Frans en Cora

Maandag 15 maart 2010 – Vandaag heb ik ze zien vliegen! En dan bedoel ik natuurlijk de albatrossen. Vanmorgen zijn we op tijd opgestaan om rond half 9 even te bellen of de boottocht door zou gaan. En gelukkig waren er voldoende deelnemers om uit te varen. We bleken uiteindelijk met z’n drieën te zijn en dat gaf iedereen in ieder geval voldoende ruimte om te fotograferen. Een van de andere deelnemers was een fervent vogelaar en samen met de kapitein wist hij alle vogels te benoemen. Maar het mooiste waren toch wel de albatrossen.

Nadat we in de boot waren gestapt gingen we op weg. Echt zoeken naar de vogels hoeft niet, want de kapitein zoekt gewoon een vissersboot op en vaart daar naartoe. Omdat de gevangen vis meteen van kop, staart en ingewanden ontdaan wordt. Het slachtafval wordt overboord gegooid en daar komen de nodige vogels op af. Waaronder dus ook de albatrossen. Wanneer je deze van zo dichtbij ziet, zie je ook pas goed hoe groot ze zijn. Zelfs de kleinste van de verschillende soorten die op het visafval afkwamen is een behoorlijk grote vogel. Ook het vlak boven het water zweven is prachtig om te zien.

De boottocht duurde in totaal zo’n 2,5 uur en na afloop had ik dan ook 622 foto’s gemaakt! We moeten ze nog uitzoeken, maar daar gaan we maar even in Hawaii voor zitten.

In de middag zijn we teruggereden naar Christchurch waar we morgen nog even de stad in gaan. Morgenmiddag de koffers pakken en woensdag op weg naar Hawaii.

Woensdag 3 maart 2010 – Deze ochtend hebben we een boottocht gepland in de Okarito Lagoon. Deze lagoon is de enige broedplaats van witte reigers in heel Nieuw Zeeland en de witte reiger wordt door de Maori als een heilige vogel beschouwd. Om die redenen is de kolonie alleen te bezoeken als je er een speciale vergunning voor hebt. Het gedeelte waar wij de boottocht hebben valt hier buiten, maar de vogels blijven uiteraard niet op 1 plaats zitten en als onze informatie klopt moet het mogelijk zijn ze te spotten naast de andere vogelsoorten die er zitten.

Uit ervaring weten we dat je zo vroeg mogelijk moet zijn om veel te zien en dus waren we op tijd weer op. 7 uur ‘s morgens is wel vroeg als je dat niet meer gewend bent.

Maar het is de moeite waard geweest. De tocht startte in het haventje van Okarito, wat direct aan de lagoon is gelegen. Hoewel het regende op weg naar het startpunt klaarde het tegen 09:00 uur helemaal op en de tocht over het water was dan ook geweldig mooi. Juist vanwege het vroege tijdstip was het water zo vlak als een spiegel en de weerkaatsing van de in wolken gehulde bergen op de achtergrond was schitterend. Al snel zagen we een groepje lepelaars staan en onderweg verschillende soorten aalscholvers hun vleugels drogen op de takken. En niet te vergeten een witte reiger. Deze zijn een stuk groter dan hun grijze broertjes en zusjes die we in Nederland kennen. Na het oversteken van de lagoon gingen we een van de zijtakken in, op zoek naar andere vogels, maar helaas begon het weer te regenen. Veel hebben we daarna niet meer kunnen zien, maar ja, de natuur laat zich niet sturen.

Na de boottocht hebben we ons opgewarmd aan een bakje koffie, het was toch wel wat fris in de regen en de opstekende wind, en zijn verder gereden. Op weg naar Wanaka, zo’n 300 km. verderop.

Zaterdag, 16 januari 2010 – Vandaag zijn we de hele dag naar het Healesville Sanctuary geweest. Dit is een dierentuin in Healesville, waarvan David Fleay (David Fleay Wildlife Park) een van de eerste directeuren is geweest. Er zijn hier alleen Australische dieren te zien en geen leeuwen etc. Heel mooi was de dierenkliniek, waar je ook een kijkje mocht nemen. Het was heel educatief. Er waren diverse computers met verschillende onderwerpen en vragen die je daarover kon

Verder stonden er microscopen met daaronder een bloed-/urinemonster en lag er een lijst met uitleg van welk dier het was en waren er 3 opties gegeven van wat er onder de microscoop te zien was. Aan de hand hiervan kon men bepalen wat het dier precies mankeerde. Je kon dan zelf door de microscoop kijken en raden welke optie je dacht dat je zag. Op de achterkant van de lijst stond het juiste antwoord. Was nog niet zo eenvoudig!

