Frans en Cora

Donderdag 3 december 2009. Vanmorgen al vroeg vertrokken vanuit Mt. Surpise. We waren dan ook van plan om de nodige kilometers te maken. De rit naar Darwin is erg lang en saai en daar doen we al met al wel zo’n 4 dagen à 600 kilometer per dag over. Er zijn wel kortere wegen naar Darwin, maar die zijn alleen geschikt voor een 4 wiel aangedreven auto en tsja daar valt de camper niet onder. We zijn dus aangewezen op de enige geasfalteerde weg. De omgeving is niet echt spectaculair te noemen en zelfs heel erg eentonig. Dus gelukkig maar dat we allebei rijden en elkaar af kunnen wisselen, want anders wordt 600 kilometer veel te veel om op een dag te doen. Onderweg zagen we een droog landschap, een beetje vergelijkbaar met Kenia. Het zal hier vast wel eens erg nat zijn want langs de weg stonden borden met “floodway” en er stonden paaltjes met daarop de hoogte tot waar het water staat in geval van overstroming, zodat je kunt zien hoe diep het water is. Die paaltjes gingen tot 1 meter dus dat zal niet voor niets zijn. Maar nu was het een hele droge bedoeling. Zelfs rivierbeddingen stonden helemaal droog. Dieren zijn er dan ook nauwelijks te zien. Er lagen wel heel veel dode kangoeroes langs de weg en daardoor zaten er wel heel veel roofvogels. We hebben maar een enkele levende kangoeroe gezien. Verder stonden er veel koeien langs de weg die veel leken op de koeien in Afrika, heel erg mager. In Afrika slachten ze af en toe een koe om te eten, maar ik kan me niet voorstellen wat ze hier met deze koeien doen. Vlees zit er niet aan en melk geven ze volgens mij ook niet. Afijn ik kan me al helemaal niet voorstellen waarom iemand hier zou willen wonen, het is echt kurkdroog, een hele schrale onvruchtbare grond en er zitten heel veel (erg vervelende) vliegen. Veel mensen wonen hier dan ook niet; we zagen een bord onderweg waar op stond “welkom in Carpentaria” en daarbij dat het gebied 68.000 km² groot was met welgeteld 2500 inwoners. De meeste mensen wonen ook nog een flink eind van de “snelweg” af. Er staan bordjes bij de snelweg met daarop het aantal kilometers naar een bepaald huis/familie en die afstanden kunnen behoorlijk oplopen.

Ook zijn er ontzettend veel termieten hier. Velden vol met termietenheuvels, overal waar je kijkt zie je ze. Er moet dus wel iets in de grond zitten waar termieten het goed op doen.

Op deze weg rijden de zogenaamde “roadtrains”. Dit zijn echt enorm lange vrachtwagencombinaties van wel zo’n 50 meter lang! De grootste die we gezien hebben vandaag was er een met maar liefst vier tankauto’s achter elkaar.

Voor de lunch zijn we gestopt in Normanton, maar na het dorpje gezien te hebben, besloten we toch maar om verder te rijden. Een echt dorp was het niet te noemen, al met al 2 straten. Aan de hoofdweg zate

n een aantal cafeetjes, maar hier zaten allemaal Aboriginals die behoorlijk diep in het glaasje gekeken hadden. De plaatselijke slijterij had ook net een nieuwe voorraad bier gekregen waarschijnlijk, want we zagen zeker een man of 6 lopen met een krat bier. Een oudere vrouw zat op een bankje, krat bier ernaast en pilsje in de hand. We hadden al verhalen gehoord over Aboriginals die werkloos zijn en een drankprobleem hebben. In sommige plaatsen is het dan ook verboden om drank aan Aboriginals te verkopen. We hebben Normanton dan ook maar snel achter ons gelaten en zijn doorgereden naar Burk & Wills Roadhouse, ongeveer halverwege Normanton en (onze eerste bestemming voor morgen) Cloncurry. Na zo’n 8½ uur gereden te hebben vonden we het welletjes. Het caravanpark stelt (helaas) niet zo heel veel voor. We staan achter een benzinepomp met weinig luxe. Toen ik het toilet doortrok zag ik iets bewegen in de wc-pot. Dit bleek een kikkertje te zijn die zich onder rand verstopt had. Dat is voor die beestjes waarschijnlijk het enige water wat hier in de buurt te vinden is, maar echt op je gemak zit je dan toch niet meer……. en de volgende keer gebruik ik het toilet in de camper wel gewoon.

Zondag, 15 november 2009. Vandaag hebben we, vanwege de problemen met de batterij van de camper, weinig gedaan. Omdat repareren op zondag een probleem is, heeft Apollo ons geadviseerd door te rijden naar onze volgende bestemming en deze dan even door te geven aan ze zodat ze een bedrijf in de buurt kunnen zoeken die de accu kan controleren en/of vervangen.

Omdat we op maandag naar de “Australian Zoo” willen gaan, hebben we een camping daar in de buurt te zoeken. We kunnen dan in ieder geval de camper weer op 240 V aansluiten, zodat de koelkast het in ieder geval blijft doen. De accu was in ieder geval weer helemaal leeg, dus er moet dringend iets aan gedaan worden.

