Frans en Cora

Zaterdag, 16 januari 2010 – Vandaag zijn we de hele dag naar het Healesville Sanctuary geweest. Dit is een dierentuin in Healesville, waarvan David Fleay (David Fleay Wildlife Park) een van de eerste directeuren is geweest. Er zijn hier alleen Australische dieren te zien en geen leeuwen etc. Heel mooi was de dierenkliniek, waar je ook een kijkje mocht nemen. Het was heel educatief. Er waren diverse computers met verschillende onderwerpen en vragen die je daarover kon

Verder stonden er microscopen met daaronder een bloed-/urinemonster en lag er een lijst met uitleg van welk dier het was en waren er 3 opties gegeven van wat er onder de microscoop te zien was. Aan de hand hiervan kon men bepalen wat het dier precies mankeerde. Je kon dan zelf door de microscoop kijken en raden welke optie je dacht dat je zag. Op de achterkant van de lijst stond het juiste antwoord. Was nog niet zo eenvoudig!

Ook was er een behandelkamer waar de dieren van het park behandeld werden. Zo waren er verschillende onderzoeken op een dag, die via een scherm gevolg konden worden. Er was vandaag een pink tongue lizard die last had van zijn ogen en na de behandeling kwam een assistente uitleggen wat er precies aan de hand was en wat de behandelmethode was.

In de kliniek worden niet alleen dieren van het park behandeld, maar ook dieren uit het wild die gewond zijn. Ze proberen deze dieren altijd weer terug te plaatsen in het wild. Als dit niet lukt dan wordt het dier afgemaakt. Alleen zeldzame, met uitsterven bedreigde dieren worden, als ze niet terug in het wild uitgezet kunnen worden, in het park geplaatst.

Verder worden er in Healesville Sanctuary veel shows en informatie gegeven. Zo was er een birds of prey show en daarna kwam een man uitleg en een demonstratie geven van de didgeridoo en boemerangs. Met de dingo’s wandelt men dagelijks door het park. Er is een papegaaishow, die vandaag helaas niet doorging omdat het te warm was (zo’n 38 graden). Verder komen de diverse verzorgers gedurende de dag een praatje houden bij de dieren die zij verzorgen, zoals de pelikanen, reptielen, koala’s, kangoeroes en de zogenaamde lyrebirds met hun mooie staart (foto).

Woensdag 2 december 2009 – Het is bijna niet te geloven dat we op dit moment al (of pas) 4 weken geleden vertrokken zijn uit Nederland. We hebben al zoveel gezien en gedaan dat het veel langer lijkt. Ook beginnen we nu een beetje beter in het ritme te komen en doen het wat rustiger aan. Zo ook vanmorgen, lekker uitgeslapen tot ongeveer 07:00 uur. De zon komt meestal zo rond 05:30 uur op en om 07:00 uur is het dan al een graad of 25 (boven nul is dat hier, hahaha). In de camper wordt het dan ook al redelijk warm zullen we maar zeggen. De airco zetten we over het algemeen ‘s avonds een uurtje of wat aan, maar die maakt zo’n herrie dat Cora niet kan slapen.

Vanmorgen zijn we naar een roofvogelshow gegaan en dat was een geweldige ervaring. Het was wel een voorstelling die meer een educatief karakter dan een showkarakter had. De valkenier was maar alleen, terwijl je heel vaak ziet dat ze in Nederland de show met z’n tweeën doen en de vogels heen en weer laten vliegen. Ook mooi trouwens, niets mis mee.