Ook was er een behandelkamer waar de dieren van het park behandeld werden. Zo waren er verschillende onderzoeken op een dag, die via een scherm gevolg konden worden. Er was vandaag een pink tongue lizard die last had van zijn ogen en na de behandeling kwam een assistente uitleggen wat er precies aan de hand was en wat de behandelmethode was.

In de kliniek worden niet alleen dieren van het park behandeld, maar ook dieren uit het wild die gewond zijn. Ze proberen deze dieren altijd weer terug te plaatsen in het wild. Als dit niet lukt dan wordt het dier afgemaakt. Alleen zeldzame, met uitsterven bedreigde dieren worden, als ze niet terug in het wild uitgezet kunnen worden, in het park geplaatst.

Verder worden er in Healesville Sanctuary veel shows en informatie gegeven. Zo was er een birds of prey show en daarna kwam een man uitleg en een demonstratie geven van de didgeridoo en boemerangs. Met de dingo’s wandelt men dagelijks door het park. Er is een papegaaishow, die vandaag helaas niet doorging omdat het te warm was (zo’n 38 graden). Verder komen de diverse verzorgers gedurende de dag een praatje houden bij de dieren die zij verzorgen, zoals de pelikanen, reptielen, koala’s, kangoeroes en de zogenaamde lyrebirds met hun mooie staart (foto).

Dinsdag 17 november 2009 . Voor vandaag staat het bezoeken van het Noosa National Park op het programma. Dit park staat bekend om de grote verscheidenheid aan vogelsoorten, er zouden er zo’n 120 verschillende moeten zitten. Of deze informatie klopt weten we niet, want erg veel hebben we er niet gezien. Overigens was dat niet het hoofddoel van ons bezoek, je kunt er namelijk ook mooie wandelingen maken, en daar gingen we voor.

Na de camper geparkeerd te hebben, gingen we eerst even op het informatiebord kijken wat de verschillende afstanden waren die we konden lopen en onze keuze viel op een wandeling van zo’n 7 kilometer. Het eerste stuk liep door het tropische regenwoud en dan via de kustlijn weer terug.

Langs de kust zagen we opeens twee roofvogels overvliegen. Eerst dachten we dat het zeearenden waren, maar later bleek dat het Brahminy kites waren. Dat het viseters waren bleek wel, het lukte er een een vis te stelen van een man die op zijn gemakje aan het vissen was en zijn vangst opzij had gelegd! De andere vogel kwam nog een paar keer over, maar die had waarschijnlijk minder geluk.

Na een uurtje of twee gewandeld te hebben, waren we weer terug op ons startpunt en besloten we eerst even een hapje te eten. Op die momenten merk je dat zo’n camper toch wel handig is, je hebt alles bij de hand.

Na gegeten te hebben zijn we verder gereden naar Hervey Bay, een kleine 200 kilometer verderop. Morgen willen we nl. Fraser Island gaan bezoeken en dat kan onder andere vanuit die plaats.

Op het moment dat ik dit schrijf staat onze koffer gepakt voor de komende, korte, vakantie in de extremadura, Spanje. Een uitgebreide beschrijving is hier http://www.fraco.nl/372/2009/01/25/fotografie/de-extremadura-spanje/ te vinden. De afgelopen weken zijn we druk doende geweest een soort van programmaatje samen te stellen met daarin, naar onze mening, interessante trips die we kunnen ondernemen. In de extremadura zijn veel zaken, ten opzichte van “vroeger” onveranderd.

Extremadura kent een landbouwtraditie die eeuwenoud is. De hoofdzakelijk agrarische bevolking heeft in de loop der tijden geleerd hoe met het land en klimaat om te gaan. Dat heeft geresulteerd in landbouw- en veeteeltmethoden die door en door beproefd zijn. In economisch opzicht is Extremadura vooral van belang voor de productie van kurk, houtskool, olijven en ham. Voor verantwoord (natuur)toerisme heeft het gebied nog een enorm potentieel. Grote delen van Extremadura zijn nog vrijwel onaangetast gebleven.

Veeteelt speelt een belangrijke rol in de regio. Overal loopt vee; koeien, schapen, geiten en varkens. Hier leeft het vee nog opeen manier zoals we het ons van vroeger voor kunnen stellen. Door het systeem van transhumancia, waarbij het vee in het najaar uit de bergen naar het laagland wordt verweid en inde voorzomer weer naar de bergweiden wordt gebracht, wordt voorkomen dat de steppen en dehesas overbegraasd worden. Eeuwenlang heeft het vee deze reis lopend tussen ommuurde paden, de cañadas, afgelegd. Zo’n reis nam weken, zo niet maanden in beslag en was voor zowel het vee als de herders een ware beproeving. Door selectief fokken zijn sterke rassen ontstaan die onder dergelijke zware omstandigheden kunnen overleven. Vandaag de dag wordt het vee met vrachtwagens of treinen vervoerd, maar er zijn gelukkig groepen die zich sterk maken om het oude systeem van transhumancia in ere te herstellen.

