Frans en Cora

Vrijdag 13 november 2009. Vanmorgen begon de dag met wat regen. We waren weer vroeg op; de vogels zijn hier bij het ochtendgloren – zo rond 6 uur – al redelijk tot heel erg verbaal actief om het zo maar te zeggen. Maar dat vroege opstaan daar hebben we geen problemen mee en het geluid van de vogels is heel apart. Er zit hier een vogel die een soort van computergeluidjes maakt, net als R2D2 van Starwars. welke vogel het precies is, daar zijn we nog niet achter want er zitten zoveel verschillende. Na het ontbijt zijn we vertrokken richting Maclean. Gelukkig klaarde het onderweg weer op en kwam de zon weer tevoorschijn. Onze stop voor een bakje koffie was in Ulmarra. Dit is een heel klein dorpje waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Er staat een hotel uit 1890 nog in “volle” glorie. Te koop overigens. Daarna zijn we doorgereden naar Maclean. Dé Schotse plaats in Australië. Heel leuk zijn de lantaarnpalen die beschilderd zijn met Schotse ruit in de kleuren van de verschillende clans met bijbehorende namen. Een vrolijk gezicht. Verder heeft ook dit dorpje een aantal gebouwen die nog uit de 19e eeuw stammen, zoals bijvoorbeeld de rechtbank, die in 1891 is gebouwd. Na hier een tijdje rondgewandeld te hebben, hebben we in het plaatselijke parkje geluncht en zijn we doorgereden naar Iluka waar we een wandeling hebben gemaakt in het Iluka Nature Reserve; een regenwoud aan de kust. Hier zijn we eerst naar het uitzichtpunt gegaan, waar je een mooi uitzicht over de zee en het regenwoud had. We zagen hier dolfijnen zwemmen en hebben ook een visarend gezien. Er was een wandeling van 5 kilometer uitgezet in het regenwoud, die we gelopen hebben. We hebben tijdens deze wandeling nog een aantal mooie vogels (o.a. Eastern Yellow Robin en Rufous Fantail) en zelfs twee leguanen gezien. Daarna zijn we weer verder gereden en hebben een camping opgezocht in Suffolk om te overnachten. Onze bestemming voor morgen is Brisbane.

Vandaag zijn we van Forster naar Moonee Beach gereden. Dit was alles bij elkaar zo’n 300 kilometer. We hebben er voor gekozen om stukken snelweg af te wisselen met stukken toeristische route. Vanmorgen eerst getankt en de camper in orde gemaakt. De watertank moet regelmatig bijgevuld worden, vuil water geloosd en ook het chemisch toilet moet geleegd worden. Nadat alles gecontroleerd was, konden we vertrekken. Na een stuk gereden te hebben, zijn we bij Cresent Head van de snelweg afgegaan en naar een hoger gelegen uitkijkpost gereden. Hiervandaan hadden we prachtig uitzicht over het water en het binnenland. Het water is hier wel heel erg blauw met mooie zandstranden. Daarna zijn we doorgereden naar Nambucca Heads. Hier hebben we een wandeling langs de baai gemaakt waar de rotsen allemaal beschilderd zijn. De mensen die hier wonen zijn ermee begonnen om teksten op de rotsen te zetten en de toeristen hebben het daarna overgenomen. Ook hier hebben we weer een uitzichtpunt bezocht, Captain Cook Viewpoint met mooi uitzicht over zee. Daarna zijn we doorgereden naar de camping, Moonee Beach Holiday Park waar we zo rond een uur of half 4 aankwamen. De camping ligt aan zee en we hebben hier nog een wandeling gemaakt langs het strand. Op de camping staat nog een Australisch stel met een grote oude stadsbus welke hij helemaal omgebouwd heeft tot een camper. Alles in de rock-and-roll stijl, echt heel leuk om te zien. Zij staan hier al een tijdje en vertelden over de vogels die hier altijd komen. Nadat ik terug kwam van het douchen stond hij met een stuk brood in zijn hand en een stuk of 5 agapornisjes op zijn arm. Ik kreeg ook een stuk brood in mijn hand geduwd en het duurde niet lang of ik had ook twee vogeltjes op mijn hand. Dat leeft hier dan gewoon in het wild! Echt heel erg leuk om te zien. Iedere avond komen er als het donker wordt ook nog twee opossums op de camping, die je -als je ze voorzichtig benadert– ook kunt aaien. Dat willen we natuurlijk ook wel zien.