De valkenier, Mark, had een 2-tal uilen bij, waarvan 1 een kerkuil zoals die ook in Nederland voorkomt en daarnaast een typisch Australische uil, waarvan ik de naam zo snel niet meer weet. Daarnaast een valk, ook een zoals we in Nederland kennen, een “Buzzard Kite” en waar ik zelf op hoopte de “Wedge tailed Eagle”. Mark wist van alle vogels heel veel te vertellen, waar ze voorkomen, wat ze eten, hoe ze jagen en nog veel meer. Behalve de uilen liet hij alle vogels gewoon los vliegen. Overigens waren ze uitgerust met een klein zendertje zodat hij ze kon traceren mocht het nodig zijn. De valk mocht als eerste los en die dacht: “ik heb een maandje niet meer echt kunnen vliegen, laat ik er maar even gebruik van maken nu het weer kan”. Met andere woorden, hij kwam niet direct terug toen er met het aas gezwaaid werd. Geen nood, de volgende vogel werd losgelaten. Dit was de `Buzzard Kite` een van de weinige vogels die gereedschap gebruiken om bij hun eten te komen, zoals Mark demonstreerde. De Buzzard Kite gebruikt namelijk een steen om eieren kapot te gooien om bij de inhoud te kunnen. Mark had een geprepareerd ei bij, waar een stuk vlees in zat en na een paar stenen erbij gelegd te hebben, pakte de vogel een steen op en gooide in twee of drie keer het ei kapot zodat hij bij het vlees kon! Na deze voorstelling was het de beurt aan Bill, de Wedge Tailed Eagle. Echt een schitterende vogel, zo’n 3 kilo zwaar en een behoorlijke spanwijdte. Deze vogels zijn, vertelde Mark, in staat om kangoeroe’s van het formaat Skippy te pakken! Hij liet ons de achterste nagel zien en die is inderdaad gigantisch, ik kan me voorstellen dat ze hier inderdaad hun prooi kunnen doorboren en vitale organen kunnen raken.

Daarna werd het tijd om de valk op te zoeken. Na hem gepeild te hebben, wisten we waar we moesten kijken en even later zagen we hem inderdaad ook rondcirkelen. Na een paar keer roepen en met het aas zwaaien kwam hij eindelijk in duikvlucht naar beneden. Een valk haalt dan zo’n 300 kilometer per uur! Schitterend om te zien!

Daarnaast had Mark een Spotted Tail Quoll bij. Dit is een vreemd uitziend beestje wat nog het meest lijkt op een Tasmaanse Duivel (zie foto). Het is een vleesetend buideldier wat alleen in een klein gedeelte van Australië voorkomt. Het is overigens een bedreigde diersoort.

Na afloop van de show, zo rond 12:30 uur, zijn we op weg gegaan naar Mount Surprise onze eerste stop op weg naar Darwin. Onderweg zijn we nog even gestopt bij een windmolenpark genaamd de `Windy Hill Wind Farm`. Hier staan in totaal 20 windturbines die samen aan 3500 huishoudens energie leveren op een milieuvriendelijke manier. Ook kwamen we voorbij de Millstream Falls, welke de breedste waterval is van Australië. Tenminste tijdens het regenseizoen. Niet dat het nu een klein stroompje was, maar hij was zeker niet op volle `sterkte` zullen we maar zeggen.

Op dit moment zitten we dus in Mount Surprise en de laatste 100 kilometer was er al niet veel bijzonders te zien. En ook de volgende 700 hebben niet veel meer te bieden dan wat oude historische gebouwen. Dat betekent dus veel kilometers maken op een dag, maar wel op tijd stoppen bij een, ook schaarse, camping. Tenzij we echt in de outback willen kamperen.

Maandag 30 november 2009 – dinsdag 1 december 2009 – We zijn inderdaad doorgereden naar Daintree Village, verder ging niet want de verharde weg hield op. Wat je daar ook niet kunt is verdwalen, het plaatsje heeft maar 5 straten, die ook nog eens allemaal op elkaar uitkomen. Het plan was om daar een plaatsje te zoeken op de enige camping, maar die bleek in de verkoop te staan. De eigenaar was er nog wel en we konden ook terecht op de enige powered site die hij had, dat was het probleem niet zozeer. De dame bij de plaatselijke VVV had al gezegd: “bekijk de toiletgroepen en douches maar eens en als het je niets lijkt weet ik nog wel een alternatief”. We hebben inderdaad even gekeken en toen snel voor het alternatief gekozen.

Dit was een caravanpark dat zo’n 15 kilometer terug aan de weg lag en er schoon en verzorgd uitzag. We hadden ondertussen ook een ochtend boottocht geboekt op de Daintree rivier en moesten dan ook de volgende ochtend een klein stukje terugrijden om bij het startpunt te komen.

Na het eten nog even met Nederland gebeld om mijn moeder te feliciteren en de dag was weer voorbij.

Vanmorgen vroeg op gestaan (05:00 uur) want de boottocht begon om 06:30 had de dame bij de VVV gezegd. Dat had dus 06:00 uur moeten zijn en bij aankomst op het startpunt zagen we al iemand lopen, dat bleek later onze gids te zijn, die een beetje nors keek. Het bleek dat de tour om 06:00 uur zou beginnen en ze stonden dus al op ons te wachten! Een klein voordeel was dat we de enigen waren op de boottocht en we dan ook niemand echt ophielden. Op de rivier zijn een redelijk groot aantal bedrijven actief die boottochten doen, er zijn er maar 2 die zo vroeg vertrekken. Uit ervaring weten we dat je ‘s morgens als de temperatuur nog relatief laag is het meeste ziet. Dit was ook een boot speciaal voor birdwatchers en fotgrafie. De stoeltjes konden nl. 360 graden draaien en da’s zeker zo makkelijk. Ook was de boot breed zodat hij stabiel in het water lag.