Erg veel hebben we dus niet gedaan vandaag. We hebben wel de Tourist Drive gevolgd naar het uitkijkpunt in de Glass House Mountains. In dit park rijzen 16 bergen als het ware uit het niets op. Een apart gezicht om te zien. Er was wel een mogelijkheid voor een wandeling maar gezien de temperatuur, zo’n 33 graden was het weer, hebben we dat maar niet gedaan.

Vandaag was dus eigenlijk een beetje een rustdag. Morgen naar de zoo van wijlen Steve Irwin en niet geheel onbelangrijk: de camper laten repareren.

Zaterdag 14 november 2009 – Voor ons vertrek had ik, via email, nog contact gehad met Arjen, een ex-collega van Van Niftrik die een jaar of 6 geleden naar Australië geëmigreerd is. Ik had hem om wat tips gevraagd over wat we zeker zouden moeten gaan bekijken en ook of hij wat minder toeristische plaatsen wist die ook de moeite waard waren. Van het een kwam het ander en omdat we toch die kant op gingen, hij woont in Brisbane, vroegen we of we iets mee konden nemen voor ze wat daar niet te krijgen was. Dat bleek inderdaad het geval te zijn: Paradontax! We beloofden dan ook een aantal tubes mee te nemen in ruil voor een echte Aussie BBQ met een paar biertjes. Dat gaat er bij mij altijd wel in.

Nadat we een paar dagen onderweg waren, hebben we contact opgenomen en afgesproken dat we zaterdag de tandpasta af zouden komen geven. We konden de camper in de voortuin parkeren, dus een slaapplaats was geen probleem.

Omdat we die dag maar zo’n 200 kilometer moesten rijden voor we in Brisbane waren, hadden we de avond tevoren even gekeken wat er onderweg nog te zien was. We besloten een stop te maken bij Fleay’s Wildlife Park. Dr. Fleay is bekend geworden met zijn studie over het in gevangenschap fokken en grootbrengen van vogelbekdieren. Hoewel het park helaas dringend aan renovatie toe was, hier en daar waren ze er al mee begonnen, was het op zich best mooi opgezet. Uiteraard hadden ze ook (een tweetal) vogelbekdieren.

Vogelbekdieren zijn nachtdieren en om ze in het wild te zien zal niet meevallen. Ze komen niet overal in Australië meer voor en als je ze wilt zien dan moet je er ‘s morgens vroeg bij zijn of ‘s avonds laat. En op de juiste plaats natuurlijk. In een dierentuin kun je het allemaal wat beter zien. De nachtdieren waren net gevoerd dus waren in ieder geval actief. We hebben dan ook een van de vogelbekdieren kunnen zien. Het bijzondere van het vogelbekdier is dat het een zoogdier is dat eieren legt.

Na daar een uurtje of wat rondgekeken te hebben, heel groot was het niet, zijn we doorgereden naar Brisbane. We hadden afgesproken elkaar te ontmoeten op de Southbank in Brisbane en even te bellen als we er zouden zijn om een precieze plaats af te spreken. Het vinden van een parkeerplaatsje was niet echt makkelijk. Ze hebben er wel een soort van meters geplaatst op de borden die aangeven hoe veel plaats er nog is, maar het zijn bijna allemaal parkeergarages. Inrijhoogte: 2,10 mtr. – Hoogte Camper: 3,20 mtr. Je hoeft geen wiskundeknobbel te hebben om te snappen dat dat niet gaat passen…. Nadat we een mooi ruim vak hadden gevonden en dachten goed te staan, bleek dat dit een laad- en loszone was waar je maar 10 minuten mocht staan. Ook geen goed plan dus. Gelukkig reed een stukje verder net iemand weg en konden we de camper daar kwijt voor de komende twee uur. Langer mocht namelijk niet.

De Southbank is het terrein geweest van de Wereldtentoonstelling die in 1988 in Brisbane is gehouden. Na afloop van de tentoonstelling heeft de gemeente besloten om het gebied “terug te geven” aan de inwoners van de stad. Er is een openbaar zwembad aangelegd, horecagelegenheden zitten er, er is een park(je) en er is een stukje tropisch regenwoud aangelegd. Ook staat er een kleine Nepalese tempel als geschenk van de Nepalese zusterstad aan Brisbane. Ook is er hele straat met kraampjes waar van allerlei dingetjes te koop zijn.

Je kunt wel merken dat, en dat geldt voor heel Australië denk ik, mede door het klimaat iedereen veel meer buiten leeft dan wij in Nederland. Ook hier waren er openbare barbecue-plaatsen die volop in gebruik waren en was het een gezellige drukte.

