Frans en Cora

Vrijdag, 21 mei en zaterdag 22 mei 2010 – Vandaag hebben de dag in Grand Teton National Park doorgebracht. We zijn via een zij-ingang naar binnen gegaan en na zo’n paar 100 meter zagen we al gelijk een white tail deer staan. Niet veel verder zagen we een aantal mensen aan de kant van de weg staan met een camera druk foto’s te maken. Toen we uitgestapt waren bleek er in de boom een nest met 2 jonge “great horned owls” oftewel Amerikaanse oehoes te zitten. Met een grootte van 43-55 cm is de oehoe één van de grootste uilensoorten. ‘s Nachts gaat deze soort op jacht. De grootte van de prooi varieert van grote insecten tot zelfs konijnen.

Verder hebben we nog een coyote gezien en (weer) de nodige bizons. Tijdens een tussenstop bij het Jackson Lake zagen we nog een Amerikaanse zeearend overvliegen. In het meer zwommen ook een aantal bevers. Op de terugweg zagen we ook nog een eland. Kortom heel veel dierenleven en de omgeving was ook echt prachtig.

Zo rond een uur of 3 waren we weer terug in de inn en hebben we onze route verder uitgezet. In tegenstelling tot een hotel was de inn veel gezelliger. We hebben in de eetkamer gezeten en Beth (de assistent manager) had lekkere chocolatechip koekjes gebakken. Na het verder plannen van de route zijn we nog even het stadje in geweest en een fotogallerij bezocht van Thomas Mangelsen, een wildlife fotograaf.

Vanmorgen, zaterdag was het helemaal wit buiten. Het had weer gesneeuwd. Onze volgende bestemming is Provo. Niet dat daar iets te doen is, maar we hebben dit stadje uitgezocht om te overnachten. Het plan is namelijk om verder naar het zuiden te gaan en wel naar Utah om een aantal verschillende nationale parken te bezoeken. Amerika is nu eenmaal erg groot en dus is de afstand te groot om in een dag te rijden, vandaar de overnachting in Provo. De hele dag dus in de auto. Onderweg zijn we nog wel even langs het plaatsje “Cora” gereden. We zagen dit toevallig op de kaart staan en dus hebben we onze route een klein beetje verlegd om even langs “Cora” te gaan. Het is een heel klein plaatsje van zo’n 100 inwoners. Wel heel apart om een bord langs de kant van de weg te zien staan met je naam er op!

Maandag 8 maart 2010 – Vandaag zijn we in en rond Dunedin gebleven. Dunedin (Ōtepoti in het Maori) is de tweede stad in grootte na Christchurch op het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland met circa 113.600 inwoners (2005) en een oppervlakte van 3315 km². Dunedin werd in 1848 gesticht door de Free Church of Scotland. De naam komt van Dun Eidann de Keltische naam voor de Schotse hoofdstad Edinburgh. De Dunedin Peninsula (ook wel Otago Peninsula genoemd) is bekend om haar natuurschoon. Op dit schiereilandje vindt men veel beschermd natuurschoon, zoals een albatroskolonie en een kleine kolonie van geeloogpinguïns.

Deze ochtend hebben we bezoekje gebracht aan het “Royal Albatross Centre”. Daar aangekomen bleek je alleen de albatrossen te kunnen zien wanneer je deelnam aan een van de excursies en dat hebben we dan ook gedaan. Dit duurde een uur en voor we naar de albatrossen toegingen kregen we wat uitleg over de levenscyclus van deze dieren. Albatrossen behoren tot de grootste vliegende vogels en de grote albatrossen zijn met hun spanwijdte van 3 meter de grootste, nog levende, vogels. Van de erkende 21 soorten zijn er momenteel 19 met uitsterven bedreigd! Het aantal albatrossen is in het verleden sterk afgenomen vanwege de vraag naar veren, tegenwoordig zijn de grootste bedreigingen echter geïntroduceerde soorten zoals ratten en katten die eieren, kuikens en broedende vogels opeten, de grote afname in visbestanden door overbevissing en langelijnvisserij. Langelijnvisserij vormt de grootste bedreiging, omdat de vogels worden aangetrokken door het aas, aan de lijn worden gehaakt en vervolgens verdrinken. Overheden, natuurbeschermingsorganisaties en mensen binnen de visserij proberen deze bijvangst te verminderen. Schrikbarend om dit allemaal te horen, maar het is goed dat er organisaties als deze van het centrum zijn die mensen er op wijzen wat er speelt.

Er was overigens ook een dvd te zien die meer vertelde over wat de visserij kan doen (en ook doet) om de bijvangst van o.a. albatrossen te verminderen. Er wordt bijvoorbeeld gebruik gemaakt van lood zodat de lijnen sneller zinken en er wordt een extra lijn uitgegooid met linten die de vogels afschrikken. Ook wordt het slachtafval aan een “veilige” kant geloosd. En er wordt vaker ‘s nachts gevist, hetgeen ook helpt. Maar er is nog een lange weg te gaan.

Het was een interessant bezoek, maar het fotograferen van de vliegende albatrossen zat er niet in. De observatiepost was namelijk voorzien van glas en dat maakt het fotograferen nagenoeg onmogelijk. Maar het was wel een imposant gezicht zo’n vogel voorbij te zien vliegen!

Na ons bezoek daar zijn we nog even de stad zelf ingegaan om wat winkels te kijken en uiteraard ook iets van de stad zelf te zien. We zijn, zoals ik al vaker vermeld heb, geen stadsmensen maar ja, als je er dan toch bent, waarom niet even kijken?