De gids wist zo’n beetje elk nest en elk vogeltje langs de rivier te vinden en wees ons met behulp van een laserlichtje waar we moesten kijken. Niet dat we het dan erg snel zagen, maar we hebben toch verschillende soorten ijsvogeltjes gezien. (Fotograferen ervan is wat moeilijker..). Ook zagen we een “Tawny Frogmouth” ofwel Uilnachtzwaluw. Deze vogels, het zijn overigens nachtdieren, lijken op het eerste gezicht op een uil, maar hebben een brede bek, vandaar de naam “Frogmouth”. Heel aparte diertjes om te zien.

Helaas was de waterstand erg laag en hierdoor het water relatief warm. De krokodillen verblijven dan ook voornamelijk in het water en die hebben we dan ook niet gezien. We kregen wel het aanbod van de eigenaresse van het bootbedrijf, zij was ook meegegaan, om, gratis, op een van de latere cruises mee te gaan die meer gespecialiseerd waren in het opzoeken van de crocs. Omdat we verder wilden en er in de omgeving verder niets te doen was, hebben we dit aanbod afgeslagen. Voor een bushwalk vinden we de huidige middagtemperatuur van over de 30 graden toch te hoog. De gevoelstemperatuur loopt ook al snel op tot tegen de 40 graden.

We zijn dan ook op ons gemakje teruggereden naar Atherton, via Mareeba voor een bakje koffie bij de “Coffee Works”, om hier morgen naar een roofvogelshow te gaan kijken. Zij hebben een “Wedge tailed Eagle” in hun show, dit de grootse roofvogel van Australië, met een spanwijdte van 2,5 meter! Hopelijk is ie er morgen ook bij.

Morgen na de show gaan we op weg naar Darwin, dus eindelijk door de outback waar Australie om bekend is.Caravanparks zijn er niet al te veel, dus het gemiddelde aantal kilometers per dag zal wel omhoog gaan. Het is ook het gebied van de “Roadtrains”, vrachtwagencombinaties van zo’n 36 meter lang!

Wanneer het volgende bericht komt weet ik nog niet, maar we proberen wel elke dag onze locatie bij te werken, op het kaartje rechts zie je dan waar we zijn. Voorwaarde is wel GSM ontvangst en het is maar de vraag of dat overal zal lukken.

Tijdens de laatste algemene ledenvergadering is er gestemd over mijn voorstel om de centrale hallen van de hoog- en laagbouw wat meer aankleding te geven door het weghangen van een aantal foto’s en dat voorstel werd ook unaniem aangenomen. Onze TC is dan ook vrijwel meteen aan de slag gegaan en binnen een paar weken was het ophangsysteem aangebracht en werden door Herman Vos de lijsten bij mij afgeleverd, in totaal 14 stuks.

Ondertussen had ik het verzoek weggelegd bij het bestuur om de publicatieborden te verhangen, om het hoekje tegenover de brievenbussen, en daaraan hebben ze gehoor gegeven. Naar onze mening zou het mooier zijn alle foto’s op 1 rij te hangen, niet onderbroken door de borden. En gezien de reacties tot op heden zijn we niet de enigen die deze mening hadden. Uiteraard heb ik het bestuur bedankt voor de genomen actie.

Wij, Cora en ik, hadden ondertussen al een selectie gemaakt uit al onze foto’s en hebben deze af laten drukken waarna ik kon beginnen met het snijden van de passepartouts en het aanbrengen van de foto’s hierin en het inlijsten. In eerste instantie hadden we gedacht voor de hal in de hoogbouw aan zes foto’s voldoende te hebben, maar tijdens het ophangen vonden we toch dat ze iets te ver uit elkaar zouden hangen. We hebben ze toen alle zes rechts van de deur (naar de bergingen) gehangen.  Aangezien er meerdere mensen waren die vonden dat er links van de deur ook nog foto’s moesten komen, heeft het bestuur besloten nog twee lijsten bij de kopen. Deze hangen links van de deur,  zodat er in de hoogbouw, net als in de laagbouw, in totaal acht lijsten hangen.