Extremadura is vooral fameus vanwege haar grote aantallen roofvogels met soorten als steenarend, Spaanse keizerarend, havikarend, slangenarend en dwergarend. Niet te missen zijn de grote aantallen vale gieren. Ook monniksgieren broeden hier in behoorlijke aantallen. Minder algemeen is de aasgier. Verder heeft Extremadura een behoorlijke populatie rode wouw, zwarte wouw, kleine torenvalk en grauwe kiekendief. De prachtige grijze wouw, voornamelijk in de schemering actief, is op diverse plaatsen te bewonderen. Een heel bijzondere vogelsoort is de blauwe ekster: zijn verspreidingsgebied is in Europa beperkt tot Extremadura. Deze in groepen levende vogels komen algemeen voor in dehesa landschappen. Kleurrijke mediterrane soorten als bijeneter, hop en scharrelaar zijn vrijwel overal aan te treffen.

In dit centraal gelegen deel van Spanje, dat vanouds behoort tot de armste delen van het land, heeft de bevolking altijd moeten knokken om zich een bestaan te verwerven. Al in de late middeleeuwen zochten de Extremeños een manier om in hun levensonderhoud te voorzien en trokken weg uit deze woeste en lege streek op zoek naar nieuwe landstreken: de Spaanse verovering van Centraal- en Zuid-Amerika was het gevolg.

Extremadura kent een rijke historie: de Romeinen hebben er hun sporen nagelaten, de Moren zijn er heer en meester geweest, de conquistadores zijn hier geboren, met alle gevolgen van dien. Een bezoek aan Trujillo, Guadalupe, Mérida, Alcántara en Cáceres zullen de cultuurliefhebber dan ook niet onberoerd laten.

Trujillo: de stad van de conquistadores, gebouwd op een granieten heuvel. Het kasteel tornt boven het stadje uit, u heeft er een prachtig zicht op de omliggende omgeving. Het fraaie Plaza (=plein)Mayor, behoort tot de mooiste van Spanje. Hier troont het beeld van Pizarro, de veroveraar van het rijk der Inca’s.

Guadalupe: Een bezoek aan het klooster mag niet ontbreken. Vele pelgrims zijn u voorgegaan. Guadalupe is vooral bekend vanwege ‘de zwarte Maagd van Guadalupe’.

Mérida: Deze stad is gesticht in 25 v. Christus en werd een van de belangrijkste hoofdsteden van het Romeinse rijk. Vele monumenten uit die tijd zijn bewaard gebleven. Merida is daarom uitgeroepen tot World Heritage Site. Bezoek de Romeinse brug, de Tempel van Diana, de Trojaanse boog, het aquaduct en de Mitreo-villa met haar prachtige mozaïekvloer en het amfitheater.

Alcántara: Hier vindt u één van de best bewaarde Romeinse bruggen van Spanje.

Cáceres: Deze stad staat op de door de Unesco geplaatste lijst van werelderfgoed. De ommuurde, oude stadswijk met zijn statige panden en romantische straatjes, de kathedraal, haar paleizen en kerkjes ademen nog steeds ‘de tijd van vroeger’ uit.

Zoals je kunt lezen, er is veel te zien en het zal niet lukken dit allemaal in 1 week te proppen, zonder het “op z’n amerikaans” te doen. Overal snel voorbij, foto’s maken en thuis bekijken wat we nu eigenlijk gezien hebben.  En daarnaast is het een beetje geven en nemen: ik, Frans, met m’n fotografie, en Cora die graag wat meer ziet dan alleen door de zoeker van de camera. Ach, we hebben daar altijd een gulden middenweg in gevonden, dat zal ook nu weer gaan lukken.

Vannacht, zo rond 04:00 uur, vetrekken we vanaf huis, vlucht KL1699 om 07:00 uur zal ons naar Madrid brengen waar we een auto klaar hebben staan ( als het reserveren goed gegaan is ) zodat we om 11:00 uur richting Villareal de San Carlos kunnen vertrekken. Villareal de San Carlos heeft overigens een inwoner aantal van 25…..( toen ik een paar maanden geleden boekte waren dat er nog 28, hopelijk is het geen ongezonde leefomgeving).

Overigens gaat er voor het eerst een laptop mee, ik heb geen idee van de eventuele mogelijkheden wat internet betreft, maar dat merken we snel genoeg. Indien mogelijk zal ik zeker al wat foto’s laten zien of een berichtje plaatsen.