In die drukte viel het dan ook niet mee om elkaar te vinden. Na samen met Arjen en Chris, zijn zoontje, een rondje door het park te hebben gemaakt zijn we rond 15:00 naar zijn huis gereden waar we ook hartelijk welkom werden geheten door zijn vrouw, Veronica. Na ons opgefrist en de tandpasta uiteraard afgegeven te hebben, hebben we de avond gezellig pratend onder het genot van de barbecue en een drankje doorgebracht. Arjen en Veronica hadden nog een heleboel tips en wij hadden al best wat vragen over praktische zaken die we gezien hadden waar we niet goed aan uit kwamen. De moeder van Veronica was toevallig dat weekend ook daar en ook met haar hebben we kennis gemaakt, een schat van een mens, vol energie en hartelijkheid. Langs deze weg nogmaals heel hartelijk dank aan Arjen en Veronica voor de gastvrijheid.

Helaas bleken we een probleem te hebben met de tweede accu van de camper. ‘s Avonds bleek dat deze helemaal leeg was. Op deze accu zit ook de koelkast aangesloten. Zolang je rijdt is er niets aan de hand, dan trekt hij de stroom van de dynamo, maar bij stilstand werkt hij alleen vanaf de accu. Aangezien we tot nu toe alleen nog maar van powered sites gebruik hebben gemaakt hebben we niet gemerkt dat er iets mis was. Hopelijk is het snel opgelost, maar met het weekend voor de deur zal het vast wel tot maandag gaan duren.

Vrijdag 13 november 2009. Vanmorgen begon de dag met wat regen. We waren weer vroeg op; de vogels zijn hier bij het ochtendgloren – zo rond 6 uur – al redelijk tot heel erg verbaal actief om het zo maar te zeggen. Maar dat vroege opstaan daar hebben we geen problemen mee en het geluid van de vogels is heel apart. Er zit hier een vogel die een soort van computergeluidjes maakt, net als R2D2 van Starwars. welke vogel het precies is, daar zijn we nog niet achter want er zitten zoveel verschillende. Na het ontbijt zijn we vertrokken richting Maclean. Gelukkig klaarde het onderweg weer op en kwam de zon weer tevoorschijn. Onze stop voor een bakje koffie was in Ulmarra. Dit is een heel klein dorpje waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Er staat een hotel uit 1890 nog in “volle” glorie. Te koop overigens. Daarna zijn we doorgereden naar Maclean. Dé Schotse plaats in Australië. Heel leuk zijn de lantaarnpalen die beschilderd zijn met Schotse ruit in de kleuren van de verschillende clans met bijbehorende namen. Een vrolijk gezicht. Verder heeft ook dit dorpje een aantal gebouwen die nog uit de 19e eeuw stammen, zoals bijvoorbeeld de rechtbank, die in 1891 is gebouwd. Na hier een tijdje rondgewandeld te hebben, hebben we in het plaatselijke parkje geluncht en zijn we doorgereden naar Iluka waar we een wandeling hebben gemaakt in het Iluka Nature Reserve; een regenwoud aan de kust. Hier zijn we eerst naar het uitzichtpunt gegaan, waar je een mooi uitzicht over de zee en het regenwoud had. We zagen hier dolfijnen zwemmen en hebben ook een visarend gezien. Er was een wandeling van 5 kilometer uitgezet in het regenwoud, die we gelopen hebben. We hebben tijdens deze wandeling nog een aantal mooie vogels (o.a. Eastern Yellow Robin en Rufous Fantail) en zelfs twee leguanen gezien. Daarna zijn we weer verder gereden en hebben een camping opgezocht in Suffolk om te overnachten. Onze bestemming voor morgen is Brisbane.

Vandaag zijn we van Forster naar Moonee Beach gereden. Dit was alles bij elkaar zo’n 300 kilometer. We hebben er voor gekozen om stukken snelweg af te wisselen met stukken toeristische route. Vanmorgen eerst getankt en de camper in orde gemaakt. De watertank moet regelmatig bijgevuld worden, vuil water geloosd en ook het chemisch toilet moet geleegd worden. Nadat alles gecontroleerd was, konden we vertrekken. Na een stuk gereden te hebben, zijn we bij Cresent Head van de snelweg afgegaan en naar een hoger gelegen uitkijkpost gereden. Hiervandaan hadden we prachtig uitzicht over het water en het binnenland. Het water is hier wel heel erg blauw met mooie zandstranden. Daarna zijn we doorgereden naar Nambucca Heads. Hier hebben we een wandeling langs de baai gemaakt waar de rotsen allemaal beschilderd zijn. De mensen die hier wonen zijn ermee begonnen om teksten op de rotsen te zetten en de toeristen hebben het daarna overgenomen. Ook hier hebben we weer een uitzichtpunt bezocht, Captain Cook Viewpoint met mooi uitzicht over zee. Daarna zijn we doorgereden naar de camping, Moonee Beach Holiday Park waar we zo rond een uur of half 4 aankwamen. De camping ligt aan zee en we hebben hier nog een wandeling gemaakt langs het strand. Op de camping staat nog een Australisch stel met een grote oude stadsbus welke hij helemaal omgebouwd heeft tot een camper. Alles in de rock-and-roll stijl, echt heel leuk om te zien. Zij staan hier al een tijdje en vertelden over de vogels die hier altijd komen. Nadat ik terug kwam van het douchen stond hij met een stuk brood in zijn hand en een stuk of 5 agapornisjes op zijn arm. Ik kreeg ook een stuk brood in mijn hand geduwd en het duurde niet lang of ik had ook twee vogeltjes op mijn hand. Dat leeft hier dan gewoon in het wild! Echt heel erg leuk om te zien. Iedere avond komen er als het donker wordt ook nog twee opossums op de camping, die je -als je ze voorzichtig benadert– ook kunt aaien. Dat willen we natuurlijk ook wel zien.