Voor diegenen die het nog niet gezien hadden, zou ik zeggen ga eens kijken, in beide hallen, en voor diegenen die hier niet wonen en toch de foto’s willen zien zou ik zeggen, klik eens op de link recht onder “Onze foto’s” om ze te bekijken.

Overigens ben ik ook op zoek naar iemand (of meerdere personen) die bereid zijn om te helpen met het verzorgen van de foto’s, en dat op termijn (ons appartement staat nog steeds te koop, zoals bekend) over te nemen. Ook als iemand foto’s heeft die opgehangen mogen worden zijn die welkom. Ikzelf heb nog wel een collectie van enige duizenden foto’s, maar het is tenslotte niet alleen mijn gebouw en heb ik geen alleenrecht op hetgeen in de lijsten komt. Ook suggesties en ideeën zijn welkom.

Mocht je een foto zien waarvan je denkt: “die zou ik best willen hebben om op te hangen” dan kan dat. Al mijn foto’s zijn te koop en kosten, inclusief passepartout, € 15,–. Indien je een lijst aanlevert, formaat 40 x 50 cm, wil ik hem ook gratis voor je inlijsten. Andere formaten kan ook, maar dat zal ik per keer moeten bekijken wat de kosten zijn. Stuur voor vragen een email naar frans@fraco.nl .

Zoals beloofd staan de foto’s die ik gemaakt heb in Spanje online. Ze zijn te vinden op: http://travel.fraco.nl/photos/extremadura/.

Veel kijkplezier!

We zijn weer thuis, alweer een weekje trouwens, van onze korte vakantie in Spanje. En wat mij betreft een gebied dat zeker de moeite waard is om te bezoeken. Als je van natuur houdt,  zijn er vanuit Villareal de San Carlos, waar wij zaten, drie mooie wandelingen te maken en in de omgeving vanuit een van de andere plaatsjes in de omgeving.

Zoals altijd had ik nu ook weer, toevallig , mijn fotocamera bij en heb weer een hoop foto’s kunnen maken. Met de lessen van Steven Ruiter, van de roofvogelworkshop, in gedachten is het me gelukt om ook de vliegende vogels redelijk goed in beeld te krijgen. Ook kwamen we onderweg andere fotografen tegen die wat goede tips hadden. Ik zal nog een aparte pagina maken, gewijd aan de foto’s maar hieronder alvast een paar impressies.

Ooievaar

Deze kwamen we ook in de steden tegen, met hun grote nesten op de daken van kerken en andere hoge gebouwen. Zoals je op de volgende foto kunt zien.

Ooievaars op het dak

Tijdens de verschillende wandelingen hadden we geregeld een weids uitzicht over de omgeving. Het park wordt doorsneden door 2 rivieren, de Taag en de Tietar. Hier een blik op de Taag.

de Taag

Langs de Taag, in het park, is een punt genaamd “El Guitano” waar elke vogelliefhebber die het gebied bezoekt  in ieder geval langs gaat. Op deze rots nestelen diverse soorten gieren, zwarte ooievaars en een uilenkoppel. De gieren en ooievaars hebben we gezien, het uilenkoppeltje helaas niet. Gieren zag je overigens bijna overal wel vliegen, wat een vreemde gewaarwording was. Meestal denk je bij gieren meer aan Afrika, dan aan Spanje. Maar waar je ze ook ziet, ik blijf het indrukwekkende vogels vinden.

Vale gier

Maar het gebied staat bekend om z’n vele vogelsoorten. Ik ben geen “vogelaar” en ken dan ook de meeste namen niet. Ga er overigens verder ook niet achteraan zitten om ze op de foto te krijgen, puur en alleen voor het registreren van het feit dat ik ze gezien heb. Mijn grootse passie ligt toch bij het fotograferen, dus als ik een beeld kan maken van zo’n vogeltje ben ik al redelijk tevreden.

Veldleeuwerik?

Ook tijdens de autoritten in de omgeving, van en naar de omliggende plaatsen stuitten we op bijzondere ontmoetingen. Zoals met deze vos die op z’n gemak op het warme asfalt lag. Echt schuw leek zij niet te zijn, of ze moet ziek, zwak en misselijk zijn geweest. We vermoedden echter, dat ze een nest had en op zoek was naar voedsel.