Om een beetje een idee te krigen waar we de komende tijd zitten, hier een link (via Google Earth) naar de exacte lokatie:

Basecamp Masaai Mara.

Mocht je geen Google Earth geinstalleerd hebben, dan helpt dit kaartje je wellicht op weg:

Masaai Mara

Zoals ik al in de vorige post aangaf hopen we het oversteken van de Mara door de Gnoes te zien, iets wat toch een van de wonderen der natuur is. Daarnaast willen we een bezoek brengen aan Dupoto Forest, een nog weinig door toeristen bezocht stukje natuur dicht bij de Masaai Mara. Meer info is op hun website te vinden, weliswaar in het Engels: Dupoto Forest

Overigens staat de natuurbescherming in Kenya behoorlijk onder druk. Door de ongeregeldheden eind vorig jaar / begin dit jaar vanwege de verkiezingen blijven de toeristen massaal weg. Echter, veel van de organisaties die verantwoordelijk zijn voor het natuurbehoud, zijn afhankelijk van de inkomsten uit het toerisme. Met name het patrouilleren tegen de stropers staat op een laag potje, waardoor de stropers, bijna, vrij spel hebben. Een zorgelijke ontwikkeling die ook in andere delen van Kenya zorgen baart.

Kijk ook eens op de website van de Mara Triangle en als je het aanspreekt, doe een donatie.

Diegenen die geregeld de website bezoeken zullen het waarschijnlijk al wel gezien hebben, maar dit jaar gaan we (weer) naar Kenia. Inderdaad, weer, want we hebben dat schitterende land ook in 2005 bezocht, als onderdeel van een rondreis door Tanzania en Kenia, met als “toetje” een paar dagen Zanzibar om bij te komen.

Hoewel we tot nu de “instelling” gehad hebben een land niet tweemaal te bezoeken, want er zijn nog zoveel andere, zijn we deze keer toch gezwicht. Kenia heeft ons hart gestolen zou je kunnen zeggen! We doen het deze keer wel anders dan de vorige keer. In 2005 hebben we een georganiseerde groepsreis gedaan via SRC cultuurvakanties en dit is zeer goed bevallen, we kunnen deze organisatie zeker aanbevelen. Tijdens deze reis hebben we een paar dagen een verblijf gehad in een lodge op de Masaai Mara, welke werd gerund door de organisatie “Basecamp Explorer”. Het mooie van deze lodge, vinden wij, is dat deze gestoeld is op het principe van ECO tourisme.

Wat wil dit zeggen? Heel simpel: in principe word alles wat gebruikt wordt gewonnen uit natuurlijke grondstoffen, zonder deze uit te putten en waar mogelijk te hergebruiken. De electriciteit wordt bijvoorbeeld opgewekt uit zonne-energie en opgeslagen in batterijen (iets minder natuurlijk, maar dat kan (nog) niet anders. Ook wordt zonne-energie gebruikt om het water voor de douches te verwarmen. Keuken en ander afval wordt uiteraard gescheiden verzameld en waar mogelijk gebruikt om mest van te maken. Kortom, geef de natuur terug wat je er uit haalt en je hebt altijd genoeg..Toeristen blijven er toch komen en op deze manier hebben de volgende generaties ook nog iets om van te genieten.

Naast het ecologisch opzetten van deze lodge, is Basecamp Masaai Mara ook actief in het behoud van de Masaai Mara en ondersteunen ze diverse projecten voor de lokale bevolking, zoals het oprichten van een schooltje en de verkoop van door Masaai vrouwen gemaakte sieraden onder de naam The Masaai Brand. We zullen deze projecten zeker ook gaan bezoeken.

Wat we verder gaan doen is in ieder geval de Wildebeest migration gaan bekijken, ofwel de trek van de Gnoes. In september trekken die in grote getale door de Masaai Mara en ondere andere zullen ze de Mara rivier oversteken. Iedereen kent denk ik wel die spectaculaire beelden van duizenden Gnoes die de rivier overzwemmen en wij gaan dat, hopelijk, met eigen ogen aanschouwen. Uiteraard hopen we nog veel meer moois te zien, maar dat zal allemaal wel lukken denken we.

Overigens hebben we dit jaar niet gekozen voor een georganiseerde groepsreis, maar zelf alles geregeld. Na de vakantie in Canada 2006 waar we dat ook gedaan hebben, hadden we zo iets van: dat kunnen we zelf nu ook weer! En dat kan. Op zich is dat uiteraard niet zo moeilijk: we “kenden” de lodge waar we naar toe wilden, dus dat was een kwestie van vragen of er plaats was en wat de kosten zijn. En vliegtickets zijn ook zo te boeken via het Internet, rechtsreeks bij de KLM. Het geeft je nog meer keuzevrijheid ook!

Tijdens ons verblijf daar hebben we de beschikking over een eigen auto met chauffeur/gids….OK, daar hangt een prijskaartje aan, maar dan heb je wel de vrijheid om te gaan en staan zo lang je wilt waar je maar wilt, natuurlijk binnen de grenzen van hetgeen toegestaan is in het park. Maar we hoeven geen rekening te houden met medereizigers.

We hebben er weer enorm veel zin in en kunnen haast niet wachten tot het zover is, zoals de teller op de website ook al aangeeft. Er moeten nog wel visa geregeld worden en navragen of malariatabletten nodig zijn, maar de koffers kunnen gepakt worden en weg zijn we!