Na ons kort “oponthoud” in Roosendaal zijn we via de tunnel met de Eurostar naar Londen gegaan. Een makkelijke en snelle manier van reizen. Na ‘s avonds rond 6 uur aangekomen met de trein op station St. Pancras, hebben we na een korte zoektocht ons hotel gevonden. Het hotel zelf stelde niet zoveel voor, maar omdat we toch maar kort in Londen waren hadden we expres voor een goedkoop hotel gekozen. Na ingecheckt te zijn en ons wat opgefrist te hebben, zijn we uit een hapje gaan eten. Daarna nog wat gewandeld en vroeg onder de wol gekropen. De volgende dag zijn we Londen gaan bekijken. Omdat we maar 1,5 dag hadden in Londen en we zoveel mogelijk wilden zien, hebben we gebruik gemaakt van de “tube”. Een heel erg gemakkelijke manier van vervoer. Je koopt een kaartje voor verschillende zones; met 2 zones kun je in heel het centrum komen. Een kaartje voor een hele dag kost £ 7,20 (voor 2 zones) en na half 10 wordt het nog goedkoper. Wij waren vroeg en het was een drukte van jewelste. Het lijkt wel of iedereen gebruik maakt van de “tube”, maar lang wachten is niet nodig, want er gaat zo om de 2 minuten een trein.

We zijn begonnen met een wandeling in het centrum naar de Big Ben, the Londen Eye (het reuzenrad) en via de Millenium Bridge een wandeling gemaakt langs de Theems naar de Tower Bridge. Ook hebben we een aantal parken bezocht, zoals Hyde Park met Speakers Corner, Regent’s Park, Green Park en St. James’s Park (welk park wij het mooiste vonden). In dit park zitten veel eekhoorntjes en deze worden vaak gevoerd, zodat ze als ze de kans krijgen gewoon langs je broekspijp naar boven klimmen. Natuurlijk hebben we ook Buckingham Palace bezocht en hebben we de Horse Guards Parade gezien. Daarna hebben we St. Paul’s Cathedral bezocht. Als laatste hebben we het Natural History Museum bezocht omdat daar een expositie was van wildlife fotografie. We hebben hele mooie foto’s gezien.

Daarna was het al weer tijd om naar Heatrow te vertrekken waar onze vlucht naar Sydney om 21.45 uur zou vertrekken.

Vrijdag 30 oktober hebben we de laatste spullen verhuisd vanuit de Opaaldijk naar onze opslagruimte. Omdat het alleen nog maar om de grote meubelstukken ging, hadden we niet al te veel hulp ingeroepen. Zeker met de ervaring die we ondertussen opgedaan hebben in het verhuizen verwachtten we niet al te veel problemen. En die hebben we dan ook niet gehad. De dag tevoren konden we het verhuisbusje al ophalen zodat we ‘s morgens vroeg al konden beginnen met het laden er van. De eerste rit stond dan ook al klaar toen onze hulptroepen arriveerden. Na wat gepuzzel om alles zo efficiënt mogelijk in de opslagruimte weg te zetten, was het busje zo leeg en konden we de tweede rit doen. Ook dit was zo gebeurd en om ongeveer 14:00 uur was alles over, tenminste wat de grote spullen betrof. In de keuken stond nog een en ander en ook alle kleding was nog niet ingepakt. En niet geheel onbelangrijk: de matrassen om op te kunnen slapen lagen nog op de Opaaldijk.

Daarna kwam het tot dan toe moeilijkste gedeelte. Kees zou de katten meenemen naar hun huis. Hij en Els zijn de pleegouders voor onze kinders tot wij terug zijn. Omdat Frits nogal protesteert als hij in zijn reismandje zit besloot ik, Frans, mee te rijden met mijn eigen auto om Frits apart te houden van de andere twee. Zijn “geklaag” zorgt er namelijk voor dat de andere 2 ook in de stress raken. Na ze alle drie in de garage uit de reismandjes gelaten te hebben besloten we om ze na een tijdje bij de “rest” te laten. Ze krijgen er de komende tijd namelijk 8 nieuwe vriendjes bij. De eerste kennismaking verliep redelijk rustig, maar het zal toch wel wat tijd kosten eer ze aan elkaar gewend zijn. Kees en Els hebben met hun katten behoorlijk wat ervaring opgedaan, dus dat zal allemaal we goed komen.

