Frans en Cora

Vrijdag, 5 maart 2010 – Gistermiddag hebben we Queenstown nog bezocht. We stopten daar om het informatiecentrum te bezoeken voor ideeën wat te doen in de omgeving. In dezelfde straat als waar het informatiecentrum in zat, zat ook het kantoortje van Dart Stables. Zij bieden paardrijtochten aan in de omgeving van Glenorchy, waar ook de Lord of the Rings films opgenomen zijn. Alhoewel ik toch twijfelde, heeft Frans me overgehaald om te boeken. Ik heb een tocht van 3 uur voor de gevorderde ruiter gekozen. Vertrek was vrijdagochtend 9.15 uur. We zijn dus verder gereden naar Glenorchy en daar een plaatsje op de camping gezocht, zodat we vrijdagochtend niet eerst de rit vanuit Queenstown – zo’n 45 kilometer bochtige weg – hoefden te maken. De rit naar Glenorchy en de omgeving zijn echt prachtig. De weg liep langs een meer en in de achtergrond had je dan de bergen met de wolken; een plaatje. Vrijdagochtend bleek dat we met z’n vieren waren voor de rit voor gevorderden. Wat er precies onder gevorderd verstaan wordt, werd niet helemaal duidelijk, want er zat iemand in de groep die al 8 jaar niet meer gereden had en nog iemand die zo gemiddeld 1x per maand reed. Na op de locatie aangekomen te zijn kregen we allemaal een paard toegewezen. Alle paarden zijn ex-racepaarden, die niet (meer) geschikt zijn voor het racen en “afgedankt” worden. De meeste zijn dan zo’n jaar of 6. Mijn paard heette Ben en was een ex-racepaard van 17 jaar. Het eerste stuk ging gewoon in stap en daarna hebben we een klein stukje gedraafd om te kijken of alles goed zat. Het was wel even wennen want het was bij mij ook al weer zo’n 2 jaar geleden dat ik op een paard gezeten had, maar het is net als fietsen, je verleert het nooit. Nadeel van dit soort ritten is vind ik dat de paarden zo voorgeprogrammeerd zijn; ze weten precies waar ze moeten draven en galopperen en volgen gewoon de voorganger. We hebben redelijk veel gegaloppeerd en na wat protest, lukte het me toch om Ben aan de teugel te krijgen en hem in te houden en harder te laten gaan wanneer ik dat wilde en niet wanneer mijn voorgangster dat deed. We zijn ook verschillende keren riviertjes overgestoken en dat was wel leuk om te doen. Onze begeleidster wist heel veel te vertellen over de Lord of the Rings films die daar opgenomen waren. Het ene meisje in de groep was ook helemaal idolaat van de films en wist er dan ook alles van; hoe de bergen in de film genoemd werden etc. Er was zelfs een tijd terug een groep geweest waar een meisje in zat die de elventaal uit de film kon spreken. Ook vertelde de begeleidster veel over de planten en het dierenleven van de omgeving. Heel interessant en de drie uur waren dan ook zo voorbij. Alhoewel het niet het rijden was zoals ik gewend ben geweest, vond ik het wel heel erg leuk. Of ik straks weer ga rijden weet ik nog niet, maar wat ik wel zeker weet is dat ik morgen een ontzettende spierpijn zal hebben……

Omdat de rit van Cora zo’n 3-3,5 uur in beslag zou nemen besloot ik om een wandeling te maken, eerst rondom de Glenochy Lagoon (zo’n 45 minuten) en daarna rond de stad (zo’n 60 minuten) om te kijken of er nog wat te fotograferen viel. Eerst ben ik naar het meertje gelopen omdat daar ook de meeste kans is om vogels te zien. Veel waren er niet een aantal zwarte zwanen en wat verschillende eenden, maar het uitzicht over het meer met op de achtergrond de bergen was weer ontzettend mooi. Helaas ging het na een uurtje zachtjes regenen en werd het wat bewolkter, veel foto’s heb ik daarna niet meer kunnen maken. Het klaarde nog even op, maar daarna kwam het er stevig uitvallen. Toevallig zag ik de groep waar Cora in zit nog rijden en heb er een foto van kunnen maken. Ik ben dan ook maar teruggewandeld naar de camper in afwachting van Cora en heb de foto’s meteen op de laptop gezet en bekeken.

Nadat Cora weer terug was en zich in droge kleren had gestoken zijn we na het drinken van een bakje koffie doorgereden naar Te Anau.