Daar gaan we…

Vandaag was het zo ver, we konden de camper op gaan halen bij Cheapa Campa in Sydney. Na de vorige avond tevergeefs via de website van Cityrail geprobeerd te hebben uit te vinden wat de beste manier was om er te komen dit vanmorgen maar gevraagd bij de receptie van het hotel. Zij adviseerden om de trein te nemen naar Mascot-station en vandaar te lopen, het was maar 1 kilometer of zo…Zo gezegd zo gedaan. De trein was geen probleem, na onze ervaring in Londen met de “tube” en in Sydney met het openbaar vervoer (trein en bus) worden we daar steeds “handiger” in. Geen idee hoe het in Nederland precies zit, maar hier is de maximale wachttijd die wij hadden zo’n 15 minuten.

Na aankomst op Mascot stonden we even te kijken welke kant we precies op moesten en ook nu weer werden we aangesproken door een Australische dame of ze kon helpen. Ze dacht dat we naar de luchthaven moest en zei al meteen dat we de volgende halte moesten hebben, maar na uitgelegd te hebben dat we een camper op gingen halen wees ze ons de weg. Nu is het volgen van aanwijzingen om een of andere reden niet onze sterkste kant en de wandeling van 1 kilometer werden er zo ongeveer 3… Gelukkig is de weersvoorspelling hier net zo goed als in Nederland. In plaats van de beloofde regen en lagere temperatuur was het om 9:00 uur al zonnig en warm, een graadje of 23 schat ik zo.

Nadat we bij het verhuurbedrijf aangekomen waren, bleken we niet de eerste en enige te zijn die vandaag een camper, campervan of auto kwamen afhalen. Het was een komen en gaan van mensen. Na een tijdje gewacht te hebben waren we dan eindelijk aan de beurt. Eerst kregen we een instructievideo te zien over het gebruik van de camper en daarna werd al het papierwerk en uiteraard de betaling in orde gemaakt. Het bleek dat om een of andere reden de door ons gereserveerde camper niet beschikbaar was en we kregen dan ook een “upgrade” zonder extra kosten uiteraard. Erg veel stelde het niet voor, het is een iets langer model van een recenter bouwjaar, geen idee welk. Wat wel een voordeel is is het feit dat we ook via de zijdeur in kunnen stappen. Dat scheelt denken we toch wel in het comfort.

Na nog even gewacht te hebben, ze moesten de camper nog schoonmaken en controleren, kregen we nog wat instructie bij de camper, waar alles zat en hoe het werkte. Nog een inspectierondje gedaan ter controle op schade(s) en we kregen de sleutel en konden gaan.

Grappig detail is dat de camper uitgerust is met een toilet van Thetford uit Etten Leur. Bij mijn vorige werkgever, Van Niftrik, produceerden we de meeste onderdelen voor deze toiletten en was ik verantwoordelijk voor de leveringen aan deze klant. Hoogstwaarschijnlijk is het dus een toilet gemaakt van onderdelen die ik zelf naar deze klant heb opgestuurd….Klein wereldje is het toch he.

En toen was het zover en konden we vertrekken. Zo gezegd, zo gedaan dachten we. Ze hadden bij het verhuurbedrijf wat voorgedrukte routebeschrijvingen waarvan we er een meenamen om vanuit Sydney naar de Blue Mountains te rijden. Helaas hebben we ergens een afslag gemist en zijn we in plaats van naar het westen, naar het zuiden gereden. We besloten dan ook maar om een campground op te zoeken om de nacht door te brengen en wat tot rust te komen. Zo’n eerste dag links rijden is toch redelijk vermoeiend, ook de versnellingspook zit links dus schakelen moet ik ook weer helemaal opnieuw leren. De pedalen zitten wel hetzelfde, anders had ik vast wel een paar ongelukken gehad of veroorzaakt vandaag.

Verder hebben we vandaag wat inkopen gedaan zodat we komende dagen wat te eten hebben onderweg. Vanavond een eitje gebakken en een uitsmijter gemaakt. Alle spulletjes zijn opgeborgen in de kastjes en hopelijk ligt het een beetje stabiel, maar dat zien we morgenavond waarschijnlijk wel. Er zal best nog wel wat aangepast moeten worden voordat het allemaal goed ligt, maar al doende leren we het waarschijnlijk wel.