Op zaterdag hadden we nog een afscheidsfeestje georganiseerd voor familie en vrienden. We hebben heel veel kaarten gehad met alle goede wensen die je je maar kunt bedenken. Het was een erg gezellige avond en nadat de laatsten vertrokken waren hebben we de boel de boel gelaten en zijn naar bed gegaan.

De volgende dag waren we, zoals altijd, weer vroeg op en zijn we aan de slag gegaan om de boel op te ruimen zodat we maandag het huis op konden leveren. Omdat we links en rechts wat tafels en stoelen geleend hadden moesten die ook allemaal terug gebracht worden. Ik ben dan ook aan de slag gegaan met het wegbrengen van de geleende spullen, terwijl Cora de Opaaldijk schoon ging maken. Tegen de tijd dat we hiermee klaar waren was het al weer middag en konden we de deur van ons tijdelijke onderkomen van de afgelopen maanden achter ons dichttrekken. De laatste dozen werden in de auto gezet en we zijn naar Bosschenhoofd gereden om daar de laatste nacht voor vertrek door te brengen.

ofwel, we zijn vertrokken. Op het moment dat dit bericht gepost wordt zitten we in de trein op weg naar Londen. Even er van uitgaande dat de trein op tijd vertrokken is, zo niet dan zitten we nog op het station in Roosendaal….

Maar daar gaan we vooralsnog niet vanuit. We zullen met de trein in eerste instantie naar Brussel gaan, waar we over moeten stappen op de Eurostar naar Londen. Vanuit Brussel is het nog zo’n 1 uur 51 minuten voor we er zijn. En gezien het tijdsverschil van 1 uur lijkt het alsof het maar 1 uur duurt….;-).

Dat we vertrokken zijn heeft ook als gevolg dat we niet elke dag toegang zullen hebben tot het Internet en onze email. We zullen dus minder snel op onze mail kunnen reageren dan wat jullie gewend zijn. Uiteraard zullen we een bericht op de website zetten zodra we kunnen en jullie op de hoogte houden. Is het heel dringend dan zijn we uiteraard telefonisch bereikbaar via het nummer bij de contacttab. Een SMSje sturen kan natuurlijk ook. Graag rekening houden met de tijdverschillen…Rechts staan wat wereldtijden zodat je altijd ff kan kijken hoe laat het bij ons is.

Overigens zijn we niet afhankelijk van internetcafés en dergelijke, we hebben onze eigen laptop bij zodat we overal waar een draadloos netwerk ligt bereikbaar kunnen zijn. Hoewel, de gemiddelde onlinetijd per dag zal wel een stuk lager zijn dan iedereen gewend was van ons mij. Op veel plaatsen wordt dat gratis aangeboden, met name in openbare gelegenheden zoals stations en bibliotheken. Daarnaast hebben veel campsites in Australië ook draadloos internet voor hun dus waarschijnlijk kunnen we geregeld wel een verbinding vinden. Het minst bereikbaar zullen we hoogstwaarschijnlijk zijn wanneer we van Darwin naar Uluru (Ayers Rock) reizen. Daar is hoogstwaarschijnlijk ook nagenoeg geen GSM bereik..

Om af en toe toch elkaar eens te kunnen zien en horen hebben we hier en daar getest hoe het gaat als we de webcam van de laptop gebruiken en dat gaat heel goed. Dus ook op die manier zal er geregeld contact gezocht kunnen worden met het thuisfront.

Reizen houdt in dat je afstanden overbrugt om van de ene plaats naar de andere te komen. Hoe groot die afstand is hangt af van je bestemming. De manier waarop kan verschillend zijn en hangt onder andere af van de tijd je hebt om die reis te maken. Heb je weinig tijd en wil je er snel zijn dan is een vliegtuig een goede optie, heb je veel tijd dan kan lopen de juiste manier van reizen zijn voor je. Wij zullen de diverse afstanden in ieder geval niet lopend gaan overbruggen, maar gebruik maken van vliegtuig, camper, auto, trein en wellicht de bus.

Zoals ik al eerder gepost heb is het wereldticket gekocht en ligt die route min of meer vast, onze hoofdroute zal dus per vliegtuig afgelegd gaan worden. Om een indicatie te geven van de afstand die we in ieder geval minimaal per vliegtuig af zullen leggen: dit is 41.913 mijl ofwel + 67.500 km. Aangezien de aarde een omtrek heeft van ca. 40.000 km gaan we dus met het vliegtuig 1,6 keer de aarde rond..