Donderdag 3 december 2009. Vanmorgen al vroeg vertrokken vanuit Mt. Surpise. We waren dan ook van plan om de nodige kilometers te maken. De rit naar Darwin is erg lang en saai en daar doen we al met al wel zo’n 4 dagen à 600 kilometer per dag over. Er zijn wel kortere wegen naar Darwin, maar die zijn alleen geschikt voor een 4 wiel aangedreven auto en tsja daar valt de camper niet onder. We zijn dus aangewezen op de enige geasfalteerde weg. De omgeving is niet echt spectaculair te noemen en zelfs heel erg eentonig. Dus gelukkig maar dat we allebei rijden en elkaar af kunnen wisselen, want anders wordt 600 kilometer veel te veel om op een dag te doen. Onderweg zagen we een droog landschap, een beetje vergelijkbaar met Kenia. Het zal hier vast wel eens erg nat zijn want langs de weg stonden borden met “floodway” en er stonden paaltjes met daarop de hoogte tot waar het water staat in geval van overstroming, zodat je kunt zien hoe diep het water is. Die paaltjes gingen tot 1 meter dus dat zal niet voor niets zijn. Maar nu was het een hele droge bedoeling. Zelfs rivierbeddingen stonden helemaal droog. Dieren zijn er dan ook nauwelijks te zien. Er lagen wel heel veel dode kangoeroes langs de weg en daardoor zaten er wel heel veel roofvogels. We hebben maar een enkele levende kangoeroe gezien. Verder stonden er veel koeien langs de weg die veel leken op de koeien in Afrika, heel erg mager. In Afrika slachten ze af en toe een koe om te eten, maar ik kan me niet voorstellen wat ze hier met deze koeien doen. Vlees zit er niet aan en melk geven ze volgens mij ook niet. Afijn ik kan me al helemaal niet voorstellen waarom iemand hier zou willen wonen, het is echt kurkdroog, een hele schrale onvruchtbare grond en er zitten heel veel (erg vervelende) vliegen. Veel mensen wonen hier dan ook niet; we zagen een bord onderweg waar op stond “welkom in Carpentaria” en daarbij dat het gebied 68.000 km² groot was met welgeteld 2500 inwoners. De meeste mensen wonen ook nog een flink eind van de “snelweg” af. Er staan bordjes bij de snelweg met daarop het aantal kilometers naar een bepaald huis/familie en die afstanden kunnen behoorlijk oplopen.

Ook zijn er ontzettend veel termieten hier. Velden vol met termietenheuvels, overal waar je kijkt zie je ze. Er moet dus wel iets in de grond zitten waar termieten het goed op doen.

Op deze weg rijden de zogenaamde “roadtrains”. Dit zijn echt enorm lange vrachtwagencombinaties van wel zo’n 50 meter lang! De grootste die we gezien hebben vandaag was er een met maar liefst vier tankauto’s achter elkaar.

Voor de lunch zijn we gestopt in Normanton, maar na het dorpje gezien te hebben, besloten we toch maar om verder te rijden. Een echt dorp was het niet te noemen, al met al 2 straten. Aan de hoofdweg zate

n een aantal cafeetjes, maar hier zaten allemaal Aboriginals die behoorlijk diep in het glaasje gekeken hadden. De plaatselijke slijterij had ook net een nieuwe voorraad bier gekregen waarschijnlijk, want we zagen zeker een man of 6 lopen met een krat bier. Een oudere vrouw zat op een bankje, krat bier ernaast en pilsje in de hand. We hadden al verhalen gehoord over Aboriginals die werkloos zijn en een drankprobleem hebben. In sommige plaatsen is het dan ook verboden om drank aan Aboriginals te verkopen. We hebben Normanton dan ook maar snel achter ons gelaten en zijn doorgereden naar Burk & Wills Roadhouse, ongeveer halverwege Normanton en (onze eerste bestemming voor morgen) Cloncurry. Na zo’n 8½ uur gereden te hebben vonden we het welletjes. Het caravanpark stelt (helaas) niet zo heel veel voor. We staan achter een benzinepomp met weinig luxe. Toen ik het toilet doortrok zag ik iets bewegen in de wc-pot. Dit bleek een kikkertje te zijn die zich onder rand verstopt had. Dat is voor die beestjes waarschijnlijk het enige water wat hier in de buurt te vinden is, maar echt op je gemak zit je dan toch niet meer……. en de volgende keer gebruik ik het toilet in de camper wel gewoon.

Vandaag voor de tweede dag met de camper op pad. Gisteravond hadden we nog een route gepland naar de volgende stop, Katoomba. Dit ligt in de Blue Mountains. De Blue Mountains is een van de bekendste en meest bezochte berggebieden in de provincie New South Wales, waarin ook Sydney ligt. Als je de juiste weg volgt, kun je in 1,5 uur vanuit Sydney in Katoomba zijn. Doe je net als ons dan duurt het 1,5 dag. Anderzijds we hebben de tijd aan ons eigen en per slot van rekening gaat het ook om de reis er naar toe en niet alleen om de bestemming.