Voor diegenen die het nog niet doorhadden: ons kenteken voor de komende tijd is dus UVY 747

Na ons kort “oponthoud” in Roosendaal zijn we via de tunnel met de Eurostar naar Londen gegaan. Een makkelijke en snelle manier van reizen. Na ‘s avonds rond 6 uur aangekomen met de trein op station St. Pancras, hebben we na een korte zoektocht ons hotel gevonden. Het hotel zelf stelde niet zoveel voor, maar omdat we toch maar kort in Londen waren hadden we expres voor een goedkoop hotel gekozen. Na ingecheckt te zijn en ons wat opgefrist te hebben, zijn we uit een hapje gaan eten. Daarna nog wat gewandeld en vroeg onder de wol gekropen. De volgende dag zijn we Londen gaan bekijken. Omdat we maar 1,5 dag hadden in Londen en we zoveel mogelijk wilden zien, hebben we gebruik gemaakt van de “tube”. Een heel erg gemakkelijke manier van vervoer. Je koopt een kaartje voor verschillende zones; met 2 zones kun je in heel het centrum komen. Een kaartje voor een hele dag kost £ 7,20 (voor 2 zones) en na half 10 wordt het nog goedkoper. Wij waren vroeg en het was een drukte van jewelste. Het lijkt wel of iedereen gebruik maakt van de “tube”, maar lang wachten is niet nodig, want er gaat zo om de 2 minuten een trein.

We zijn begonnen met een wandeling in het centrum naar de Big Ben, the Londen Eye (het reuzenrad) en via de Millenium Bridge een wandeling gemaakt langs de Theems naar de Tower Bridge. Ook hebben we een aantal parken bezocht, zoals Hyde Park met Speakers Corner, Regent’s Park, Green Park en St. James’s Park (welk park wij het mooiste vonden). In dit park zitten veel eekhoorntjes en deze worden vaak gevoerd, zodat ze als ze de kans krijgen gewoon langs je broekspijp naar boven klimmen. Natuurlijk hebben we ook Buckingham Palace bezocht en hebben we de Horse Guards Parade gezien. Daarna hebben we St. Paul’s Cathedral bezocht. Als laatste hebben we het Natural History Museum bezocht omdat daar een expositie was van wildlife fotografie. We hebben hele mooie foto’s gezien.

Daarna was het al weer tijd om naar Heatrow te vertrekken waar onze vlucht naar Sydney om 21.45 uur zou vertrekken.

Vrijdag 30 oktober hebben we de laatste spullen verhuisd vanuit de Opaaldijk naar onze opslagruimte. Omdat het alleen nog maar om de grote meubelstukken ging, hadden we niet al te veel hulp ingeroepen. Zeker met de ervaring die we ondertussen opgedaan hebben in het verhuizen verwachtten we niet al te veel problemen. En die hebben we dan ook niet gehad. De dag tevoren konden we het verhuisbusje al ophalen zodat we ‘s morgens vroeg al konden beginnen met het laden er van. De eerste rit stond dan ook al klaar toen onze hulptroepen arriveerden. Na wat gepuzzel om alles zo efficiënt mogelijk in de opslagruimte weg te zetten, was het busje zo leeg en konden we de tweede rit doen. Ook dit was zo gebeurd en om ongeveer 14:00 uur was alles over, tenminste wat de grote spullen betrof. In de keuken stond nog een en ander en ook alle kleding was nog niet ingepakt. En niet geheel onbelangrijk: de matrassen om op te kunnen slapen lagen nog op de Opaaldijk.

Daarna kwam het tot dan toe moeilijkste gedeelte. Kees zou de katten meenemen naar hun huis. Hij en Els zijn de pleegouders voor onze kinders tot wij terug zijn. Omdat Frits nogal protesteert als hij in zijn reismandje zit besloot ik, Frans, mee te rijden met mijn eigen auto om Frits apart te houden van de andere twee. Zijn “geklaag” zorgt er namelijk voor dat de andere 2 ook in de stress raken. Na ze alle drie in de garage uit de reismandjes gelaten te hebben besloten we om ze na een tijdje bij de “rest” te laten. Ze krijgen er de komende tijd namelijk 8 nieuwe vriendjes bij. De eerste kennismaking verliep redelijk rustig, maar het zal toch wel wat tijd kosten eer ze aan elkaar gewend zijn. Kees en Els hebben met hun katten behoorlijk wat ervaring opgedaan, dus dat zal allemaal we goed komen.

Op zaterdag hadden we nog een afscheidsfeestje georganiseerd voor familie en vrienden. We hebben heel veel kaarten gehad met alle goede wensen die je je maar kunt bedenken. Het was een erg gezellige avond en nadat de laatsten vertrokken waren hebben we de boel de boel gelaten en zijn naar bed gegaan.

De volgende dag waren we, zoals altijd, weer vroeg op en zijn we aan de slag gegaan om de boel op te ruimen zodat we maandag het huis op konden leveren. Omdat we links en rechts wat tafels en stoelen geleend hadden moesten die ook allemaal terug gebracht worden. Ik ben dan ook aan de slag gegaan met het wegbrengen van de geleende spullen, terwijl Cora de Opaaldijk schoon ging maken. Tegen de tijd dat we hiermee klaar waren was het al weer middag en konden we de deur van ons tijdelijke onderkomen van de afgelopen maanden achter ons dichttrekken. De laatste dozen werden in de auto gezet en we zijn naar Bosschenhoofd gereden om daar de laatste nacht voor vertrek door te brengen.