Daarnaast zijn we ook bezig met het uitzetten van de routes die we op de verschillende continenten willen gaan volgen. Op de verschillende pagina’s kun je de routes al zien die we in Australië en Nieuw Zeeland in gedachten hebben. Overigens zijn dit ook weer routes waarvan we af kunnen wijken als we willen. Om ook hier weer een indicatie te geven van de afstanden hebben de routes die we in gedachten hebben ongeveer de volgende afstanden: Australië: 10.000 km, Nieuw Zeeland: 2995 km, USA: 11.275 km. Dit bij elkaar opgeteld is zo’n 24.270 km, nogmaals 0,6 keer de wereld rond.

Als je dit zo leest bekruipt je zo’n beetje het idee dat we het komende jaar of elke dag aan het vliegen zijn, OF kilometers aan het vreten met een auto of iets dergelijks. In de praktijk zal het er heel anders uitzien. Aan het vliegen zullen we niet veel kunnen doen, da’s een kwestie van zitten en wachten tot je er bent. Alles bij elkaar zal dat overigens wel zo’n 75 uur zijn. Het stuk over de weg lijkt ook ontzettend veel, en is het misschien wel, maar als je het in kleine stukjes hakt is het wel te behappen. Tijdens onze vakantie in 2006 hebben we gemiddeld zo’n 250 Km per dag gereden en we vonden dat goed te doen en dat is dan ook een beetje ons uitgangspunt geworden. Om toch nog wat meer tijd te kunnen nemen overal hebben we de tijd die we ergens willen blijven grotendeels bepaald aan de hand van de afstand die we af gaan leggen. Onze gedachte is om gemiddeld zo’n 150 km per dag af te gaan leggen. Afhankelijk van de wegen en het soort voertuig, camper of auto, kun je dit in zo’n 2 tot 3 uur afleggen. In Afrika weten we uit ervaring dat je zo’n 5 uur doet over een stuk van 200 km, een schril contrast met hier maar anderzijds weet je dat dit hoort bij het land en stel je je daar op in. Maar in de meer westerse landen is een afstand van 150 km goed te doen in een paar uur tijd. Hierdoor kunnen we dan ook een paar dagen op 1 plaats blijven en in de dagen erna wat kilometers meer per dag afleggen als dat nodig mocht zijn.

Om het bij een concreet voorbeeld te houden: de route in Australië is 10.000 km, uitgaande van 150 km/dag zouden we daar dan ongeveer 67 dagen over doen. In ons reisschema hebben we voor ons verblijf in Australië 104 dagen opgenomen, waarvan we eerst 3 dagen in Sydney verblijven. Er blijven dan ook zo’n 100 dagen over om het rondje van 10.000 km te maken. Met een gemiddelde van 100 km/dag moeten we het dan ook lekker rustig aan kunnen doen. We weten bijvoorbeeld al dat bepaalde stukken, zoals van Darwin naar Alice Springs zo goed als niets te bieden hebben behalve de uitgestrekte outback, daar zullen we dus meer kilometers per dag rijden. Op andere plaatsen zoals bijvoorbeeld een nationaal park zullen we hoogstwaarschijnlijk langer blijven en dit zou gezien de tijd die we hebben ook moeten kunnen.

Iedereen die reist heeft een paspoort of een Nederlandse identiteitskaart, afhankelijk waar de reis naar toe gaat. Met een paspoort mag je in principe overal naar toe, een identiteitskaart is alleen geldig in een aantal Europese landen. Het spreekt voor zich dat het een geldig document moet zijn. Voor de meeste landen is het voldoende om een geldig paspoort te hebben wil je er binnen mogen komen. Soms is het nodig om een extra document aan te vragen, een zogenaamd visum, of tevoren een melding te doen dat je het land gaat bezoeken.

Afhankelijk van het soort bezoek aan een land, business or pleasure zogezegd, heb je toestemming nodig. Ook de duur van je bezoek aan een land is bepalend of je een visum nodig hebt of niet. Voor een verblijf van 90 dagen of minder is over het algemeen geen extra document nodig maar volstaat een melding. Wil je langer blijven dan meestal wel. Ter verduidelijking: dit stukje gaat over het verblijven als toerist in een land, voor zakenreizen gelden heel andere eisen en voorwaarden.