Vos

Behalve natuur, is de Extremadura ook  bekend vanwege z’n cultuurhistorische waarde. Een aantal plaatsen in de omgeving zijn geplaatst op de Unesco lijst van werelderfgoederen ( Wikipedia ). Denk hierbij aan Cacares (het oude centrum), maar ook Trujillo en Guadaloupe zijn het bezoeken meer dan waard. We hebben alle plaatsen bezocht, hieronder een foto van het  Franciscaner klooster in Guadeloupe.

Franciscaner klooster in Guadeloupe (Spanje)

Op het moment dat ik dit schrijf staat onze koffer gepakt voor de komende, korte, vakantie in de extremadura, Spanje. Een uitgebreide beschrijving is hier http://www.fraco.nl/372/2009/01/25/fotografie/de-extremadura-spanje/ te vinden. De afgelopen weken zijn we druk doende geweest een soort van programmaatje samen te stellen met daarin, naar onze mening, interessante trips die we kunnen ondernemen. In de extremadura zijn veel zaken, ten opzichte van “vroeger” onveranderd.

Extremadura kent een landbouwtraditie die eeuwenoud is. De hoofdzakelijk agrarische bevolking heeft in de loop der tijden geleerd hoe met het land en klimaat om te gaan. Dat heeft geresulteerd in landbouw- en veeteeltmethoden die door en door beproefd zijn. In economisch opzicht is Extremadura vooral van belang voor de productie van kurk, houtskool, olijven en ham. Voor verantwoord (natuur)toerisme heeft het gebied nog een enorm potentieel. Grote delen van Extremadura zijn nog vrijwel onaangetast gebleven.

Veeteelt speelt een belangrijke rol in de regio. Overal loopt vee; koeien, schapen, geiten en varkens. Hier leeft het vee nog opeen manier zoals we het ons van vroeger voor kunnen stellen. Door het systeem van transhumancia, waarbij het vee in het najaar uit de bergen naar het laagland wordt verweid en inde voorzomer weer naar de bergweiden wordt gebracht, wordt voorkomen dat de steppen en dehesas overbegraasd worden. Eeuwenlang heeft het vee deze reis lopend tussen ommuurde paden, de cañadas, afgelegd. Zo’n reis nam weken, zo niet maanden in beslag en was voor zowel het vee als de herders een ware beproeving. Door selectief fokken zijn sterke rassen ontstaan die onder dergelijke zware omstandigheden kunnen overleven. Vandaag de dag wordt het vee met vrachtwagens of treinen vervoerd, maar er zijn gelukkig groepen die zich sterk maken om het oude systeem van transhumancia in ere te herstellen.

Extremadura is vooral fameus vanwege haar grote aantallen roofvogels met soorten als steenarend, Spaanse keizerarend, havikarend, slangenarend en dwergarend. Niet te missen zijn de grote aantallen vale gieren. Ook monniksgieren broeden hier in behoorlijke aantallen. Minder algemeen is de aasgier. Verder heeft Extremadura een behoorlijke populatie rode wouw, zwarte wouw, kleine torenvalk en grauwe kiekendief. De prachtige grijze wouw, voornamelijk in de schemering actief, is op diverse plaatsen te bewonderen. Een heel bijzondere vogelsoort is de blauwe ekster: zijn verspreidingsgebied is in Europa beperkt tot Extremadura. Deze in groepen levende vogels komen algemeen voor in dehesa landschappen. Kleurrijke mediterrane soorten als bijeneter, hop en scharrelaar zijn vrijwel overal aan te treffen.

In dit centraal gelegen deel van Spanje, dat vanouds behoort tot de armste delen van het land, heeft de bevolking altijd moeten knokken om zich een bestaan te verwerven. Al in de late middeleeuwen zochten de Extremeños een manier om in hun levensonderhoud te voorzien en trokken weg uit deze woeste en lege streek op zoek naar nieuwe landstreken: de Spaanse verovering van Centraal- en Zuid-Amerika was het gevolg.

Extremadura kent een rijke historie: de Romeinen hebben er hun sporen nagelaten, de Moren zijn er heer en meester geweest, de conquistadores zijn hier geboren, met alle gevolgen van dien. Een bezoek aan Trujillo, Guadalupe, Mérida, Alcántara en Cáceres zullen de cultuurliefhebber dan ook niet onberoerd laten.

Trujillo: de stad van de conquistadores, gebouwd op een granieten heuvel. Het kasteel tornt boven het stadje uit, u heeft er een prachtig zicht op de omliggende omgeving. Het fraaie Plaza (=plein)Mayor, behoort tot de mooiste van Spanje. Hier troont het beeld van Pizarro, de veroveraar van het rijk der Inca’s.