In de vorige post heb ik al laten weten dat we het komende jaar de nodige kilometers af zullen leggen. Een groot gedeelte daarvan zal per vliegtuig gebeuren, met gerenommeerde maatschappijen zoals Qantas, American Airlines, LAN Airlines en British Airways. Het merendeel van deze maatschappijen maakt gebruikt van Boeings, LAN AIRWAYS maakt ook gebruik van Airbussen. Wat het soort vliegtuigen betreft hadden we weinig keuze, tenzij we daar natuurlijk ook nog verder in “gedoken” hadden en aangegeven dat we niet met bepaalde maatschappijen wilden vliegen. Maar dat gaat natuurlijk wel erg ver.

Voor wat het vervoer over land zijn er natuurlijk over het algemeen wel meer keuzes, soms ook zelfs wanneer het gaat over het reizen naar een ander land, of beter gezegd: eiland… Voor onze reis naar Londen waar de vlucht naar Australië vandaan vertrekt hebben we er voor gekozen met de trein te gaan. Om precies te zijn, met de Eurostar. Vertrekkend vanuit Roosendaal gaan we met een overstap in Brussel meteen door naar Londen waar de trein in het centrum stopt op St. Pancras station. Vandaar is het nog een korte wandeling naar het hotel waar we dan tot en met de 4e november zullen verblijven.

Om ons in Australië voort te bewegen hebben we ervoor gekozen om een camper te huren. Tijdens het voorbereiden liepen we tegen een behoorlijk aantal opties aan. Je kunt, zoals wij, huren of je kunt besluiten te kopen. Daarnaast heb je een aantal bedrijven waar je een auto of campervan kunt kopen die het bedrijf na je reis terugkoopt voor een percentage van de aanschafprijs, welk percentage je van tevoren afspreekt. Deze zogenaamde “buyback” opties zijn interessant als je niet al te veel luxe wilt omdat dit meestal een auto (stationwagen) betreft of een campervan. Een campervan is over het algemeen een klein busje, denk daarbij aan het formaat Toyota HiAce, waarin een klein kooktoestelltje is ingebouwd, koelkastje of Esky en een bed / bank om te slapen. Verdere luxe zoals een toilet en/of douche ontbreekt. Deze busjes zijn vaak ex-rentals, maar voor zover ik heb kunnen zien in goede staat, alleen een paar jaar oud. Als je kiest voor een buyback zit daar heel vaak ook de wegenwacht in en wat extra’s voor wat betreft onderhoud, dit is uiteraard ook in het belang voor de verkoper omdat ie ook weer koper is… Afhankelijk van de gebruiksperiode krijg je na de afgesproken periode 60, 50 of 40% terug van je aankoopprijs (onder bepaalde voorwaarden, zoals de staat van het voertuig, deze dient goed te zijn). Voor auto’s en campervans geldt ook dat er een behoorlijke markt is waarop je zelf een wagen kunt kopen en na afloop weer kunt verkopen. Met name in Sydney is Kings Cross een van de bekendste. Je hebt overigens bij een buyback optie ook altijd de mogelijkheid om je voertuig zelf te verkopen, dit levert meestal ook meer op.

Wat de beste optie is voor een langdurige reis door welk land dan ook is simpel een kwestie van kijken wat de opties zijn, wat elke optie kost, welke voor- en nadelen er aan kleven en een rekensommetje maken. De uiteindelijke zal grotendeels bepaald worden door hetgeen je zelf wenst.

Wij hebben ervoor gekozen om een camper te huren. Het voordeel dat wij hierin zien is het feit dat we een toilet en douche ter beschikking hebben waar en wanneer we ook zijn. Zeker gezien de periode, 3 maanden zo ongeveer, dat de camper ons (t)huis zal zijn, vonden we de iets hogere kosten niet opwegen tegen het verwachte ongemak van ‘s nachts de bush in moeten als je naar de wc moet…Wie weet wat er in het donker allemaal op de loer ligt…

Maar ook hier geldt: je hebt verschil tussen campers en campers. Je hebt er voor 2 personen tot en met gezinnen van 6 personen. En zelfs binnen de range geschikt voor 2 personen (overigens meestal 2-3 persoons) zitten er verschillen. Je hebt er met een aparte cabine, waarbij de slaapplaats boven de cabine zit, tot een meer bestelbus-achtig model. Afhankelijk van het type kun je bijvoorbeeld wel of niet via de bestuurderscabine naar het leefgedeelte. Ook het leefgedeelte kan op verschillende manieren ingericht zijn en/of voorzien van bepaalde zaken. Sommige hebben bijvoorbeeld een koelkastje aan boord, terwijl andere weer werken met een Esky, een soort van koelbox waar je zelf moet zorgen dat er voldoende ijsklontjes in zitten. Er kan een 2-pits gasstel aan boord zijn, of een 3-pits, de gasfles kan een kleine zijn, maar ook een grotere en de eerste vulling kan standaard in de prijs zitten of niet, je mag hem al dan niet leeg inleveren etc. etc. Het is dus goed om alle zaken proberen te vergelijken voor je een keuze maakt. Wat in eerste instantie goedkoop lijkt, kan door bijkomende kosten uiteindelijk duur uitpakken, of niet zijn wat je ervan verwacht. Belangrijk is te bepalen wat je in ieder geval wilt en daarvan uit te gaan.