Omdat we in Australië en de USA langer dan 90 dagen verblijven was het voor ons dan ook nodig om voor die landen een visum aan te vragen. Het visum voor Australië is gewoon online aan te vragen. Je krijgt dan een behoorlijk uitgebreide vragenlijst voorgeschoteld en na het invullen daarvan en betaling van de benodigde kosten krijg je dan normaal gesproken je visum. Op zich ging dit nagenoeg probleemloos en we hebben dan ook toestemming gekregen om gedurende 1 jaar in en uit Australië te reizen zoveel we willen. Overigens moet je je tegenwoordig sowieso registreren voordat je naar Australië kunt gaan. Daar zijn geen kosten aan verbonden en kan gewoon online. Via een eenvoudig vragenformulier kun je zo uitvinden welk visum je nodig hebt: Visumaanvraag Australië.

Een visum aanvragen voor de USA heeft meer voeten in de aarde. Ook voor de USA geldt dat je je voor aankomst moet registreren. Omdat Nederland een overeenkomst (Visa Waiver Program) heeft met de USA kun je volstaan met een ESTA aanvraag, een Electronic System for Travel Authorisation, minimaal 72 uur voor aankomst in de Verenigde Staten. Deze toestemming is dan wel 2 jaar geldig, dus je kunt meerdere keren naar de USA als je dat zou willen op hetzelfde visum. Ook dan geldt dat je niet langer dan 90 dagen mag verblijven in de USA. Wij hadden gedacht dat we daar ook voor in aanmerking zouden komen, of beter, gebruik van zouden kunnen maken, omdat we via de oostkust naar boven willen gaan en dan via Canada aan de andere kant weer omlaag, maar helaas. De tijd die we in Canada zijn wordt gewoon doorgeteld en dan komen we wel boven de 90 dagen.

Dit betekende dan ook voor ons dat we een visum voor een langer verblijf nodig hadden. Anders dan voor Australië kan dit dus niet online gedaan worden. Een deel wel, het invullen van een uitgebreid formulier wat daarna uitgeprint moet worden omdat er een 3d barcode op komt te staan waarin alle informatie weer vastligt. Maar het aanvragen van het visum dient wel persoonlijk te gebeuren op het Consulaat in Amsterdam! Ook moesten we pasfoto’s laten maken, maar dan in het Amerikaanse formaat. Een volledig overzicht van de te doorlopen stappen is te vinden op de website van het consulaat: Aanvraaginstructies – US Consulate. Als je de hele procedure zo leest lijkt het heel wat, maar in de praktijk valt het allemaal wel mee, het kost alleen veel tijd.

We hebben dus nu voor beide landen een visum waarmee we langer dan 90 dagen mogen blijven, als toerist dan weliswaar. In Australië mogen we 1 jaar blijven en in de USA zelfs 10 jaar! Het is overigens wel zo dat de uiteindelijk de immigratiedienst aan de grens uitmaakt of je het land binnen mag! Het hebben van een visum is dus geen garantie voor toelating.

Daarnaast zullen we voor een aantal andere landen in Afrika ook een visum nodig hebben. Deze kunnen aan de grensposten aangevraagd worden. Het heeft ook geen zin om dit nu te doen, we weten namelijk nog niet exact wanneer we daar zullen zijn.

Na veel gepuzzel, gezoek en gevraag zijn we er eindelijk in geslaagd een ticket te vinden dat past bij de route die we af willen leggen. Toen we aan de voorbereidingen begonnen was al snel duidelijk dat we een zogenaamd “wereldticket” nodig zouden hebben, maar we hadden geen idee hoeveel soorten wereldtickets er bestonden. Nu wel .

Wat is een wereldticket nu eigenlijk? Simpel gezegd is het een ticket waarmee je over de wereld kunt vliegen. Wie verkoopt zo’n wereldticket? In principe elke luchtvaartmaatschappij. Ok, dan zou je denken: ik ga naar de balie van maatschappij X en bestel een ticket en kan vertrekken. Da’s weer net even te simpel gedacht.

Wereldtickets worden uitgegeven door de verschillende alliances ofwel samenwerkingsverbanden van de luchtvaartmaatschappijen. Bijvoorbeeld de KLM vormt met o.a. Air France, Kenya Airways, Alitalia en nog zo’n 11 anderen SKYTEAM, terwijl Qantas – waar wij mee zullen vliegen – samenwerkt met British Airways, JAL en nog een aantal andere. Elke alliantie heeft dan ook een bepaalde specialisatie waar zij samen op vliegen. De route die je wilt gaan reizen bepaalt dan ook voor een groot gedeelte welke aanbieder van wereldtickets je het beste kunt gebruiken. In ons geval kwamen we uit op “One World” omdat we een aantal vluchten op en binnen Zuid Amerika willen maken. De grootste maatschappijen daar zijn LAN en Iberia. Deze zijn allebei aangesloten bij One World. Omdat we daarnaast naar o.a. Australië en Nieuw Zeeland gaan is Qantas de meest geschikte vliegtuigmaatschappij.

