heeft een lengte van 55 tot 65 cm, en een spanwijdte van ongeveer 130 cm. Deze wouw jaagt op insecten, kleine hagedissen, slangen en vogels. Al deze prooien worden, indien niet al te groot, opgegeten zonder dat de zwaluwstaartwouw op grond komt. Ook is hij in staat om vliegend te drinken. En daarnaast is het ook nog eens een erg mooie vogel om te zien!

Heel bijzonder om te zien was een bloeiende Ghost Orchid. Zelfs zo bijzonder dat er een TV ploeg was geweest en we het inderdaad ´s avonds op TV zagen bij ABC, een van de nationale Tv/netwerken.

Omdat we vanmorgen pas laat op weg konden gaan en we veel langer hier waren dan verwacht, was er geen tijd meer om door te rijden naar “Big Cypress”. Maar gezien al het moois wat we al gezien hadden kon het al niet veel meer beter worden…

Morgen rijden we door naar Fort Myers, met weer een paar “vogelstops” onderweg. Ik ben benieuwd wat dat weer gaat brengen..

Dinsdag 9, woensdag 10 en donderdag 11 februari 2010 – Het was vrij druk om Melbourne uit te komen nadat we van boord gegaan zijn en we kwamen dan ook laat aan bij de camping in Frankston. In principe hebben we 5 dagen om in Sydney te komen, zo’n 1000 kilometer. Woensdag zijn we vanaf Frankston richting Lakes Entrance gereden. Onderweg zijn we gestopt in San Remo. Hier worden iedere dag de pelikanen gevoerd. Wij waren er zo rond 11.00 uur en de pelikanen werden om 12.00 uur gevoerd, dus hadden we nog mooi tijd voor een bakje koffie. Er waren maar weinig pelikanen, volgens de vrouw die ze voerde kwam dat omdat de meeste aan het broeden waren. Ook kwamen er een aantal mantaroggen op het voeren af. Echt enorme beesten als je ze zo door het water ziet zweven. Daarna zijn we doorgereden naar het Koala Conservation Centre op Philip Island en hebben daar wat wandelingen gemaakt en, hoe kan het ook anders, veel koala’s gezien. Daarna zijn we doorgereden naar Lakes Entrance. We hebben een nacht geboekt bij een camping hier met de bedoeling om te kijken wat er allemaal in de omgeving te doen is en eventueel een 2e nacht bij te boeken. Na aankomst hebben we nog een wandeling langs de kade gemaakt. We hadden bij het informatiecentrum in Sale wat folders meegenomen over wat er onderweg naar Sydney eventueel te bekijken is. Op de planning staat in ieder geval nog een bezoek aan Canberra, de hoofdstad van Australië. In een van de folders over Canberra zelf zagen we een advertentie van de dierentuin in Canberra. Hier kun je, tegen betaling uiteraard, cheeta’s aaien! Nu is Afrika nog steeds ons favoriete werelddeel en zijn we allebei helemaal weg van de katachtigen, met in het bijzonder de cheeta, dat we eigenlijk niet zo lang na hoefden te denken. Op zich hadden we er wel een dubbel gevoel bij, want wij vinden dat de dieren gewoon in het wild thuishoren, maar dat er dierentuinen zijn daar is geen ontkomen aan. Het feit dat er dan nog iets met de dieren gedaan wordt en ze niet de hele dag in een te klein kooitje zitten, maakt dat wij zoiets hadden van “dat willen we doen”. Op internet kon je boeken, maar er bleek alleen maar een plaatsje meer vrij te zijn voor vrijdag de 12e. Dit betekende dus dat we donderdag zo’n 450 kilometer moesten rijden om in Canberra te komen en we van de omgeving weinig tot niets meer zouden zien. Maar tsja je moet nu eenmaal keuzes maken en wij hebben gekozen voor de cheeta. We staan nu op een camping net buiten Canberra en morgen is dus de grote dag. Het aaien duurt slechts 1 kwartiertje; van 14.30 uur tot 14.45 uur, maar gewoon het idee alleen al om bij zo’n prachtig dier in de buurt te komen. Kicken!