Aangekomen in Katoomba zijn we meteen doorgereden naar het visitorcentre om informatie op te vragen over een mogelijke kampeerplaats. We hadden wel een naam en een straat, maar bij de visitorcentra kun je ook altijd een plattegrond krijgen van de omgeving, en dat kan wel eens makkelijk zijn. Ook kennen de medewerkers de omgeving. Ook hier werden we weer uiterst vriendelijk te woord gestaan en geholpen. Een kaart kwam te voorschijn en er werd op aangegeven waar we waren en waar we naar toe moesten.

Het visitorcentre is gelegen aan een uitkijkpunt Echo Point genaamd. Beter gezegd is Echo Point een verzamelplaats van wandelingen en uitkijkpunten in het gebied rond Katoomba die stuk voor stuk een schitterend vergezicht geven over de Blue Mountains. Deze bergen danken overigens hun naam aan een fijne blauwkleurige nevel van door de Eucalyptus bomen afgegeven olie.

Echo Point is gelegen bij een rotsformatie genaamd “The Three Sisters”. De legende, of beter de “droom” want de aboriginals spreken altijd over “Dreaming”, gaat dat er drie mooie zusters van de Gundungarra stam verliefd werden op drie broers van de naburige Dharruk stam. Echter door een wet van hun stam was het de meisjes verboden met de broers te trouwen. De broers, die krijgers waren, besloten de meisjes te ontvoeren. De stammenoorlog die hierdoor ontstond dwong de wijze man van de Gundungarra-stam om de meisjes in steen te veranderen met de bedoeling dit na de oorlog weer ongedaan te maken. Echter werd de wijze man tijdens de oorlog gedood en is het tot op heden nog niemand gelukt de betovering ongedaan te maken. Overigens is dit een van de vele versies van deze legende.

Na hier even rondgekeken te hebben zijn we doorgereden naar de camping van vandaag en na het inchecken hebben we een wandeling gemaakt door de omgeving en vanaf verschillende plaatsen over de Blue Moutains uitgekeken.

Wat ons beiden opviel was dat je je eigenlijk helemaal niet in Australië waande. Wanneer je meestal iets over Australië ziet is dat de outback met zijn rode zand, maar vanwege de uitgestrektheid vind je veel verschillende klimaten van Zuid naar Noord.

Omdat we een beetje afweken van ons schema – we hadden thuis een route door Australie uitgezet en daaraan gekoppeld het aantal kilometers – voor wat betreft het aantal kilometers per dag, moesten we de volgende dag toch even wat meer kilometers maken. Omdat Frans tot nu toe alleen gereden had, moest ik er nu ook aan geloven…. Het links rijden op zich went vrij snel, maar het met je linkerhand schakelen duurt toch even wat langer. Vooral als er ineens een situatie is waarbij je snel moet handelen, grijp je toch automatisch (althans dat deed ik) naar rechts voor de versnellingspook. Het meest zag ik op tegen het rijden met de (in mijn ogen) grote camper, maar eenmaal achter het stuur viel dat reuze mee. Het links rijden is ook wel even wennen, maar je ziet gewoon waar de andere auto’s rijden en dan lukt het wel. Waar we wel op moesten letten is dat we nadat we gekeerd waren met de camper weer aan de linkerkant moesten gaan rijden. Dit ging bij de eerste keer keren verkeerd; we gingen automatisch weer rechts rijden totdat we een bus aan zagen komen die op “onze” weghelft reed. Dan schrik je toch wel even, maar een goede les want de volgende keer let je extra goed op. Vandaag hebben we dus om niet te ver van het schema af te wijken zo’n 450 kilometer gereden. Een lange dag, maar we hebben er wel voor gekozen om niet de snelweg, maar de toeristische route te nemen, die erg mooi was. Ook hebben we woensdag voor het eerst een kangoeroe gezien, maar helaas was hij/zij doodgereden en lag aan de kant van de weg!

Een vijver in de tuin zorgt er altijd voor dat er allerlei dieren naar de tuin komen omdat water, naast voedsel, een van de eerste levensbehoeften is. Het is zelfs het belangrijkste van de twee, want na een dag of drie zonder water is het ver gedaan met je. Afhankelijk van de grootte van de vijver, de ligging en de omgeving trekt het allerlei dieren aan. Eerder berichtte ik al van de blauwe reiger die, bijna dagelijks, een bezoek brengt aan de vijver en lekker gaat zitten vissen. En gelijk heeft ie. Er zit zoveel vis in de vijver dat de paar visjes die hij (of zij, dat weet ik niet) vangt, niet veel uit zullen maken. Sterker nog, over niet al te lange tijd zal de veestapel, of beter visstapel, weer uitgebreid gaan worden!