Daarnaast zijn er nog een aantal andere “spelregels” waar je op moet letten die bepalend zijn voor het soort ticket dat je nodig hebt en die uiteindelijk de prijs bepalen. Bij elk van de tickets dien je in oostelijke of westelijke richting te reizen, “backtracken” ofwel terug naar een continent waar je al geweest bent mag niet. Je kunt dus niet vanuit Azië naar Australië en weer terug naar Azië op je wereldticket. De verdere verschillen tussen de diverse wereldtickets zitten bijvoorbeeld in het aantal stopovers dat je mag hebben, het ene ticket staat er 3 toe, een ander 5. Sommige tickets hebben een variatie in het aantal afgelegde mijlen en ook het aantal continenten dat je aan wilt doen speelt een rol. Uiteindelijk kun je altijd wel een ticket vinden dat bij je gewenste route past. Of je past de route aan aan het ticket, maar dat is iets wat wij niet gedaan hebben. Bij alle tickets is het wel zo dat je bij het boeken een route vastlegt, dit omdat er meteen bekeken wordt of er vluchten zijn tussen de bestemmingen die je wilt en of er plaatsen beschikbaar zijn.

Er is 1 ding wat alle tickets in ieder geval gemeen hebben: de geldigheidsduur is “slechts” 1 jaar. Kortom, je moet binnen een jaar na de startdatum, de terugvlucht begonnen zijn. Overigens is dit geen verplichting, je kunt het ticket laten verlopen. Dat heeft wel als consequentie dat je een (of meerdere) losse vluchten moet boeken aan het eind. Maar zelfs dat is een kwestie van simpel optellen en aftrekken, rekenen dus, om te bepalen wat de goedkoopste oplossing is. Wij zullen, zoals het er nu naar uitziet, langer dan 1 jaar onderweg zijn. Dat betekent dat we het laatste stuk, Afrika, hoogstwaarschijnlijk apart moeten boeken. Zoals we het nu kunnen uitrekenen is dat , voor ons dan in ieder geval, een betere oplossing dan bijvoorbeeld de reis inkorten.

Een van de grote voordelen van een wereldticket is de flexibiliteit in het aanpassen van de reisdata. Bij een “normaal” ticket liggen de reisdata gewoonlijk vast en is het alleen tegen bijbetaling mogelijk een verandering in de datum aan te brengen terwijl dit bij een wereldticket tegen geen of beduidend minder kosten kan. Uiteraard ben je wel afhankelijk van de beschikbaarheid van plaatsen aan boord, hoe eerder je een wijziging doorgeeft hoe beter. Het wijzigen van de route is ook mogelijk, dit kost je echter altijd een vast bedrag, zo rond de €125,–.

Er zijn een aantal organisaties actief in Nederland die min of meer gespecialiseerd zijn in het verzorgen van wereldtickets. Je hebt onder andere Wereldticketcenter, JoHo en Kilroytravels. Wereldticketcenter heeft naast wereldtickets een behoorlijk aanbod in andere verre reizen, campers etc., terwijl JoHo zich vooral richt op studenten en veel doet op het gebied van vrijwilligerswerk. Wij hebben uiteindelijk gekozen voor Kilroy travels die een uitgebreid pakket hebben voor iedereen die wil reizen. Ook de service en informatie sprak ons aan. De toekomst zal leren of het een goede keuze is geweest, maar ja, dat is met alles zo.

De route die we op dit moment in elkaar gezet hebben ziet er in ieder geval als volgt uit:

Zoals te zien is zullen we vanuit Londen vliegen, ook dat is altijd een punt dat naar voor komt bij het plannen van een wereldticket, vliegen vanuit Londen kan je enige honderden Euro’s besparen ten opzichte van het vliegen vanuit Amsterdam, zelfs wanneer je hier een apart ticket naar toe moet boeken. Overigens gaan wij, hoogstwaarschijnlijk, per trein. Dit is niet veel duurder dan een vliegticket en duurt uitgaande van de totale reistijd net zo lang als per vliegtuig.