Wanneer je langer dan een bepaalde periode huurt, meestal 90 dagen, krijg je een extra korting vanwege “long term rental”. Omdat we hiervoor voor Australie in ieder geval in aanmerking kwamen kregen we een korting van 17%. Omdat we de tip gekregen hadden dat sommige verhuurders ook diezelfde korting gaven op een volgende wannneer je binnen een bepaalde periode, meestal 3 maanden, weer bij hen huurt hebben we dit nagevraagd voor onze huur in Nieuw Zeeland. En ook daar kregen we korting: 15%, toch leuk meegenomen. Een ding dat altijd geld opbrengt is het rechtstreeks boeken bij de verhuurder in het land waar je gaat reizen. Dezelfde camper die we nu huren kostte ons via een Nederlandse bemiddelaar ruim €400,00 meer! En dat was alleen al voor Australië.

We hebben uiteindelijk gekozen voor Cheapacampa omdat ze ons het beste aanbod deden, we dit konden combineren met Nieuw Zeeland (extra korting) en ze ook in de USA verhuren (mogelijk ook de extra korting). We blijven uiteindelijk toch Nederlanders he….

Welke vorm van transport we verder in de reis gaan gebruiken weten we nog niet precies. Veel zal afhangen van de afstand en hoe snel we die af willen leggen. Dit hangt er van af wat er te zien is, naar verwachting, tussen die plaatsen. Reizen per camper of auto heeft het voordeel dat je kunt stoppen wanneer je wilt en hoe lang je wilt. Per trein, bus of vliegtuig is dat allemaal wat beperkter. Op dit moment hebben we er al wel wat ideeën over maar omdat we niet alles te ver van tevoren vast willen leggen, gaan we dit pas definitief vastleggen wanneer we onderweg zijn in Australie en Nieuw Zeeland.

Reizen houdt in dat je afstanden overbrugt om van de ene plaats naar de andere te komen. Hoe groot die afstand is hangt af van je bestemming. De manier waarop kan verschillend zijn en hangt onder andere af van de tijd je hebt om die reis te maken. Heb je weinig tijd en wil je er snel zijn dan is een vliegtuig een goede optie, heb je veel tijd dan kan lopen de juiste manier van reizen zijn voor je. Wij zullen de diverse afstanden in ieder geval niet lopend gaan overbruggen, maar gebruik maken van vliegtuig, camper, auto, trein en wellicht de bus.

Zoals ik al eerder gepost heb is het wereldticket gekocht en ligt die route min of meer vast, onze hoofdroute zal dus per vliegtuig afgelegd gaan worden. Om een indicatie te geven van de afstand die we in ieder geval minimaal per vliegtuig af zullen leggen: dit is 41.913 mijl ofwel + 67.500 km. Aangezien de aarde een omtrek heeft van ca. 40.000 km gaan we dus met het vliegtuig 1,6 keer de aarde rond..

Daarnaast zijn we ook bezig met het uitzetten van de routes die we op de verschillende continenten willen gaan volgen. Op de verschillende pagina’s kun je de routes al zien die we in Australië en Nieuw Zeeland in gedachten hebben. Overigens zijn dit ook weer routes waarvan we af kunnen wijken als we willen. Om ook hier weer een indicatie te geven van de afstanden hebben de routes die we in gedachten hebben ongeveer de volgende afstanden: Australië: 10.000 km, Nieuw Zeeland: 2995 km, USA: 11.275 km. Dit bij elkaar opgeteld is zo’n 24.270 km, nogmaals 0,6 keer de wereld rond.

Als je dit zo leest bekruipt je zo’n beetje het idee dat we het komende jaar of elke dag aan het vliegen zijn, OF kilometers aan het vreten met een auto of iets dergelijks. In de praktijk zal het er heel anders uitzien. Aan het vliegen zullen we niet veel kunnen doen, da’s een kwestie van zitten en wachten tot je er bent. Alles bij elkaar zal dat overigens wel zo’n 75 uur zijn. Het stuk over de weg lijkt ook ontzettend veel, en is het misschien wel, maar als je het in kleine stukjes hakt is het wel te behappen. Tijdens onze vakantie in 2006 hebben we gemiddeld zo’n 250 Km per dag gereden en we vonden dat goed te doen en dat is dan ook een beetje ons uitgangspunt geworden. Om toch nog wat meer tijd te kunnen nemen overal hebben we de tijd die we ergens willen blijven grotendeels bepaald aan de hand van de afstand die we af gaan leggen. Onze gedachte is om gemiddeld zo’n 150 km per dag af te gaan leggen. Afhankelijk van de wegen en het soort voertuig, camper of auto, kun je dit in zo’n 2 tot 3 uur afleggen. In Afrika weten we uit ervaring dat je zo’n 5 uur doet over een stuk van 200 km, een schril contrast met hier maar anderzijds weet je dat dit hoort bij het land en stel je je daar op in. Maar in de meer westerse landen is een afstand van 150 km goed te doen in een paar uur tijd. Hierdoor kunnen we dan ook een paar dagen op 1 plaats blijven en in de dagen erna wat kilometers meer per dag afleggen als dat nodig mocht zijn.