Zoals in de natuur namelijk gebruikelijk is, zorgen dieren uit instinct voor nageslacht. Zo ook de karpers die in de vijver zwemmen. Halverwege deze maand was de vijver het toneel van een hoop gespetter in de vijver, met name in het ondiepere (en dus warmere) gedeelte (de smalle kant) in de buurt van de waterplanten. Gedurende een dag of drie was het paaitijd voor de karpers, en waarschijnlijk ook voor de goudvissen, maar die maken niet zoveel geweld. Ik heb nog gepoogd het fotografisch vast te leggen, maar veel meer dan wat opspattend water heb ik niet in beeld kunnen krijgen.

Gespetter in het water

Behalve karpers hebben we, sinds vorig jaar, ook twee koppels eenden die permanente bewoners zijn. Het zijn twee vrouwtjes (meestal gewoon “eend” genoemd) en 1 mannetje (woerd).  Net als vorig jaar hebben deze zitten broeden. Helaas heeft het nest dat het eerste uitkwam het, ondanks alle gedane inspanningen, het niet langer dan twee dagen overleefd. Van de 11 eieren zijn er maar twee uitgekomen, maar zover ik heb na kunnen gaan is het ene kuiken (of beter “pulletje”.) de eerste dag / nacht al verdronken, en het tweede, naar ik heb gehoord, door een ander dier gepakt. Ik weet dat reigers een kuiken niet versmaden, maar ook meeuwen, en die komen hier ook nogal eens, zijn er niet vies van. Wat het ook is geweest maakt verder ook niet zoveel uit.

Moeder nummer 2 had haar nest in de tuin van een van de stadswoningen gelegd. Gelukkig voor haar waren de bewoners bereid om haar daar te laten zitten en de eieren uit te laten broeden. Op 30 april zijn deze uitgekomen. In eerste instantie waren het 7 stuks, maar 1 van de pulletjes heeft het niet langer dan een paar dagen volgehouden. Ook dat is de natuur. De andere 6 hebben lekker een paar weken beschermd in de tuin op kunnen groeien en zijn sinds een week vrij om te gaan en staan waar ze willen. 1 dag na het uitkomen heb ik de kans gehad een foto te maken van ze, en dit weekend ben ik de tuin in gegaan om dat nogmaals te doen. Als je de foto’s naast elkaar ziet, dan kun je goed zien hoe snel ze gegroeid zijn!

1 dag oud, veilig onder moeder's vleugels

30 mei 2009 - al een stuk groter.

Zoals beloofd staan de foto’s die ik gemaakt heb in Spanje online. Ze zijn te vinden op: http://travel.fraco.nl/photos/extremadura/.

Veel kijkplezier!

Op 28 maart word er, in navolging van het succes van vorig jaar, nationaal een open huizen route gehouden. Hieraan doen nagenoeg alle makelaars in Nederland mee. Ook onze makelaar, Peter Rijsdijk, heeft ons voorgesteld hieraan deel te nemen. En waarom niet, het is nooit onverstandig eens wat extra aandacht op de verkoop te vestigen, je weet nooit.

De “openingstijden” zijn van 11:00 tot 15:00 uur, dus als je nog mensen kent die toevallig op zoek zijn naar een appartement, stuur ze door zou ik zeggen. Meer informatie is te krijgen via de makelaar, maar uiteraard kun je ook bij ons terecht.

Het is en blijft mooi wonen hier.

Laan van Europa 229

Van aan van mijn trouwe lezers kreeg ik het verzoek of het mogelijk was om vanaf het dak foto’s te maken van de omgeving van Roosendaal. Het bestuur van onze VvE was zo vriendelijk toestemming te geven en een afspraak was snel gemaakt. Zeker gezien het mooie weer was dat geen slecht moment, het uitzicht was fantastisch. Het bleek dat Ivor, de vraagsteller, geregeld foto’s maakt van Roosendaal en dan met name van hetgeen er gebouwd wordt, maar ook afgebroken. Veel van zijn foto’s zijn al opgenomen in het gemeentearchief. Neem er zelf ook maar eens een kijkje: Gemeente archief Roosendaal en blader door de foto’s.

Uiteraard heb ik ook mijn camera het dak mee opgenomen en wat foto’s gemaakt. De stad ziet er vanaf die hoogte toch weer heel anders uit. En als je er dan iemand bij hebt die je op bepaalde punten wijst is dat ook wel leuk. Ik heb een van de foto’s van Ivor onder dit bericht geplaatst. Het is de Paterskerk (als ik me niet vergis) aan de Kade. Je ziet hem vanaf een kant die je meestal niet ziet zoals hij nu weggedrukt staat tussen de andere bouwwerken op de Kade. Maar het is toch wel een mooi gebouw zo.