Guadalupe: Een bezoek aan het klooster mag niet ontbreken. Vele pelgrims zijn u voorgegaan. Guadalupe is vooral bekend vanwege ‘de zwarte Maagd van Guadalupe’.

Mérida: Deze stad is gesticht in 25 v. Christus en werd een van de belangrijkste hoofdsteden van het Romeinse rijk. Vele monumenten uit die tijd zijn bewaard gebleven. Merida is daarom uitgeroepen tot World Heritage Site. Bezoek de Romeinse brug, de Tempel van Diana, de Trojaanse boog, het aquaduct en de Mitreo-villa met haar prachtige mozaïekvloer en het amfitheater.

Alcántara: Hier vindt u één van de best bewaarde Romeinse bruggen van Spanje.

Cáceres: Deze stad staat op de door de Unesco geplaatste lijst van werelderfgoed. De ommuurde, oude stadswijk met zijn statige panden en romantische straatjes, de kathedraal, haar paleizen en kerkjes ademen nog steeds ‘de tijd van vroeger’ uit.

Zoals je kunt lezen, er is veel te zien en het zal niet lukken dit allemaal in 1 week te proppen, zonder het “op z’n amerikaans” te doen. Overal snel voorbij, foto’s maken en thuis bekijken wat we nu eigenlijk gezien hebben.  En daarnaast is het een beetje geven en nemen: ik, Frans, met m’n fotografie, en Cora die graag wat meer ziet dan alleen door de zoeker van de camera. Ach, we hebben daar altijd een gulden middenweg in gevonden, dat zal ook nu weer gaan lukken.

Vannacht, zo rond 04:00 uur, vetrekken we vanaf huis, vlucht KL1699 om 07:00 uur zal ons naar Madrid brengen waar we een auto klaar hebben staan ( als het reserveren goed gegaan is ) zodat we om 11:00 uur richting Villareal de San Carlos kunnen vertrekken. Villareal de San Carlos heeft overigens een inwoner aantal van 25…..( toen ik een paar maanden geleden boekte waren dat er nog 28, hopelijk is het geen ongezonde leefomgeving).

Overigens gaat er voor het eerst een laptop mee, ik heb geen idee van de eventuele mogelijkheden wat internet betreft, maar dat merken we snel genoeg. Indien mogelijk zal ik zeker al wat foto’s laten zien of een berichtje plaatsen.

Afgelopen zaterdag heb ik deelgenomen aan een workshop Roofvogelfotografie in Berkel en Rodenrijs bij De Roofvogelboerderij die  gegeven werd door Steven Ruiter. De workshop nam een hele dag in beslag, zodat je volop de tijd had om te fotograferen en tips te krijgen van Steven. Het programma zag er als volgt uit:

9.30 – 10.00 uur – Ontvangst met koffie of thee

10.00 – 11.00 uur – Theoretisch gedeelte met fraaie beeldpresentatie

11.00 – 13.00 uur – Praktijkgedeelte, fotografie portretten en vogels in natuurlijke

houding. Tussentijds doe ik mijn ronde en geef aanwijzingen.

13.00 – 13.45 uur – Lunch

13.45 - 16.00 uur – Praktijkgedeelte, fotografie vliegende roofvogels en uilen

en eventueel mogelijkheid voor fotografie van zittende vogels.

Ik geef vooral praktische tips voor de fotografie.

16.00 – 17.00 uur – Nabespreking eventueel met enkele beelden.

Ik moet zeggen dat dit een van de beste workshops is geweest die ik gevolgd heb! Steven is, naast fotograaf, biologielereaar van beroep en heeft een ontzettende liefde voor de natuur. Dat merk je aan de manier en het enthousiasme waarop hij over de volgels en de natuur praat en het werkt ook ontzettend aanstekelijk. Ook Ben en Marijke de Keijzer van de Roofvogelboerderij zijn ontzettend begaan met hun dieren en de natuur in het algemeen. Naast de roofvogels, wat een uit de hand gelopen hobby is, hebben ze ook een 40-tal melkkoeien, uit deze combinatie van bedrijven komt ook de naam Roofvogelboerderij.

In de loop van de weken zal ik wat meer foto’s plaatsen op mijn photoblog, voor nu zullen jullie het met deze moeten doen, of even naar Flickr gaan, daar staan er een paar meer.

Claws

Bateleur

Oehoe