Om het bij een concreet voorbeeld te houden: de route in Australië is 10.000 km, uitgaande van 150 km/dag zouden we daar dan ongeveer 67 dagen over doen. In ons reisschema hebben we voor ons verblijf in Australië 104 dagen opgenomen, waarvan we eerst 3 dagen in Sydney verblijven. Er blijven dan ook zo’n 100 dagen over om het rondje van 10.000 km te maken. Met een gemiddelde van 100 km/dag moeten we het dan ook lekker rustig aan kunnen doen. We weten bijvoorbeeld al dat bepaalde stukken, zoals van Darwin naar Alice Springs zo goed als niets te bieden hebben behalve de uitgestrekte outback, daar zullen we dus meer kilometers per dag rijden. Op andere plaatsen zoals bijvoorbeeld een nationaal park zullen we hoogstwaarschijnlijk langer blijven en dit zou gezien de tijd die we hebben ook moeten kunnen.

Zoals beloofd staan de foto’s die ik gemaakt heb in Spanje online. Ze zijn te vinden op: http://travel.fraco.nl/photos/extremadura/.

Veel kijkplezier!

Dat wordt onze vakantiebestemming dit voorjaar. Om precies te zijn het “Parque National de Monfrague”, gelegen ten zuidwesten van Madrid. Zoals je meesten wel begrijpen gaan wij vooral om te genieten van de natuur en om te fotograferen, maar ( en het volgende heb ik voor het gemak gewoon gekopieerd, da’s veeeel makkelijker dan herschrijven..)  de Extremadura is een begrip onder vogelaars. Deze afgelegen landstreek van Spanje is misschien wel het allerbeste- en mooiste vogelgebied van Europa. Nergens zie je meer roofvogels en gieren dan hier! De Extremadura is al eeuwenlang onveranderd. Van oudsher is het een extreem achtergelegen gebied met weinig economische ontwikkeling. Het authentieke landschap is nooit intensief gebruikt en door de eeuwen heen min of meer hetzelfde gebleven. En dat is in positieve zin te merken! In het voorjaar wemelt het er namelijk van de vogels. De Extremadura wordt daarom een waar (roof)vogelparadijs genoemd. Er broeden alleen al vijf soorten arenden (havik- , dwerg- , Spaanse keizer- , slangen- en steenarend) en drie soorten gieren (aas- , vale- en monniksgier) in het gebied.
Karakteristiek voor de extremadura zijn de uitgestrekte steppegebieden. Hier leeft onder andere de grote trap. Met een gewicht van 15 kg is het de zwaarste vliegende landvogel ter wereld. Behalve met steppe is een groot deel van de Extremadura bedekt met ‘dehesa’. Dit is een uniek landschap van open eikenbos dat extensief wordt begraasd en waar soms graan wordt verbouwd. De oude eiken zijn van belang als broed- en rustplaats voor veel vogelsoorten. Onder de brede kruin van een vrijstaande eik is het heerlijk om de middaghitte te ontvluchten of… om vogels in alle rust van dichtbij te observeren! Alle ontdekkingstochten worden gemaakt vanuit een sfeervol en comfortabel ‘casa rural’ dat middenin het natuurpark van Monfragüe ligt.

El Cabrerin

Vanuit deze “Casa Rural” gaan we gedurende een kleine week het park en de verdere omgeving verkennen in de hoop om met mooie beelden thuis te komen. Maar dat zal best gaan lukken denk ik. Onderstaand een kaartje van het gebied waar we zullen verblijven. (klik op de kaart voor een grotere weergave)

Parque National de Mofrague

Maar het duurt nog even voor het april is, we moeten nog even geduld hebben. De vluchten zijn al wel geboekt en ook de Casa ligt al vast, alleen de huurauto nog, maar dat is een kwestie van even zoeken en boeken. We gaan overigens ook nu weer “op eigen houtje”, lekker met z’n tweetjes zodat we overal alle tijd kunnen nemen. Zelf de vluchten geboekt bij de KLM, en ook de B&B, alles via het internet. Ik kan niet wachten tot het zover is!

Aan alles komt een eind, ook aan de leuke dingen, helaas. We zijn in ieder geval weer veilig terug, met zo’n 1800 foto’s en 4 uur videofilm.

De komende weken de boel uitsorteren en wederom een webpagina hieraan wijden.

Ik houd jullie op de hoogte!